การตัดสินใจครั้งใหญ่

“คุยกันตอนนี้เลยไหมคะธันวา หรือจะให้ฉันรอ?” รอยยิ้มเคลือบยาพิษของมินตราไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในห้องรับรองโครงการที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำจนเยียบขั้วหัวใจ ไอร้อนระอุกลับพุ่งพล่านขึ้นมาจากความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นอย่างไร้ทิศทาง ธันวานิ่งงัน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไหววับชั่วขณะ เขากำลังจะอ้าปากปฏิเสธความวุ่นวายที่ผู้หญิงตรงหน้าจงใจสร้างขึ้น แต่ทว่า… “ไม่ต้องรอหรอกค่ะคุณมินตรา เชิญคุยกันตามสบายเลย ฉันมีธุระต้องไปเคลียร์ต่อพอดี” เสียงหวานใสแต่เจือความประชดประชันนิดๆ ดังขึ้นแทรกกลางอากาศ พายเองค่ะ คนที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูกระจกด้วยท่าทีสบายๆ แต่ข้างในกลับร้อนรุ่มราวกับมีกองไฟสุม รอยยิ้มที่เธอปั้นแต่งให้มันดูไร้กังวลมากที่สุดถูกส่งไปให้ธันวา—สถาปนิกจอมเนี้ยบที่ตอนนี้กำลังขมวดคิ้วยุ่งจนหว่างคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม “พาย…” ธันวาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่หลุดจากความนิ่งสนิท ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่เจ้าตัวพยายามกดเอาไว้ “ไม่ต้องมาเรียกเสียงดุเลยค่ะคุณธันวา หน้าที่ของฉันในไซต์นี้มันหมดลงตั้งแต่คุณสองคนตกลงปลงใจจะมารื้อฟื้นความหลังกันแล้วนี่คะ อีกอย่าง… สวนสไตล์ทรอปิคอลที่ฉันออกแบบให้ มันคงไม่เข้ากับรสนิยมหรูหราไฮso ของคุณมินตราเขาหรอกค่ะ ถือว่าฉันถอนตัว… ยกเลิกโปรเจกต์นี้ก็แล้วกันนะคะ” ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มด้วยความเร็วและเด็ดขาด พายไม่ได้พูดด้วยอารมณ์ชั่ววูบ แต่มันคือการตัดสินใจที่เธอไตร่ตรองมาตลอดทางเดินกลับมาจากแปลงจัดสวนด้านนอก ภาพที่มินตราบังคับเข้ามาคลอเคลียและแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของธันวาเมื่อครู่ มันตอกย้ำให้เธอรู้ว่า ตัวเองเป็นเพียงคนนอกที่บังเอิญหลงเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาก็เท่านั้น มินตราไหวไหลเล็กน้อย ดวงตาคู่คมฉายแววสะใจที่ซ่อนไว้ไม่มิด เธอยกมือขึ้นทัดผมอย่างจริตจะก้าน “อุ๊ย… พูดแบบนี้หมายความว่าจะทิ้งงานกลางคันเหรอคะคุณพาย ระวังเรื่องค่าปรับเสียหายนะคะ สัญญาไม่ได้ทำเล่นๆ นะคะ” “เรื่องค่าปรับหรือทางกฎหมาย เดี๋ยวฉันให้ทนายจัดการตามขั้นตอนค่ะ ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะว่าคุณธันวาผู้แสนเจ้าระเบียบจะต้องมาขาดทุนกับสวนรกๆ ของฉัน” พายเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคู่สวยตวัดมองธันวาที่ตอนนี้ก้าวขายาวๆ ตรงดิ่งเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าถมึงทึง ธันวาไม่สนใจมินตราที่ยืนอยู่ข้างหลังเลยแม้แต่น้อย มือหนาเอื้อมคว้าข้อมือเรียวของพายไว้ทันทีก่อนที่เธอจะทันได้หมุนตัวเดินหนี แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นและเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธที่พุ่งสูงจนน่ากลัว “ปล่อยค่ะ!” พายสะบัดข้อมือหนีทันที ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองเขา “อย่ามาแตะต้องตัวฉันถ้ามือของคุณเพิ่งจะไปยืนเกาะแกะกับคนอื่นมา!” “เธอพูดบ้าอะไรพาย?” ธันวากัดฟันกรอด สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน น้ำเสียงห้าวต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเหลืออด “ฉันบอกให้เธอรอไง ทำไมถึงชอบรั้นแล้วตัดสินใจอะไรเองเออเองอยู่เรื่อย!” “รั้นเหรอคะ? ฉันเนี่ยนะรั้น?” พายหัวเราะในลำคอ ดวงตาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ “คนที่รั้นและไม่ยอมรับความจริงคือคุณต่างหากธันวา! คุณอยากเก็บทุกคนไว้ในฮาเร็มของคุณหรือไง ทั้งงาน ทั้งคนเก่า ทั้งความสัมพันธ์ยุ่งเหยิงพวกนั้น… เชิญตามสบายเลยค่ะ ฉันไม่อยากเอาเวลาในชีวิตมาเปลืองกับคนโลเลแบบคุณหรอก!” “พาย!” ธันวาตะคราดเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนน่ากลัว ปกติเขาเป็นผู้ชายที่ควบคุมอารมณ์ได้ดีเยี่ยมเสมอ ไม่ว่าจะเจออุปสรรคหน้างานยากแค่ไหน เขาก็ไม่เคยสติหลุด แต่พอเป็นผู้หญิงปากเก่งคนนี้ทีไร กำแพงความสุขุมที่สร้างมาทั้งชีวิตมักจะพังทลายลงไม่เป็นท่า รินที่ยืนหลบมุมอยู่ตรงเสาต้นใหญ่หน้าห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ รีบควAโทรศัพท์มือถือมากดส่งข้อความรัวๆ หาเพื่อนสนิททันที *“แก… แย่แล้ว พายประกาศถอนตัวต่อหน้ายัยคุณมินตรา ประธานค่ายกำลังจะระเบิดแล้วโว้ย!”* “ฉันไม่ได้โลเล!” ธันวาตวาดกลับเสียงกร้าว ดวงตาคมปลาบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นระริก “แล้วเรื่องระหว่างฉันกับมินตรา มันจบไปตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว! เธอต่างหากที่ไม่เคยฟังอะไรเลย!” “แล้วทำไมฉันต้องฟังคะ?” พายสวนกลับทันควัน เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือด้วยความน้อยใจที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้แสดงออกมา “ในเมื่อสิ่งที่ฉันเห็นกับตากับสิ่งที่เธอพูดมันสวนทางกันตลอดเวลา! คุณเก่งเรื่องดีไซน์ตึก จัดวางโครงสร้างให้มันสมบูรณ์แบบได้ แต่เรื่องความรู้สึกคน… คุณมันห่วยแตกสิ้นดีค่ะธันวา!” คำว่า ‘ห่วยแตก’ ทำเอาสถาปนิกหนุ่มถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเจ็บแปล๊บแปลกประหลาดในอก เขาไม่เคยโดนใครวิจารณ์เรื่องส่วนตัวด้วยถ้อยคำเจ็บแสบขนาดนี้มาก่อน—โดยเฉพาะจากผู้หญิงที่เขารู้สึก… พิเศษด้วยมากกว่าใคร มินตราที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มเยาะเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นธาตุอากาศ เธอจึงแกล้งกระแอมเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยน “แหม… ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะสำคัญสินะคะธันวา งั้นเดี๋ยวเราค่อยคุยเรื่องแบบแปลนกันใหม่วันหลังก็ได้ค่ะ ฉันไม่อยากเป็นมือที่สามให้ใครต้องทะเลาะกัน” ประโยคเหน็บแนมที่ตั้งใจสร้างความร้าวฉานยิ่งทำให้พายอยากจะพุ่งตัวออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด “ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น!” ธันวาหันไปตวัดเสียงใส่รินและมินตรา ก่อนจะหันกลับมาคว้าข้อมือพายอีกครั้ง คราวนี้เขาออกแรงดึงรั้นให้เธอเดินตามออกไปจากห้องรับรองท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน “โอ๊ย! ธันวา ปล่อยฉันนะ! จะพาไปไหน!” พายโวยวายลั่น พยายามยื้อยุดฉุดกระชากแขนตัวเองกลับ แต่แรงผู้หญิงหรือจะสู้แรงของสถาปนิกหนุ่มที่ออกกำลังกายฟิตร่างกายอยู่เสมอได้ เท้าเรียวจำต้องก้าวตามแรงดึงกึ่งลากของเขาไปอย่างไม่เต็มใจ จนกระทั่งหลุดพ้นจากสายตาผู้คน เข้ามาสู่โซนสวนหย่อมกึ่งปิดด้านหลังอาคารที่เงียบสงบและไม่มีใครพลุกพล่าน ธันวาผลักร่างบางให้เข้าไปชิดกับผนังปูนเปลือยเย็นเฉียบ ก่อนจะใช้มือหนายันผนังกั้นทางหนีไว้ทั้งสองข้าง กักตัวเธอเอาไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนที่แดงก่ำด้วยความโกรธ “คุณมันบ้าไปแล้วเหรอธันวา!” พายเงยหน้าขึ้นต่อว่า ดวงตาวาวโรจน์ไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุกระดูกซี่โครงออกมาข้างนอกอยู่แล้วก็ตาม “มาลากฉันมาทำไม อยากไปสวีทกับคุณมินตราขนาดนั้นก็กลับไปสิ มากักตัวฉันไว้ทำไมเล่า!” “เพราะฉันรำคาญเสียงพูดพล่อยๆ ของเธอนี่แหละ!” ธันวาตอกกลับเสียงหอบสะท้าน ดวงตาคมกريบจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย “อยากถอนตัวนักใช่ไหม? อยากหนีปัญหาใช่ไหมพาย?” “ใช่! ฉันไม่อยากทนเห็นคุณทำตัวหลายใจ…” “ฉันไม่ได้หลายใจ!” ธันวาตะโกนสวนขึ้นมาทันควัน เสียงของเขาดังลั่นจนนกบนต้นไม้สะดุ้งบินหนี “ฟังให้ดีนะพาย… ฉันสนใจแต่เธอคนเดียว คนอื่นจะมาทำอะไร จะมายืนตรงไหน ฉันไม่เคยสนใจเลยสักนิดเดียว!” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ… คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาจากปากของคนปากร้ายทำเอาพายถึงกับอึ้งกิมกี้ สมองตื้อตันไปหมด เธอกะพริบตาปริบๆ มองใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความจริงจังและความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด “คุณ… พูดว่าอะไรนะ?” พายถามเสียงแผ่ว ความแข็งกร้าวเมื่อครู่หายวับไปกับตา ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือข้างหนึ่งที่เคยยันผนังเลื่อนลงมาจับแก้มนวลแผ่วเบา ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล้ร่องแก้มเนียนอย่างทะนุถนอมโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และสั่นไหวเล็กน้อย “ฉันบอกว่า… ฉันไม่อยากให้เธอไปไหนทั้งนั้น” เขาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู ดวงตาคู่คมฉายแววตัดพ้อ “เธอคิดว่าฉันทนเห็นเธอทำหน้าบูดใส่แล้วบอกว่าจะเลิกจัดสวนให้ฉันได้ง่ายๆ หรือไงพาย… ใจร้ายชะมัด” พายหัวใจกระตุกวูบ เลือดในกายสูบฉีดจนร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า ความรู้สึกฟินจิกหมอนตีตื้นขึ้นมาจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก แต่ทว่า… ก่อนที่เธอจะได้ทันเอ่ยปากพูดอะไรแก้เขินออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมทางเดินด้านหลัง “พี่ธันวาคะ! อยู่นี่เองเหรอ… คุณแม่โทรมาตามให้กลับไปทานข้าวด้วยกันที่บ้าน บอกว่ามีเรื่องสำคัญเรื่องงานแต่งเรื่อง…” เสียงหวานใสของมินตราที่เดินตามหาพวกเขาจนเจอหยุดชะงักกึกทันที เมื่อเห็นภาพสถาปนิกหนุ่มมาดเนี้ยบกำลังยืนกอดรัดฟัดเหวี่ยง—เอ๊ย! กักตัวนักจัดสวนสาวคนสนิทติดผนังตึกในมุมลับตาคนแบบนั้น! ธันวาชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากโหมดคลั่งรักกลับมาเป็นถมึงทึงและหงุดหงิดจัดในเสี้ยววินาที ส่วนพายเบิกตากว้างขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำว่า ‘งานแต่ง’ ลอยเข้าหูเต็มๆ หัวใจที่เพิ่งจะอ่อนยวบลงเมื่อครู่กลับมาแข็งกระด้างขึ้นอีกครั้งในพริบตา พายใช้มือสองข้างดันแผงอกกว้างของธันวาให้ออกห่างอย่างแรง ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มเยาะสมเพชตัวเอง “อ๋อ… งานแต่งสินะคะ?” พายเค้นหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “ขอโทษที่ฉันเกือบจะเผลอเชื่อคนปากพล่อยอย่างคุณนะคะคุณธันวา เชิญไปทานข้าวกับว่าที่เจ้าสาวตามสบายเถอะค่ะ… ฉันขอตัว!” พูดจบทحبร่างบางก็สะบัดตัวหมุนหนีทันทีโดยไม่ฟังเสียงเรียกของคนตัวสูงที่กำลังหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ธันวากำหมัดแน่นด้วยความหัวเสียสุดขีดเมื่อเห็นผู้หญิงที่เขาเพิ่งจะสารภาพความในใจเดินหนีหายลับตาไปอย่างไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามองอีกเลย… (โปรดติดตามตอนต่อไป) . ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอินและฟินไปกับความปากแข็งของพี่ธันวาและน้องพายนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - ตุ๊กตาโบราณ