สำนักงานลับในซอกตึก

“ตัวเลขในบัญชีที่โอนเข้ามานี้... มากพอที่จะซื้อตึกแถวทั้งโซนในเขตสลัมได้เลยนะครับ คุณเซย์โร่” ลูน่าเอ่ยขึ้นขณะปลดล็อกหน้าจอแท็บเล็ตโฮโลแกรม แสงสีฟ้าอ่อนจากอุปกรณ์สะท้อนเข้ากับดวงตาที่คมกริบของเธอ เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองผม แต่ปลายนิ้วยังคงรัวลงบนแป้นพิมพ์เสมือนจริงด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง ผมยืนพิงกำแพงอิฐที่ผุพังของอาคารร้างในเขตที่ 7 กลิ่นอับชื้นของเชื้อราและเหล็กสนิมตลบอบอวลอยู่ในอากาศ แต่นี่คือสถานที่ที่ผมเลือก—ใจกลางความเสื่อมโทรมที่ไม่มีใครชายตามอง ซึ่งมันคือจุดยุทธศาสตร์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับการซ่อนเร้น “เงินไม่ใช่ปัญหา ลูน่า ปัญหาคือเราจะทำให้มันดูเหมือนไม่มีตัวตนได้อย่างไร” ผมตอบพลางขยับถุงมือหนังสีดำให้เข้าที่ สายตาจับจ้องไปที่การเคลื่อนไหวของหนูตัวหนึ่งที่วิ่งผ่านกองขยะไป “กิลด์ที่เพิ่งเกิดใหม่ในเงามืด ต้องการรากฐานที่หยั่งลึกมากกว่าชื่อเสียงที่ฉาบฉวย” “ดิฉันจัดการเรื่องเส้นสายในตลาดมืดไว้แล้วครับ ข้อมูลการจดทะเบียนนิติบุคคลจะถูกฝังไว้ภายใต้บริษัทบังหน้าที่เป็นร้านซ่อมเครื่องจักรเก่าในเขตนี้ ไม่มีใครสงสัยหรอกครับว่าฮันเตอร์ระดับ F ที่ถูกลืม จะมาเป็นเจ้าของอาณาจักรที่กำลังจะสั่นคลอนกิลด์ยักษ์ใหญ่ทั้งเจ็ด” ลูน่าหมุนเก้าอี้พับราคาถูกกลับมาเผชิญหน้ากับผม แววตาของเธอไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย แม้เธอจะเคยเป็นหัวกะทิของกิลด์ระดับท็อปเทียร์ แต่ในวินาทีนี้ เธอคือมันสมองที่ผมวางใจที่สุด “แต่คุณต้องระวังไว้นะครับ เซย์โร่ ระบบตรวจสอบระดับสูงเริ่มขยับตัว พวกเขาเริ่มตั้งคำถามเกี่ยวกับอัตราการเติบโตที่ผิดปกติของพลังงานในเขตนี้” ผมเดินไปหยุดที่กลางห้อง กวาดสายตามองความว่างเปล่า ที่นี่ไม่ใช่แค่ที่ซ่อน แต่มันคือจุดเริ่มต้นของ 'Zero-Point' ผมหยิบผลึกมานาสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือไอเทมที่ผมได้มาจากภารกิจลับในดันเจี้ยนชั้นลึกที่ไม่มีใครเคยค้นพบ ผมกดมันลงบนแท่นเหล็กที่เตรียมไว้กลางห้อง วงแหวนเวทมนตร์สีเลือดค่อยๆ เรืองแสงขึ้นจากรอยแตกของพื้นปูน “ให้พวกเขาตั้งคำถามไปเถอะครับ ยิ่งหาคำตอบไม่เจอ พวกเขาก็ยิ่งกังวล และความกังวลนั่นแหละคือช่องโหว่ที่ใหญ่ที่สุด” ผมกดสวิตช์เปิดระบบรักษาความปลอดภัย แสงสีแดงจากกล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่ในเงามืดเริ่มกวาดผ่านพื้นที่โดยรอบอย่างเงียบเชียบ “ลูน่า ติดตั้งระบบคัดกรองฮันเตอร์อิสระเข้ากับกิลด์ของเรา เราไม่ต้องการคนเก่งที่สุด แต่เราต้องการคนที่ 'ไร้ค่า' ที่สุดในสายตาของกิลด์อื่น... เพราะคนเหล่านั้นแหละที่ไม่มีใครระวัง” “เข้าใจแล้วค่ะ—ขอประทานโทษครับ ผมหมายถึง เข้าใจแล้วครับ” ลูน่าเผลอปรับน้ำเสียงให้เป็นทางการราวกับกำลังสั่งการในห้องประชุมกิลด์ใหญ่ก่อนจะยิ้มมุมปาก “เราจะสร้างกองทัพที่ไม่มีชื่อ แต่มีเขี้ยวเล็บที่แหลมคมพอจะกัดกินศัตรูได้ในคำเดียว” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที พลังงานมานาเข้มข้นถูกดูดซับผ่านวงแหวนเวทมนตร์ ผนังห้องเริ่มสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะสงบนิ่งลง การตั้งค่าฐานบัญชาการกิลด์เสร็จสิ้นในระดับโครงสร้างพื้นฐาน ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะหันไปตรวจสอบรายชื่อฮันเตอร์เป้าหมายที่ลูน่าเตรียมไว้ เสียงเคาะประตูเหล็กหน้าตึกที่ผุพังก็ดังขึ้น *ปัง... ปัง... ปัง...* ไม่ใช่เสียงเคาะแบบปกติ แต่มันเป็นจังหวะที่จงใจบ่งบอกถึงการมาเยือนของ 'ผู้มีอำนาจ' ลูน่าชะงักมือจากหน้าจอทันที เธอส่งสายตาถามผมอย่างร้อนรนว่าเราควรเปิดระบบป้องกันหรือเปิดประตู ผมเดินเข้าไปใกล้ประตู แตะมือลงบนพื้นผิวที่เย็นเยียบของเหล็กสนิมพร้อมกับเรียกใช้สกิล 'เนตรแห่งความเงียบ' เพื่อตรวจสอบสถานะของผู้ที่อยู่หลังประตู สิ่งที่ผมเห็นทำให้หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ คนผู้นั้นไม่ได้มาพร้อมกับไอสังหาร แต่มาพร้อมกับสัญลักษณ์ตราประทับของ 'สมาคมฮันเตอร์ส่วนกลาง'—หน่วยตรวจสอบที่ควรจะอยู่อีกฟากหนึ่งของเมือง และสิ่งที่แย่กว่านั้นคือ... บัตรประจำตัวที่เขาสวมติดหน้าอกระบุชื่อที่ผมคุ้นเคยดีที่สุด “มันมาเร็วกว่าที่คิด” ผมกระซิบเบาๆ “ลูน่า เก็บทุกอย่างลงเงามืด อย่าให้เห็นร่องรอยมานาเด็ดขาด” ผมผลักประตูออกเผยให้เห็นชายในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบ เขายืนยิ้มเยือกเย็นพลางถือเอกสารคำสั่งปิดกั้นพื้นที่ในมือ เขาจ้องมาที่ผมด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยามเช่นเดียวกับที่เขามองมดปลวก “คุณเซย์โร่สินะครับ? ผมได้รับคำสั่งให้มาตรวจสอบ... อาคารร้างที่มีการใช้มานาเกินขีดจำกัด” เขาเหลือบมองไปด้านหลังผม พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “แต่อย่างไรก็ตาม... ที่น่าสนใจกว่าคือ ทำไมอดีตฮันเตอร์ระดับ F ที่ควรจะตายไปแล้วในดันเจี้ยน ถึงยังมีชีวิตอยู่มาทำธุระอยู่ในสถานที่ลับตาคนแบบนี้ได้ล่ะครับ?” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดครั้งนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่