ความลับของระบบดันเจี้ยน

“ถ้าผมบอกคุณว่า ฮันเตอร์ทั้งหมดที่พวกเราเห็น… ไม่ได้ถูกคัดเลือกโดยโชคชะตา แต่ถูกคัดเลือกโดย ‘ระบบ’ เพื่อเป็นอาหารว่างให้แก่บางสิ่ง คุณจะยังกล้าอัปเลเวลตัวเองต่อไปไหมครับ?” น้ำเสียงของเซย์โร่ราบเรียบ ทว่ามันดังก้องไปทั่วห้องลับใต้ดินที่ไร้ซึ่งแสงสว่างจากโลกภายนอก ลูน่าวางแท็บเล็ตในมือลงช้าๆ จอภาพโฮโลแกรมสีฟ้าที่แสดงโครงสร้างตรรกะของดันเจี้ยนเบื้องหน้าเริ่มสั่นไหวราวกับสัญญาณเตือนภัย เธอไม่ตอบในทันที แต่กวาดสายตาผ่านตัวเลขโค้ดนับล้านที่เซย์โร่เจาะระบบมาได้ด้วยความสั่นเทา “คุณกำลังจะบอกว่า... ดันเจี้ยนระดับ S ที่เราเพิ่งกวาดล้างไป ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ แต่เป็น ‘ฟาร์ม’ อย่างนั้นเหรอคะ... เอ้ย, อย่างนั้นหรือครับ?” ลูน่ารีบแก้คำพูดพลางกระชับเสื้อสูทของเธอแน่นขึ้น เซย์โร่ก้าวถอยหลังไปในเงามืด ดวงตาที่เคยเฉยชาบัดนี้ฉายแววคมกริบดั่งใบมีด เขายื่นนิ้วไปแตะที่จุดศูนย์กลางของตารางวิเคราะห์ข้อมูล ก่อนจะขยายภาพเส้นใยที่เชื่อมต่อระหว่าง ‘ระบบดันเจี้ยน’ กับ ‘มิติภายนอก’ ออกมาให้เห็นชัดๆ มันไม่ใช่เครือข่ายของพระเจ้า แต่มันคือโซ่ตรวน “ลองดูรหัสชุดนี้สิ ลูน่า มันไม่ใช่ภาษาโปรแกรมที่มนุษย์สร้างขึ้น แต่มันคือชุดคำสั่งที่เขียนขึ้นเพื่อ ‘รีดเค้น’ พลังงานชีวิตจากผู้ที่ตายในดันเจี้ยน ทุกครั้งที่ฮันเตอร์เลเวลอัป พลังงานส่วนเกินไม่ได้หายไปไหน แต่มันถูกส่งผ่านไปยัง ‘ผู้ควบคุม’ ที่อยู่ในมิติเหนือกว่าเรา” เซย์โร่หยุดพักครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาวเย็นลง “เราไม่ได้เป็นฮีโร่ผู้กอบกู้โลก เราเป็นแค่ ‘ปศุสัตว์’ ที่มีเกรดสูงขึ้นเรื่อยๆ เท่านั้น” ลูน่าสูดลมหายใจลึก เธอเริ่มเชื่อมโยงเหตุการณ์การหายตัวไปของฮันเตอร์แรงค์ S ที่กิลด์ใหญ่ปิดปากเงียบเข้ากับข้อมูลตรงหน้า ภาพจิ๊กซอว์ที่เคยกระจัดกระจายเริ่มประกอบร่างเป็นรูปร่างที่น่าสะพรึงกลัว เธอรู้ดีว่าหากความจริงนี้หลุดออกไป โลกที่สงบสุข(จอมปลอม)จะลุกเป็นไฟ “แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงบอกผมตอนนี้ครับ เซย์โร่? หากคนทั้งโลกรู้เรื่องนี้ กิลด์ของเราจะเป็นเป้าหมายแรกที่ถูกลบให้หายไปจากระบบ” “เพราะกิลด์เราไม่ได้ตั้งขึ้นมาเพื่อยอมรับกฎของพวกมัน” เซย์โร่เดินไปหยิบแก้วกาแฟที่เย็นชืดขึ้นมาจิบ “ผมต้องการให้คุณเจาะลึกไปที่จุดกำเนิดของ ‘แกนกลางดันเจี้ยนแรก’ ที่เกิดขึ้นเมื่อ 20 ปีก่อน หากเราพบ ‘รหัสต้นทาง’ เราจะสามารถทำสิ่งที่ไม่มีใครกล้าทำ... เราจะเปลี่ยนสถานะจาก ‘ปศุสัตว์’ ให้กลายเป็น ‘ผู้ล่า’ ที่จะบดขยี้ระบบทิ้งซะ” “การกระทำนั้นคือการประกาศสงครามกับสิ่งที่เราไม่รู้แม้กระทั่งรูปร่างนะคะ... เอ้ย, นะครับ” ลูน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความวิตก แต่ในแววตาของเธอเริ่มมีความมุ่งมั่นที่คล้ายคลึงกับเซย์โร่ “นั่นคือเหตุผลที่ผมเลือกคุณ” เซย์โร่เดินเข้าไปใกล้ลูน่าจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “ในโลกที่ระบบชี้นำชีวิต ทุกคนคือหมาก แต่ผมจะเป็นคนเล่นเกมนี้เอง” ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดในห้องก็ดับวูบลงโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้อง มันไม่ใช่การขัดข้องทางเทคนิค แต่มันคือการ ‘แทรกแซง’ จากภายนอก ลำโพงที่ไร้ชื่อผู้ส่งดังขึ้นด้วยน้ำเสียงสังเคราะห์ที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด *“ตรวจพบผู้บุกรุกข้อมูล... รหัสประจำตัว: เซย์โร่... ยินดีด้วยที่ค้นพบความจริง... แต่คุณเข้าใจผิดไปอย่างหนึ่ง... ฮันเตอร์ไม่ใช่ปศุสัตว์... แต่เป็น ‘อวตาร’ ที่ผมเตรียมไว้สำหรับร่างใหม่ของผมเอง...”* เสียงนั้นขาดหายไป พร้อมกับร่างของเงาดำที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากรอยแยกของมิติใจกลางห้องปฏิบัติการ เซย์โร่รีบคว้าอาวุธคู่กายโดยสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อแสงสีแดงจางลง บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขากลับไม่ใช่สัตว์ประหลาดจากดันเจี้ยน แต่เป็นชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่มีใบหน้า... เหมือนกับเซย์โร่ราวกับส่องกระจก “ยินดีที่ได้พบกันนะ... ตัวฉันในเวอร์ชันที่ยังอ่อนหัด” ร่างจำลองนั้นยิ้มให้เซย์โร่ด้วยสายตาที่เย็นชาและเหนือกว่าอย่างที่สุด ก่อนที่เข็มนาฬิกาในห้องจะหยุดเดินลงพร้อมกันทุกเรือน แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่