การปะทะครั้งแรกกับยักษ์ใหญ่

“ถ้าคุณคิดว่าการส่งจดหมายขู่ไร้สาระพวกนี้ จะทำให้กิลด์ Zero-Point หวาดกลัวจนต้องถอนตัวจากดันเจี้ยนระดับ S ล่ะก็... ผมเกรงว่าคุณคงต้องทบทวนวิสัยทัศน์ของตัวเองใหม่เสียหน่อยนะครับ” เซย์โร่วางเอกสารประทับตราสีทองลงบนโต๊ะไม้โอ๊คอย่างเชื่องช้า เสียงกระดาษกระทบพื้นโต๊ะดังกังวานในความเงียบงันของห้องประชุม เขาประสานมือวางไว้บนตัก ดวงตาสีเทาเข้มจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม—‘เรนเนอร์’ หัวหน้ากิลด์ ‘สกายอาร์ค’ ผู้ครองบัลลังก์อันดับหนึ่งของโลกมานานกว่าทศวรรษ เรนเนอร์เหยียดยิ้มที่มุมปาก สายตาของเขาไม่ได้มองเซย์โร่ในฐานะคู่แข่ง แต่มองเหมือนมองมดปลวกที่บังอาจริอ่านจะขวางทางยักษ์ใหญ่ “โลกนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความทะเยอทะยานอย่างเดียวหรอกนะ เจ้าหนู” เรนเนอร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง “มันขับเคลื่อนด้วย ‘อำนาจ’ และ ‘ทรัพยากร’ ซึ่งในจุดที่นายยืนอยู่ตอนนี้ นายไม่มีอะไรเลยนอกจากชื่อกิลด์ที่เพิ่งจดทะเบียนเมื่อไม่กี่เดือนก่อน การที่ฉันมานั่งคุยกับนายวันนี้ คือความเมตตาครั้งสุดท้ายที่ฉันจะมอบให้ในฐานะรุ่นพี่” ลูน่าที่ยืนอยู่ข้างกายเซย์โร่ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวของเธอเคาะลงบนแท็บเล็ตเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความเฉียบคม “ความเมตตาที่มาพร้อมกับข้อเสนอให้เราเซ็นสัญญาโอนกรรมสิทธิ์สิทธิ์การสำรวจดันเจี้ยน ‘รอยแยกแห่งความเงียบ’ ให้กับกิลด์สกายอาร์คน่ะหรือคะ... ไม่สิ ต้องขออภัยครับ ผมลืมไปว่าในพจนานุกรมของกิลด์คุณ คำว่า ‘เมตตา’ อาจจะหมายถึง ‘การปล้นชิง’ ก็ได้” เรนเนอร์หรี่ตาลง บรรยากาศในห้องประชุมเริ่มหนักอึ้งราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมด แรงกดดันระดับ S-Class แผ่ซ่านออกมาจากร่างของชายวัยกลางคน แต่น่าแปลกที่เซย์โร่ยังคงนั่งนิ่งราวกับรูปปั้น “คุณลูน่า... การที่เธอลาออกจากตำแหน่งผู้วิเคราะห์ข้อมูลระดับสูงของสมาคมเพื่อมาช่วยงานเด็กเมื่อวานซืนคนนี้ ผมว่าเธอคงจะประเมินค่าความเสี่ยงพลาดไปนะ” เรนเนอร์เปลี่ยนเป้าหมายไปที่หญิงสาว เซย์โร่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสนุกสนาน แต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ทำเอาคนที่ได้ยินต้องขนลุก “ประเมินพลาดงั้นหรือครับ? คุณเรนเนอร์... คุณอาจจะคิดว่าคุณเป็นเจ้าของเกมกระดานนี้ เพราะคุณมีหมากที่ทรงพลังและงบประมาณที่ไม่มีวันหมดสิ้น แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่งนะ...” เซย์โร่โน้มตัวไปข้างหน้า สายตาของเขาเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในความมั่นใจของคู่สนทนา “...เกมนี้ไม่ใช่การปะทะกันด้วยกำลังดิบ แต่มันคือการวางแผน ใครที่ก้าวเดินผิดเพียงก้าวเดียวบนกระดานที่ผมวางไว้ คนนั้นจะล้มลงโดยไม่รู้ตัวว่าใครเป็นคนผลัก” “โอหัง” เรนเนอร์ลุกขึ้นยืน แรงกดดันมหาศาลระเบิดออกมาจนโต๊ะไม้ในห้องเริ่มมีรอยร้าว “กิลด์ Zero-Point จะต้องหายไปจากบันทึกของสมาคมภายในอาทิตย์นี้ นี่คือคำเตือนสุดท้าย ถ้าพวกนายยังดื้อรั้น ดันเจี้ยนระดับ S ที่นายเฝ้าฝันถึง จะกลายเป็นหลุมฝังศพของพวกนายเอง” เมื่อเรนเนอร์เดินจากไปพร้อมกับบอดี้การ์ดระดับ A-Class ของเขา ลูน่าจึงถอนหายใจยาวก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง “เขาไม่ยอมถอยง่ายๆ แน่ค่ะเซย์โร่ พวกเขากำลังกดดันผ่านช่องทางของสมาคมและปิดกั้นการสนับสนุนทรัพยากรทุกอย่างของเรา ถ้าเรายังดันทุรังจะลงดันเจี้ยนพรุ่งนี้ เราต้องรับมือทั้งมอนสเตอร์ข้างใน และกองกำลังลับที่เขาส่งไปขัดขวาง” “นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการครับ ลูน่า” เซย์โร่ลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างมองดูแสงไฟของเมืองที่สั่นไหว “ปล่อยให้เขาทุ่มสรรพกำลังมาที่นั่น ปล่อยให้เขามั่นใจว่าเขาคุมเกมได้ทั้งหมด ยิ่งเขามั่นใจมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งจะเผย ‘จุดบอด’ ที่ใหญ่ที่สุดออกมามากขึ้นเท่านั้น” “คุณหมายความว่า...” “ข้อมูลที่เราได้รับมาล่าสุดเกี่ยวกับคลังอาวุธลับของสกายอาร์คเป็นของจริงใช่ไหมครับ?” เซย์โร่หันกลับมาถามด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยแผนการ ลูน่าพยักหน้า “ใช่ค่ะ แต่มันมีการป้องกันที่แน่นหนาเกินกว่าที่กิลด์ขนาดเราจะเข้าไปแตะต้องได้” “เราจะไม่เข้าไปแตะต้องด้วยกำลังครับ” เซย์โร่เดินมาวางมือบนแผนที่ดิจิทัล “เราจะทำให้มัน ‘ทำลายตัวเอง’ จากภายในด้วยความมั่นใจที่ล้นปรี่ของเขานั่นแหละ เตรียมตัวให้พร้อมครับ อีก 24 ชั่วโมงต่อจากนี้ โลกฮันเตอร์จะไม่ได้พูดถึงกิลด์สกายอาร์คในฐานะผู้ยิ่งใหญ่อีกต่อไป” เซย์โร่หันหลังกลับไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวพิมพ์รหัสผ่านชุดสุดท้ายลงไป ระบบหน้าจอสีฟ้าเข้มสว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นข้อมูลลับที่ควรจะไม่มีใครเข้าถึงได้ ทันใดนั้น เสียงสัญญาณแจ้งเตือนระบบจากภายในกิลด์ดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งชั้น ลูน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความที่เด้งขึ้นบนจอโปรเจกเตอร์ มันไม่ใช่ข้อมูลการสำรวจดันเจี้ยน แต่มันคือรายชื่อฮันเตอร์ทุกคนในกิลด์สกายอาร์คที่ถูก ‘ซื้อตัว’ โดยองค์กรใต้ดินที่สมาคมกำลังตามล่า “เซย์โร่! นี่มัน... ข้อมูลพวกนี้มันจะเป็นหลักฐานมัดตัวพวกเขาได้มหาศาล แต่มันจะทำให้เรากลายเป็นเป้าหมายเบอร์หนึ่งของพวกนั้นทันทีนะคะ!” ลูน่าอุทานด้วยความตกใจ เซย์โร่เพียงแค่ยิ้ม—รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา รอยยิ้มของผู้ที่มองเห็นจุดจบของหมากกระดานนี้ไว้หมดแล้ว “นั่นแหละครับคือสิ่งที่ผมต้องการ ให้พวกเขารู้ว่ากิลด์ Zero-Point ไม่ใช่กิลด์ที่พวกเขาสามารถจะยัดเงินใส่ปากได้... แต่เป็นกิลด์ที่จะทำลายทุกระบบที่เน่าเฟะให้สิ้นซาก” ทว่า ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเซย์โร่ก็ดังขึ้น เบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอไม่มีชื่อผู้ติดต่อ แต่เป็นรหัสลับที่เขารู้จักดีจากเหตุการณ์ในอดีตที่เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด มือของเขาสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกดรับสาย เสียงปลายสายไม่ใช่มนุษย์... แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่ฟังดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาด เสียงนั้นเอ่ยออกมาเพียงประโยคเดียวที่ทำเอาเซย์โร่หน้าถอดสี “พวกเราเห็นนายแล้ว... เซย์โร่... และครั้งนี้ นายไม่มีทางหนีพ้นความผิดที่นายก่อไว้ในอดีตได้อีกต่อไป” แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่