เพื่อนไม่จริงหรือเปล่า

“จะเล่นเกมนี้ไปถึงไหนคะ คุณธันวา” พายแค่นหัวเราะพลางถอยกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องทำงานที่เต็มไปด้วยแปลนโครงสร้างบ้าน เขากำลังต้อนเขาด้วยสายตาที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็งขั้วโลก—สายตาที่เพิ่งจะอ่อนโยนลงเมื่อครู่ราวกับเป็นคนละคน กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่เคยทำให้ใจสั่น ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนคุกที่กำลังบีบให้เขาหายใจไม่ออก ธันวาไม่ตอบทันที เขาขยับกายเข้ามาใกล้จนปลายเท้าเกือบจะชิดกัน มือหนาที่เปื้อนคราบดินสอจางๆ ยกขึ้นทาบกับผนังข้างใบหูของพาย กักขังคนตัวเล็กไว้ในอาณาเขตของเขา “ผมก็แค่กำลังพยายามทำความเข้าใจ... ว่าคำว่า ‘เพื่อน’ ในนิยามของคุณ มันรวมไปถึงการที่ต้องยอมให้ใครต่อใครมาจูบเอาตามใจชอบด้วยหรือเปล่า” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำกลับบาดลึกจนพายรู้สึกชาไปทั้งหน้า “นั่นมันอุบัติเหตุ! และถ้าคุณจะมาทวงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของในฐานะ ‘เพื่อน’ แบบนี้ บอกเลยว่ามันเกินเส้นไปมากค่ะ” พายเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แต่ความถือดีที่มีมากกว่าทำให้เขาต้องฝืนสู้ ธันวาหรี่ตามองริมฝีปากที่รั้นดื้อของอีกฝ่าย ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตาอย่างท้าทาย “เกินเส้น? ผมว่าเราข้ามเส้นนั้นไปตั้งแต่วันที่ผมยอมให้คุณเข้ามาเหยียบในเซฟเฮาส์นี้แล้วล่ะพาย” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของตัวเอง พายเม้มปากแน่น ความรู้สึกสับสนตีรวนในอก เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่เขารู้สึกกับผู้ชายคนนี้คือความหงุดหงิดที่เขามักจะสั่งการทุกอย่างให้เป็นไปตามแบบฉบับ หรือจริงๆ แล้วเขาแค่อยากจะ ‘ครอบครอง’ ความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกร้าวนั่นกันแน่ “สรุปแล้วเราเป็นอะไรกันคะ?” พายตัดสินใจถามออกไป น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยแต่หนักแน่น “ถ้าเป็นแค่เพื่อน ก็หยุดทำตัวให้มีความหมายแบบนี้เสียที เพราะฉัน... ฉันเริ่มจะรับมือกับความคาดหวังของตัวเองไม่ไหวแล้ว” ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบคล้ายกับพายุที่กำลังก่อตัว เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของพาย ราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีปากเก่ง “คุณอยากรู้จริงๆ เหรอว่าผมให้คุณเป็นอะไร” เสียงของธันวาทุ้มต่ำลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดพวงแก้มใส “ถ้าบอกไปแล้วอย่าหาว่าผมรุกหนักจนตั้งตัวไม่ติดก็แล้วกัน” หัวใจของพายหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ท่าทางของธันวาในเวลานี้ไม่ใช่คนเจ้าระเบียบที่บ้างาน แต่มันคือผู้ชายที่พร้อมจะทำลายกำแพงทุกอย่างเพื่อคว้าหัวใจของเขาไปครอง พายอ้าปากค้าง เตรียมจะโต้ตอบกลับด้วยคำพูดจิกกัดตามสไตล์ แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงประตูห้องทำงานเปิดผางออกอย่างแรง รินที่หน้าตื่นวิ่งพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับแฟลตในมือ ก่อนจะเบรกตัวโก่งเมื่อเห็นท่าทางชวนสยิวของคนทั้งสอง “พาย! แย่แล้ว! เจ้าของที่ดินแปลงใหม่ที่แกจะไปจัดสวนให้เขาแจ้งยกเลิกสัญญาด่วน เขาบอกว่ามีคนไปฟ้องเรื่องผังเมืองมั่วซั่วจนบริษัทแกแทบเจ๊งแล้วเนี่ย!” ธันวาผละออกทันที ใบหน้ากลับมาเรียบเฉยเหมือนหน้ากากที่สวมไว้เป็นนิจ พายหันไปมองรินด้วยความตกใจ ขณะที่สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่าเรื่องนี้ ‘ไม่ธรรมดา’ “ใครฟ้อง?” พายถามเสียงเครียด รินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พลางมองสลับระหว่างพายกับธันวาด้วยสายตาที่สื่อความหมายบางอย่าง “คนในวงการเรานี่แหละ... แถมยังเป็นคนใกล้ตัวที่ใครๆ ก็คาดไม่ถึงด้วย” พายหันกลับมามองธันวาที่ยืนกอดอกพิงผนังด้วยท่าทางนิ่งสงบผิดปกติ ในใจพายเริ่มสั่นระรัว หรือว่านี่คือคำตอบของคำว่า ‘เพื่อนไม่จริง’ ที่เขาเพิ่งตั้งคำถามไปเมื่อครู่กันแน่? ความจริงกำลังจะปรากฏ และมันอาจเป็นจุดจบของเซฟเฮาส์หัวใจแห่งนี้ตลอดกาล --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและให้กำลังใจตุ๊กตาโบราณเสมอนะคะ รักนะคะ!