จุดวิกฤต: ประตูดันเจี้ยนสุดท้าย

“ถ้าคุณก้าวเท้าออกไปจากเขตปลอดภัยนั่น ต่อให้มีระบบเทพเจ้าอยู่ในมือ โอกาสรอดของคุณก็เป็นศูนย์” เสียงของลูน่าสั่นเครือเล็กน้อย แต่นัยน์ตาของเธอยังคงจดจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมสามมิติที่แสดงกราฟพลังงานสีม่วงเข้มซึ่งกำลังสั่นคลอนมิติอากาศเหนือกรุงโซล บรรยากาศภายในห้องบัญชาการของกิลด์ ‘ไร้พ่าย’ เงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของเซย์โร่ที่กำลังสวมถุงมือหนังสีดำสนิทช้าๆ เซย์โร่ไม่หันกลับไปมอง เธอไม่ได้คาดหวังคำตอบที่น่าฟังจากชายที่เคยถูกหักหลังและกลายเป็นตำนานจากการเหยียบย่ำซากศพของศัตรูขึ้นมาสู่จุดสูงสุด เขาเพียงแค่หยิบหน้ากากเหล็กกล้าขึ้นมาสวม ปิดบังใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นแห่งอดีต “ศูนย์งั้นหรือ?” เซย์โร่แค่นยิ้มผ่านหน้ากาก น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยทว่าทรงพลัง “ลูน่า ความผิดพลาดเดียวของเหล่าผู้มีอำนาจในโลกนี้คือการคิดว่า ‘กฎเกณฑ์’ ถูกสร้างมาเพื่อขีดกั้นคนอย่างเรา แต่สำหรับผม... กฎเกณฑ์เป็นเพียงบันไดที่รอให้คนที่มีปัญญาพอจะเหยียบมันขึ้นไปเท่านั้น” เขาก้าวออกไปที่ระเบียงห้องบัญชาการ เบื้องหน้าของเขาคือท้องฟ้าที่บิดเบี้ยว รอยแยกมิติทรงวงรีขนาดมหึมาแผ่ขยายออกราวกับปากของอสูรที่หิวโหย มันคือ ‘ประตูดันเจี้ยนสุดท้าย’ ที่เหล่านักวิชาการต่างเรียกขานว่าจุดจบของมนุษยชาติ ไม่มีใครในระดับสากลกล้าแตะต้องมัน แต่สำหรับเซย์โร่ มันคือรางวัลชิ้นสุดท้ายที่เขาต้องคว้ามาครอบครอง “ระดับพลังงานทะลุเพดานไปแล้วครับ!” เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเซย์โร่ [แจ้งเตือน: แรงกดดันจากมิติภายนอกกำลังบีบอัดตัวตนของคุณ หากเข้าใกล้ระยะ 50 เมตร ร่างกายจะถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ] “ระบบ... นายก็รู้ว่าฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเอาชีวิตไปทิ้ง” เซย์โร่พุ่งตัวออกจากระเบียง ร่างของเขาร่วงหล่นลงสู่พื้นดินด้านล่างด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ในเสี้ยววินาทีก่อนที่เท้าจะสัมผัสพื้น เขาเรียกใช้สกิลลับที่ยังไม่เคยเผยที่ไหน ‘เงาไร้ลักษณ์’ ร่างกายของเขาสลายกลายเป็นควันดำพุ่งตรงเข้าหาใจกลางรอยแยกมิติ ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของสัตว์อสูรที่หลุดรอดออกมาจากรอยแยกเบื้องบน เมื่อก้าวข้ามผ่านพรมแดนแห่งมิติ โลกที่เขาเห็นไม่ใช่เมืองที่พินาศอย่างที่ใครคาดคิด แต่มันคือหอคอยคว่ำที่ลอยอยู่กลางห้วงอวกาศสีมืดมิด เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างหนึ่งที่ยืนหันหลังให้ เขาคือ ‘ผู้พิทักษ์แห่งจุดจบ’ ร่างกายของชายคนนั้นสูงใหญ่กว่ามนุษย์ทั่วไปถึงสองเท่า ผิวหนังเป็นเกล็ดหิน และถือดาบที่แผ่ไอเย็นเยียบออกมาจนอากาศแข็งตัว “เจ้าคือฮันเตอร์คนแรกที่กล้าเข้ามาหาความตายถึงในถิ่นของข้า... เซย์โร่” เสียงของมันดังก้องราวกับเสียงฟ้าร้อง เซย์โร่กระชับดาบในมือแน่น เขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กลับสังเกตเห็นรอยร้าวบนผลึกที่อกของสัตว์อสูรตนนั้น นี่คือจุดอ่อนที่ลูน่าวิเคราะห์ได้จากการคำนวณตำแหน่งดวงดาวก่อนที่เขาจะออกเดินทางมาเพียงไม่กี่นาที “ความตายเป็นเรื่องของอนาคต” เซย์โร่ก้าวไปข้างหน้าอย่างใจเย็น “แต่การที่เจ้าต้องมาจบชีวิตลงที่นี่ คือสิ่งที่ฉันกำหนดไว้ตั้งแต่วันที่ฉันเริ่มก้าวเข้าสู่เส้นทางของฮันเตอร์แล้ว” เขาสับเปลี่ยนตำแหน่งอย่างรวดเร็ว ใช้จังหวะที่ผู้พิทักษ์เหวี่ยงดาบหนักอึ้งลงมา พุ่งหลบผ่านใต้ร่างของมัน สกิล ‘วิถีสังหาร’ ถูกกระตุ้นถึงขีดสุด เขาปักดาบลงบนผลึกที่หน้าอกของศัตรู แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นกระแทกมหาศาลจนหอคอยสั่นสะเทือน เซย์โร่กัดฟันกรอด เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากมุมปาก แต่มือของเขายังคงกดดาบให้ลึกลงไปในผลึกสีม่วงนั้น “เจ้าคิดว่าการทำลายข้าคือการปิดประตูงั้นหรือ? เจ้าคนเขลา...” สัตว์อสูรหัวเราะร่วนแม้จะถูกดาบแทงทะลุร่าง “ประตูนี้ไม่ได้ถูกเปิดโดยข้า แต่มันถูกเปิดโดยคนที่เจ้าเชื่อใจที่สุดต่างหาก!” หัวใจของเซย์โร่กระตุกวูบ ภาพของลูน่าที่ถือเอกสารลับบางอย่างในห้องบัญชาการผุดขึ้นมาในหัว สัญชาตญาณนักล่าของเขาสั่งให้หยุด แต่ดาบได้กรีดลึกจนผลึกนั้นแตกกระจายไปแล้ว แสงสีขาวเจิดจ้าฉายออกมาจากร่างของสัตว์อสูร กลืนกินตัวเขาเข้าไปในความว่างเปล่า ทันใดนั้น เสียงจากหน้าจอสื่อสารของลูน่าที่ยังคงเปิดค้างไว้ก็ดังแทรกเข้ามาในห้วงความคิดของเขา “ขอโทษด้วยนะคะเซย์โร่ แต่โลกใบนี้จำเป็นต้องถูกรีเซ็ตใหม่... และกุญแจที่ปิดประตูได้ ไม่ใช่แค่การทำลายอสูร แต่คือ ‘ชีวิต’ ของผู้ที่ครอบครองระบบที่สมบูรณ์ที่สุดอย่างคุณ” เซย์โร่เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของบุคคลที่สามปรากฏขึ้นจากเงามืดหลังบัลลังก์ของสัตว์อสูร ชายคนนั้นคือเพื่อนสนิทที่เขาคิดว่าตายไปตั้งแต่ภารกิจแรก... เขายืนถือดาบจ่อไปที่ทิศทางของโลกความเป็นจริง พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวที่สุดที่เซย์โร่เคยพบมา "ลาก่อนเพื่อนเก่า... ถึงเวลาคืนระบบที่แกขโมยไปให้เจ้าของที่แท้จริงเสียที" หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับจุดเปลี่ยนที่ไม่มีใครคาดคิดนี้ในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่