ทักษะแรก: การถอดรหัสเงา

“ถ้าคุณทำพลาดเพียงก้าวเดียว เลือดของคุณจะกลายเป็นเครื่องสังเวยให้รอยแยกมิตินี้ทันทีครับ” ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในใจกลางดันเจี้ยนระดับ B ที่บิดเบี้ยว กลิ่นคาวเลือดของฮันเตอร์จากกิลด์ใหญ่ที่ถูกทิ้งไว้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงอบอวลปะปนกับไอเย็นของมานาที่รั่วไหล ลูน่ายืนอยู่ห่างออกไปสามก้าว ดวงตาของเธอไม่ได้จับจ้องที่บอสใหญ่ที่กำลังแผดเสียงกึกก้องอยู่เบื้องหน้า แต่มันกำลังจับจ้องมาที่การเคลื่อนไหวของนิ้วมือผมที่กำลังสั่นไหวอย่างควบคุมได้ ผมทรุดตัวลงข้างศพฮันเตอร์ชายคนหนึ่งที่น่าจะเสียชีวิตจากการถูกกระชากวิญญาณ ร่างกายของเขายังคงสภาพสมบูรณ์ผิดปกติ ราวกับว่าความตายมาเยือนเร็วกว่าความเจ็บปวด ผมวางมือลงบนแผ่นอกที่เย็นเฉียบของเขา ไม่ใช่เพื่อไว้อาลัย แต่เพื่อกระทำการที่โลกใบนี้ขนานนามว่า 'ความวิปริต' “การดึงทักษะจากศพ... มันคือการฝ่าฝืนกฎแห่งธรรมชาติของระบบฮันเตอร์โดยตรงนะเซย์โร่” ลูน่าเอ่ยเสียงเรียบ แม้ดวงตาเธอจะดูนิ่งเฉย แต่ผมสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากนักวิเคราะห์นั่น “กฎของระบบถูกเขียนโดยผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดครับลูน่า และตอนนี้... ผมแค่กำลังขอมีส่วนร่วมในการเขียนมันใหม่” ผมหลับตาลง สมาธิทั้งหมดถูกรวบรวมไปที่ปลายประสาทสัมผัส ผมเริ่ม 'ถอดรหัสเงา' ตามที่ระบบลึกลับที่เพิ่งตื่นขึ้นมอบให้มา เสียงสัญญาณรบกวนดังขึ้นในหัวเหมือนคลื่นวิทยุที่ถูกแทรกแซง ก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นชุดตัวเลขและรหัสสีที่ส่องสว่างอยู่หลังเปลือกตา ทักษะ *[เนตรเงาพิฆาต]* ที่เคยเป็นของชายผู้นี้กำลังระเหยกลายเป็นไอมานาสีดำสนิท ผมบังคับให้มันไหลเวียนเข้าสู่กระแสเลือดของตัวเอง ความเจ็บปวดแผ่ซ่านเหมือนมีเข็มหมื่นเล่มทิ่มแทงเข้าสู่ไขสันหลัง แต่ผมไม่แสดงความรู้สึกทางสีหน้าแม้แต่น้อย ความเงียบคืออาวุธที่ดีที่สุดของผม “ดูนั่นสิ...” ผมกระซิบ ร่างของศพฮันเตอร์เบื้องหน้าเริ่มสลายกลายเป็นละอองสีเงิน แต่ทักษะของเขาไม่ได้สลายไปตามนั้น มันหลอมรวมเข้ากับ 'ระบบส่วนตัว' ของผมจนกลายเป็นหน้าต่างสถานะใหม่ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ: **[แจ้งเตือน: คุณได้รับทักษะ 'เนตรเงาพิฆาต' (ระดับ: หายาก)]** **[คำเตือน: การคัดลอกทักษะส่งผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจเกินขีดจำกัด หากใช้งานเกิน 3 นาที ร่างกายจะเข้าสู่สภาวะช็อก]** ผมยันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการใช้พลังงานเริ่มกัดกินเรี่ยวแรง แต่ในขณะเดียวกัน ประสาทสัมผัสของผมกลับเฉียบคมขึ้นอย่างน่าประหลาด ผมหันไปมองบอสใหญ่ที่กำลังอาละวาด—มันไม่ใช่แค่ก้อนเนื้อที่น่าเกรงขามอีกต่อไป แต่ผมเห็นโครงสร้างพลังงานที่เปราะบางที่สุดที่หัวใจของมัน “คุณดูเหมือนคนที่เพิ่งไปตกนรกมาแล้วกลับมาพร้อมของฝากเลยนะ” ลูน่าขยับเข้ามาใกล้ พร้อมส่งขวดยาฟื้นฟูมานาให้ผม “นรกที่ว่านั่น... คือสถานที่ที่กิลด์พวกนั้นทิ้งเราไว้ครับ” ผมรับขวดยามาแต่ไม่ได้เปิดใช้ “เป้าหมายของเราไม่ใช่การฆ่าบอส แต่นี่คือบททดสอบแรกของการ ‘ปฏิวัติ’... ดูให้ดีครับ ว่ากิลด์ที่โลกดูแคลนจะสร้างปรากฏการณ์แบบไหน” ผมก้าวเดินออกจากเงามืดของเสาหิน บอสใหญ่สัมผัสได้ถึงตัวตนของผม มันหยุดคำรามและหันหัวมหึมามาทางนี้ ดวงตาสีแดงฉานของมันจ้องเขม็งราวกับจะฉีกร่างผมเป็นชิ้นๆ ผมยิ้มที่มุมปาก—ไม่ใช่ยิ้มของคนกล้าหาญ แต่เป็นยิ้มของนักหมากรุกที่รู้ว่าตนเองกำลังจะรุกฆาตในตาถัดไป ทันใดนั้น เสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากเบื้องหลังดันเจี้ยนกลับทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ลูน่าชะงัก สายตาที่เคยจ้องมองบอสกลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอหันไปมองทางเข้าดันเจี้ยนที่เพิ่งถูกปิดตายไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน “เซย์โร่... มีบางอย่างผิดปกติ” เสียงของเธอสั่นเครือ “ประตูที่ควรจะถูกผนึกสนิท... กำลังถูกทำลายจากข้างนอกด้วยพลังมานาที่แข็งแกร่งกว่าบอสระดับ B ตัวนี้เป็นสิบเท่า” ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทมิฬก้าวออกมาจากฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจาย เขาสวมหน้ากากเหล็กที่ไร้ใบหน้า และในมือของเขาคือดาบเล่มเดียวกับที่เคยสังหารทีมเก่าของผมเมื่อสามปีก่อน “ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกันอีก... ไอ้ขยะแรงค์ F ที่ควรจะตายไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจดังมาจากใต้หน้ากากนั้น เขาไม่ใช่แค่ฮันเตอร์ทั่วไป แต่เขาคือ 'ผู้ทำลาย' ที่ผมตามหามาตลอดชีวิต ความแค้นที่ฝังรากลึกในใจผมพุ่งพล่าน แต่ผมกลับเลือกที่จะนิ่งเงียบ... ผมหันกลับมามองลูน่าด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง “เราไม่ได้แค่จะก่อตั้งกิลด์แล้วล่ะลูน่า” ผมพูดพลางกระชับมือที่ถือดาบที่คัดลอกมาได้ “แต่วันนี้เราจะได้เริ่ม ‘การล้างแค้น’ ของจริงเสียที” ขอให้ทุกท่านดื่มด่ำไปกับการเดินทางครั้งนี้ด้วยกันนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่