เหนือความคาดหมาย

"ถ้าคุณคิดว่าการบีบคอผมจะทำให้ระบบนี้คืนค่ากลับมาได้ ผมเกรงว่าคุณคงต้องประเมินสถานการณ์ใหม่ให้ถี่ถ้วนกว่านี้ครับ ท่านประธานกิลด์ผู้สูงส่ง" เซย์โร่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องสภาพอากาศ ทั้งที่มือหยาบกร้านของชายวัยกลางคนตรงหน้ากำลังบีบรัดลำคอเขาจนเส้นเลือดปูดโปน ภายในห้องโถงบัญชาการที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงระบบแจ้งเตือนเต้นเป็นจังหวะสุดท้ายบนจอโฮโลแกรมยักษ์ ลูน่ายืนนิ่งอยู่เบื้องหลัง สายตาของเธอไม่ได้จับจ้องที่ความตายที่กำลังคืบคลานเข้าหาหัวหน้ากิลด์ของเธอ แต่จับจ้องไปยัง 'รหัสโค้ด' สีเขียวมรกตที่กำลังไหลทะลักออกจากเซิร์ฟเวอร์หลัก กระจายไปทั่วโลกเสมือนจริงของฮันเตอร์ทุกคน "แก... แกทำอะไรลงไป! รู้ไหมว่าถ้าไม่มีระบบผูกขาดค่าพลังนี้ ทุกกิลด์ก็จะกลับไปเป็นฮันเตอร์ไร้ค่าเหมือนเดิม! โลกนี้จะพังพินาศ!" ประธานกิลด์ตะคอก ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว เซย์โร่เพียงแค่ยิ้ม—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แววตาของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก "พังพินาศในสายตาคุณ คือการที่พวกคุณเสียอำนาจต่อรองในการรีดไถแรงงานมนุษย์ใช่ไหมครับ? สิ่งที่ผมทำไม่ใช่การทำลาย แต่มันคือการคืน 'อิสรภาพ' ที่ถูกขโมยไปให้พวกเขาทุกคน" เขาขยับข้อมือเพียงเล็กน้อย พลังมานาที่สะสมไว้ในแหวนมิติก็กระแทกเข้าที่จุดชีพจรของประธานกิลด์จนอีกฝ่ายผงะถอยหลัง ล้มลงไปกองกับพื้นอย่างหมดท่า เซย์โร่จัดปกเสื้อโค้ทสีดำสนิทของเขาให้เข้าที่ เขามองไปรอบห้องที่บัดนี้เต็มไปด้วยความโกลาหล พนักงานวิเคราะห์ข้อมูลต่างหยุดชะงัก สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เขา ลูน่าก้าวออกมาข้างหน้า แสงจากจอโฮโลแกรมสะท้อนบนแว่นกรอบบางของเธอ "เซย์โร่ ระบบกระจายข้อมูลเสร็จสิ้นแล้วค่ะ—เอ่อ ครับ... ฮันเตอร์ทุกระดับตั้งแต่แรงค์ F จนถึง S สามารถเข้าถึงแหล่งทรัพยากรและแต้มสกิลได้โดยตรงโดยไม่ต้องผ่านการอนุมัติของกิลด์ใหญ่แล้ว" "ขอบคุณครับลูน่า" เซย์โร่พยักหน้ารับ เขาเดินไปที่หน้าต่างกระจกใสบานยักษ์ที่มองเห็นตึกระฟ้าของมหานครฮันเตอร์ เบื้องล่างนั้น ความวุ่นวายเริ่มเปลี่ยนเป็นความปิติ เสียงโห่ร้องดังระงมขึ้นจากเหล่าฮันเตอร์แรงค์ล่างที่เพิ่งค้นพบว่า 'เพดาน' ที่เคยขวางกั้นอนาคตของพวกเขาได้พังทลายลงแล้ว "คุณคิดว่าพวกเขาจะขอบคุณคุณไหม?" ลูน่าถามเบาๆ พลางมองดูภาพที่เกิดขึ้น "คนเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องขอบคุณผมครับ" เซย์โร่ตอบพลางประสานมือไว้ด้านหลัง "เมื่อทุกคนมีอาวุธที่เท่าเทียมกัน สงครามครั้งใหม่ย่อมเกิดขึ้น และในโลกที่ไร้กฎเกณฑ์ผูกขาด... คนที่จะอยู่รอดไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุด แต่เป็นคนที่วางแผนไว้ไกลที่สุดต่างหาก" บรรยากาศในห้องเงียบลงอีกครั้ง ก่อนที่เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงจะดังลั่นกึกก้องไปทั่วทั้งตึก พนักงานคนหนึ่งที่นั่งหน้าจอหลักตะโกนขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ "ท่านครับ! มีสัญญาณจากระบบภายนอก... ไม่ใช่ระบบที่เราควบคุม! มีบางอย่าง... บางอย่างที่ 'เก่าแก่' กว่าระบบที่พวกเราเพิ่งทำลายกำลังตื่นขึ้น!" เซย์โร่หันขวับกลับมา แววตาที่เคยนิ่งสงบฉายแววครุ่นคิดเป็นครั้งแรกตั้งแต่แผนการเริ่มขึ้น เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขมหาศาลบนหน้าจอที่นับถอยหลังย้อนกลับไปถึงจุดเริ่มต้นของระบบฮันเตอร์เมื่อร้อยปีก่อน "ดูเหมือนว่า... ผมจะมองข้ามอะไรบางอย่างไปจริงๆ" เซย์โร่พึมพำกับตัวเอง ในเสี้ยววินาทีนั้น ประตูกระจกนิรภัยของห้องบัญชาการก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดมหาศาลพัดพาเอาเศษแก้วกระจัดกระจายไปทั่วห้อง ร่างเงาดำหนึ่งก้าวผ่านกลุ่มควันเข้ามา แผ่รังสีพลังที่กดดันจนพนักงานในห้องต่างทรุดตัวลงกับพื้น แม้แต่ลูน่ายังต้องกัดฟันยืนหยัดอย่างยากลำบาก บุคคลผู้มาเยือนสวมชุดสูทสีเทาเรียบหรู แต่ที่ใบหน้ากลับสวมหน้ากากเหล็กที่ไร้ร่องรอยของดวงตา เขาเดินตรงเข้ามาหาเซย์โร่ด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคงและทรงอำนาจ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าแล้ววางมือลงบนไหล่ของเซย์โร่เบาๆ แต่อำนาจที่แฝงมานั้นกลับทำให้กระดูกของเซย์โร่ลั่นเปรี๊ยะ "เจ้าทำได้ดีมากในการล้างบางขยะพวกนี้" น้ำเสียงที่ออกมาจากหน้ากากนั้นแหบพร่าและเย็นชาดุจยมทูต "แต่การที่เจ้าลบระบบคุกกรงขังนี้ทิ้ง... เจ้าไม่ได้ปลดปล่อยใครหรอก เซย์โร่... เจ้าเพียงแค่เปิด 'ประตู' ให้สิ่งที่เรากักขังเอาไว้เมื่อร้อยปีก่อนได้กลับมาทวงคืนทุกอย่างเท่านั้นเอง" ชายปริศนาเลื่อนหน้าเข้าใกล้ใบหูของเซย์โร่ "และในฐานะ 'ผู้ดูแลระบบตัวจริง' ฉันตัดสินใจแล้วว่า... เจ้าคือความผิดพลาดชิ้นสุดท้ายที่ต้องถูกลบออกไป" สิ้นคำพูด ดาบเลเซอร์สีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นในมือของชายลึกลับ พร้อมกับปลายดาบที่จ่อเข้าที่หัวใจของเซย์โร่พอดี ลูน่าเบิกตากว้าง เธอคว้าปืนพกคู่กายขึ้นมาหมายจะเหนี่ยวไก แต่ทว่าร่างกายของเธอกลับขยับไม่ได้ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น เซย์โร่หลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยแววตาที่กลับมาเยือกเย็นและดุดันยิ่งกว่าเดิม เขาไม่ได้หนี แต่กลับขยับตัวเข้าหาปลายดาบนั้นเล็กน้อยจนเลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นพรม "ผู้ดูแลระบบงั้นหรือครับ..." เซย์โร่กระซิบกลับด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก "ถ้าเช่นนั้น... ผมก็คงต้องทำหน้าที่เป็น 'บั๊ก' ที่จะทำลายระบบของคุณให้ถึงรากถึงโคนด้วยเช่นกัน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผมจนถึงตอนนี้นะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่