สงครามกิลด์เต็มรูปแบบ

"ส่งคำประกาศนี้ออกไปทุกช่องทางครับ รวมทั้งช่องทางลับของพวกสมาคมฮันเตอร์ด้วย... ผมต้องการให้พวกเขารู้ว่า 'กิลด์เซย์โร่' ไม่ใช่เด็กเล่นขายของ" เสียงของผมดังกังวานในห้องทำงานที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงคีย์บอร์ดที่ลูน่ากำลังรัวนิ้วอย่างหนักหน่วง แสงไฟจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนบนใบหน้าที่เรียบเฉยของเธอ ลูน่าหยุดนิ้วกะทันหันก่อนจะหันมามองผมด้วยสายตาที่ซ่อนความกังวลไว้ไม่มิด "คุณเซย์โร่คะ... ไม่สิ คุณเซย์โร่ครับ หากทำแบบนั้นเท่ากับเราประกาศสงครามเต็มรูปแบบกับ 'กิลด์ไททัน' นะครับ พวกเขามีฮันเตอร์แรงค์ S ถึงสามคนอยู่ในมือ ในขณะที่กิลด์เราเพิ่งมีเพียงกลุ่มคนที่คุณดึงตัวมาจากตลาดมืดเท่านั้น เรายังไม่พร้อมที่จะรับมือกับกองกำลังระดับประเทศแบบนั้น" ผมลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นภาพรวมของเมืองที่เต็มไปด้วยความเหลื่อมล้ำ ผมมองลงไปยังเบื้องล่างด้วยสายตาที่เย็นชา กิลด์ไททันน่ะหรือ? พวกเขาคิดว่าตัวเองคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้เพียงเพราะมีเงินทุนและจำนวนคนมหาศาล พวกเขาไม่เคยเข้าใจเลยว่า 'ข้อมูล' และ 'การจัดการ' ต่างหากคืออาวุธที่แท้จริง "ความพร้อมเป็นเรื่องสมมติครับลูน่า" ผมกล่าวพลางหมุนแหวนเงินที่นิ้ว "ในโลกที่ระบบฮันเตอร์ถูกผูกขาดโดยกิลด์ยักษ์ใหญ่ การค่อยเป็นค่อยไปคือการรอความตาย ผมต้องการให้พวกมันขยับตัวตามเกมของผม ไม่ใช่ผมที่ต้องวิ่งหนีตามหมากของพวกมัน" ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมกลางห้องก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยดังระงมไปทั่วคฤหาสน์ ลูน่ารีบตรวจสอบข้อมูลทันที ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด "คุณเซย์โร่ครับ! กองกำลังติดอาวุธของกิลด์ไททันปรากฏตัวที่เขตชายแดนของเขตเราแล้วครับ พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่พวกเขามาพร้อมกับ 'เกทเบรกเกอร์' ระดับกองพัน... พวกเขาประกาศว่า 'จะกวาดล้างกิลด์ที่บังอาจท้าทายอำนาจให้สิ้นซาก' ครับ!" ผมไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก ผมเพียงแค่หยิบเสื้อคลุมตัวนอกขึ้นมาสวมใส่ช้าๆ ก่อนจะเดินไปที่ตู้เก็บอาวุธข้างกำแพง การเผชิญหน้าในครั้งนี้คือสิ่งที่ผมคาดการณ์ไว้ตั้งแต่เริ่มสร้างกิลด์ ทุกการเดินหมากของผมล้วนมีค่าเฉลี่ยความเสี่ยง และครั้งนี้ผมได้เผื่อใจไว้แล้ว "ลูน่า เปิดใช้งานโปรโตคอล 'เงามืดสยบปฐพี' ครับ" "แต่ถ้าทำแบบนั้น... ชื่อเสียงของคุณในฐานะฮันเตอร์ที่เปิดเผยตัวตนจะ..." "ชื่อเสียงไม่มีค่าเท่าชัยชนะหรอกครับ" ผมตัดบทด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบขาด "ถ้าพวกเขาอยากเห็นเงา ผมก็จะให้พวกเขาจมหายไปในนั้น" เราทั้งคู่ก้าวออกมาที่ลานกว้างหน้าคฤหาสน์ กลิ่นอายของพลังเวทที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออกพุ่งเข้ามากระทบประสาทสัมผัส เบื้องหน้าของเราคือชายร่างยักษ์ในชุดเกราะสีทองอร่าม เขายืนอยู่ท่ามกลางฮันเตอร์นับร้อยที่ปล่อยจิตสังหารออกมาเพื่อกดดันเรา "เซย์โร่!" ชายผู้นั้นตะโกนก้อง เสียงของเขาแฝงด้วยพลังเวทที่ทรงพลังจนพื้นดินรอบข้างสั่นสะเทือน "แกทำลายขีดจำกัดที่พวกข้าตั้งไว้ แกขโมยข้อมูลลับของดันเจี้ยนที่พวกข้าจับจอง วันนี้... เลือดของแกจะเป็นเครื่องสังเวยเพื่อเตือนใจคนรุ่นหลังว่าอย่าริอ่านตั้งตนเป็นศัตรูกับกิลด์ไททัน!" ผมเดินก้าวออกไปข้างหน้าเพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบงัน ผมหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมากดปุ่มยืนยันคำสั่งครั้งสุดท้าย ลูน่าที่ยืนอยู่ด้านหลังกำหมัดแน่นด้วยความลุ้นระทึก "คุณคิดว่าพวกคุณเป็นเจ้าของดันเจี้ยนงั้นหรือครับ?" ผมยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ชายร่างยักษ์ถึงกับชะงัก "ความผิดพลาดของพวกคุณมีอยู่สองอย่าง หนึ่งคือการประเมินผมต่ำเกินไป และสอง... พวกคุณดันเข้ามาใน 'กับดัก' ที่ผมเตรียมไว้ตั้งแต่เริ่มสร้างกิลด์นี้ขึ้นมาแล้ว" ทันทีที่ผมดีดนิ้ว แผ่นดินรอบคฤหาสน์ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะพลังเวทของกิลด์ไททัน แต่มันคือแรงระเบิดจากกลไกเวทมนตร์ที่ผมวางไว้ใต้ดินลึกนับร้อยเมตร ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวกลับมืดมิดลงด้วยม่านหมอกที่ถูกสร้างขึ้นจากผลึกมานาที่รวบรวมมานานนับเดือน กิลด์ไททันตกอยู่ในความโกลาหล พวกเขาเสียขบวนเมื่อทัศนวิสัยกลายเป็นศูนย์ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือเงาดำที่พุ่งออกมาจากใต้ฝ่าเท้าของฮันเตอร์แต่ละคน มันไม่ใช่เงาธรรมดา แต่มันคือ 'เงาของศัตรูที่พวกเขาเคยสังหาร' ที่ผมดึงมันกลับมาด้วยสกิลลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ ชายร่างยักษ์คว้าดาบยักษ์ขึ้นมาป้องกันตัวอย่างบ้าคลั่ง แต่เขาก็พบว่าไม่ว่าจะฟาดฟันไปที่ใด เขากลับทำได้เพียงแค่ฟันอากาศเท่านั้น ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ ผมเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ลมหายใจของเขาหอบถี่และเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ผมก้มลงมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวของเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "สงครามไม่ได้วัดกันที่พลังดิบครับท่านหัวหน้ากิลด์ แต่วัดกันที่ว่า ใครเตรียมพร้อมมากกว่ากัน" ผมยกมือขึ้นเตรียมปิดฉากการต่อสู้ แต่ในวินาทีที่ดาบเล่มเล็กในมือของผมกำลังจะแทงลงไปนั้น พลังเวทประหลาดบางอย่างก็กระแทกเข้ามาจนร่างของผมกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ลูน่ากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อมีร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกมิติที่เกิดขึ้นกลางอากาศ ชายแก่ในชุดสูทสีเทาผู้มีดวงตาสีเลือดปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับกลิ่นอายที่กดขี่เหนือระดับแรงค์ S ทั้งมวลจนแม้แต่กิลด์ไททันยังต้องคุกเข่าลงด้วยความเคารพ เขาหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสนใจประหนึ่งมองดูของเล่นที่ถูกใจ "น่าสนใจ... ไม่นึกเลยว่าจะมีคนกล้าเล่นเกมแบบนี้ในดินแดนที่ข้าดูแลอยู่" เขาขยับยิ้มที่น่าขนลุก "เซย์โร่ เจ้ามีความทะเยอทะยานดี แต่เจ้าลืมไปหรือเปล่าว่าบนยอดเขายังมีเจ้าของที่แท้จริงรออยู่เสมอ" ชายคนนั้นสะบัดมือเพียงครั้งเดียว พื้นที่โดยรอบก็กลายเป็นเศษเสี้ยวของมิติที่แตกร้าว ความเป็นความตายของกิลด์เซย์โร่ถูกแขวนไว้บนเส้นด้ายในวินาทีที่ 'ผู้คุมกฎ' แห่งสมาคมฮันเตอร์ตัวจริงก้าวเข้ามาในสนามรบด้วยตัวเอง หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับหมากเกมนี้ของผมในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่