เสียงจากหัวใจตัวเอง

กระดาษไขแผ่นใหญ่ถูกขยำจนยับยู่ยี่แล้วโยนลงถังขยะเป็นรอบที่สี่ของชั่วโมง ร่างสูงโปรดปรานความสมบูรณ์แบบของสถาปนิกหนุ่มอย่างธันวากำลังยืนค้ำโต๊ะทำงานด้วยมือทั้งสองข้าง ดวงตาคมกริบจ้องมองโมเดลอาคารสำนักงานล้ำสมัยตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่าอย่างประหลาด เส้นสายเรขาคณิตที่เคยคมกริบและแม่นยำทุกองศาในสายตาเขา บัดนี้กลับดูบิดเบี้ยวและไร้จิตวิญญาณสิ้นเชิง มันเป็นงานชิ้นเอกที่กำลังจะนำพาชื่อเสียงระดับประเทศมาให้ แต่แปลกเหลือเกิน... ยิ่งเขาบรรจงลากเส้นลงบนแบบแปลนมากเท่าไหร่ ความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้นจนน่ากลัวเท่านั้น "เฮ้อ..." เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่หลุดจากริมฝีปากหยักลึก ธันวาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพงอย่างคนหมดแรง สมองของเขากำลังประท้วงอย่างรุนแรง ภาพรอยยิ้มเยาะและคำพูดแสบสันของใครบางคนวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่เมื่อวานตอนที่เขาเผลอหลุดปากสารภาพความในใจออกไปท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด แล้วโดนร่างบางสะบัดตูดเดินหนีหายไปอย่างไร้เยื่อใย ให้ตายสิ... ผู้หญิงอะไร ทั้งปากร้าย หัวดื้อ และไม่เคยไว้หน้าสถาปนิกมือหนึ่งอย่างเขาเลยสักครั้ง! แต่สิ่งที่แย่กว่าความหัวเสีย ก็คือความจริงที่ว่า... ห้องทำงานที่เคยเงียบสงบและเต็มไปด้วยระเบียบวินัย บัดนี้มันกลับเงียบเหงาเกินไปอย่างไร้เหตุผล ไม่มีเสียงเถียงฉอดๆ เรื่องการเลือกต้นไม้จัดสวน ไม่มีกลิ่นหอมจางๆ ของดินออร์แกนิกที่ติดตัวเธอมา และที่สำคัญที่สุด... ไม่มีรอยยิ้มกวนประสาทที่ทำให้หัวใจจังหวะรัวผิดเพี้ยนของพาย "บ้าชะมัด..." ธันวายกมือขึ้นขยี้ผมสีเข้มของตัวเองจนยุ่งเหยิง เขาไม่เคยคิดเลยว่าการไม่มีผู้หญิงคนนั้นป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ จะทำให้ห้องทำงานที่เขาหวงแหนนักหนากลายเป็นห้องขังที่น่าเบื่อหน่ายได้ถึงเพียงนี้ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่ริน ผู้ช่วยสาวจอมซ่าจะผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้อذنุญาต ในมือของเธอถือแฟ้มเอกสารโครงการจัดสวนรอบอาคารที่ต้องเร่งส่งภายในสัปดาห์นี้ "คุณธันวาคะ นี่แบบแปลนแก้ไขรอบสุดท้ายจากทีมจัดสวนค่ะ คือว่า..." รินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของเจ้านายหนุ่มจอมเนี้ยบในยามนี้ เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดกระดุมบนออกสองเม็ด เนกไทถูกถอดโยนไว้บนโซฟา และที่สำคัญคือแววตาที่เคยเฉียบคมคู่นั้นกำลังฉายแววความหงุดหงิดปนความหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด "วางไว้ตรงนั้นแหละ" ธันวาตอบเสียงห้วน พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นสถาปนิกผู้เยือกเย็นดังเดิม แต่มีหรือที่คนตาไวอย่างรินจะไม่สังเกตเห็นความผิดปกติ "เอ่อ... คือพายฝากอันนี้มาให้ด้วยค่ะ" รินวางกล่องกระดาษใบเล็กๆ ไว้บนโต๊ะ พร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆ มาให้ "เจ้าตัวบอกว่าให้เอามาส่งตามหน้าที่ค่ะ ย้ำนักย้ำหนาว่าห้ามบอกนะคะว่ามาจากเธอเอง แต่เห็นคุณหน้าตาเหมือนคนกำลังจะกินหัวใครสักคน รินก็เลยคิดว่า... บอกความจริงน่าจะปลอดภัยกว่า" ธันวานิ่งงิ่งไป ดวงตาคมกริบมองกล่องกระดาษใบน้อยสลับกับใบหน้าของริน "พายฝากมาเหรอ?" "ค่ะ นางบอกว่าเห็นแบบแปลนตัวอาคารของคุณแล้วมันดูเคร่งเครียดจนเกินไป เหมือนคนท้องผูกมาสามวัน เธอก็เลย..." รินยังพูดไม่ทันจบประโยค ธันวาก็เอื้อมมือไปเปิดกล่องใบนั้นทันที ข้างในนั้นไม่ใช่เอกสารงาน แต่เป็นกระถางต้นไม้มินิมอลขนาดจิ๋ว ต้นกระบองเพชรพันธุ์หายากที่ถูกตกแต่งด้วยตุ๊กตาเซรามิกรูปสถาปนิกหน้าบึ้งกำลังถือแปลนบ้าน และที่ก้นกระถางมีโพสต์อินท์สีเหลืองสดแปะไว้ด้วยลายมือหวัดๆ ที่เขาจำได้ขึ้นใจ *‘ถ้าเครียดนักก็เอาหัวโขกกระถางนี้นะคะ เผื่อสมองจะเข้าที่ขึ้นบ้าง — จากคนที่ไม่ใช่สถาปนิกแต่ฉลาดกว่าคุณ’* มุมปากของสถาปนิกหนุ่มกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ความรู้สึกอึดอัดและว่างเปล่าที่เกาะกินหัวใจมาตลอดทั้งวันราวกับถูกปัดเป่าให้หายไปในพริบตา งานไม่มีความหมายหรอก... ถ้าไม่มีเสียงบ่นง้องแง้งและรอยยิ้มกวนๆ ของยัยตัวแสบคนนั้นคอยกวนใจ ธันวากำโพสต์อิทแผ่นนั้นแน่น หัวใจที่เคยด้านชาพลันพองโตขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขารู้แล้วว่าตัวเองต้องการอะไร และรู้ด้วยว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป "ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดขาด "คะ?" ผู้ช่วยสาวสะดุ้งเล็กน้อย "ยกเลิกตารางประชุมบ่ายนี้ทั้งหมด แล้วบอกลูกค้าว่าผมมีธุระด่วนที่ต้องไปจัดการ" ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้าเสื้อสูทพาดบ่าอย่างคล่องแคล่ว แววตาคมกริบเต็มไปด้วยประกายความมุ่งมั่นและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน "อ้าว! จะไปไหนคะ งานยังไม่เสร็จ..." รินร้องถามไล่หลัง แต่ธันวาเดินพ้นประตูห้องทำงานไปเสียแล้ว ร่างสูงก้าวเดินด้วยฝีปากที่มั่นคง หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะที่เร้าใจกว่าทุกครั้ง งานสถาปัตยกรรมที่ยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ไร้ความหมาย หากปราศจากพื้นที่สีเขียวและเสียงหัวเราะของคนคนนั้น... พาย เขาต้องไปเคลียร์ให้รู้เรื่องวันนี้แหละ! ธันวาขับรถมาถึงสตูดิโอจัดสวนย่านชานเมืองอย่างรวดเร็ว บรรยากาศรอบด้านร่มรื่นเต็มไปด้วยพรรณไม้นานาชนิด แต่เขากลับไม่สนใจสิ่งใดนอกจากร่างบางที่กำลังก้มๆ เงยๆ รดน้ำต้นไม้อยู่ริมแปลงดอกไม้ เสียงรองเท้าหนังที่กระทบพื้นหินทำให้พายเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหงุดหงิด เธอกำลังจะอ้าปากไล่ลูกค้าจอมจุ้นที่ไหนอีก แต่เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งของสถาปนิกหนุ่มจอมเนี้ยบที่ยืนกอดอกมองเธออยู่ด้วยแววตาพราวระยับ คำพูดทั้งหมดก็กลืนหายไปในลำคอทันที "คุณ... มาทำไมที่นี่?" พายถามเสียงแข็ง พยายามซ่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมาเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่าย "มาทวงคำตอบ..." ธันวาเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต "และมาบอกคุณว่า... งานของผมมันไม่มีความหมายอะไรเลยสักนิด ถ้าในแปลนนั้นไม่มีคุณมาคอยบ่นว่ามันน่าเบื่อ" พายชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบ ใบงนร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากเถียงกลับ ธันวาก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและหัวใจของคนทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธันวาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ... สถาปนิกหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ แต่พอเหลือบมองหน้าจอแสดงสายเรียกเข้า ใบหน้าคมคายก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ...เพราะชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือเบอร์โทรศัพท์ของ "อดีตคู่หมั้น" ที่หายตัวไปหลายปี และเธอกลับมาพร้อมกับข่าวที่สามารถสั่นคลอนทุกอย่างในชีวิตของเขาได้ในพริบตาเดียว! (อ่านตอนต่อไป: ความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้ซากปรักหักพังกำลังจะถูกเปิดเผย...) ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านเรื่องราวและหัวใจของพวกเขาไปพร้อมกับ "ตุ๊กตาโบราณ" นะคะ