จุดสิ้นสุดที่ไร้ความหมาย

“คนเรามีค่าเท่ากับผลประโยชน์ที่มอบให้เพื่อนร่วมทีมได้... นายเข้าใจใช่ไหม เซย์โร่?” เสียงของหัวหน้ากิลด์ ‘อัศวินทมิฬ’ ดังสะท้อนก้องไปตามผนังหินที่สั่นไหวของดันเจี้ยนระดับ S กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในอากาศราวกับจะตอกย้ำความเป็นความตายที่อยู่ตรงหน้า เซย์โร่ไม่ได้ตอบโต้ เขายังคงประคองร่างที่โชกไปด้วยเลือดของตนเองไว้แน่น ดวงตาเรียบเฉยภายใต้หน้ากากฮันเตอร์แรงค์ F จ้องมองไปยังคมดาบที่พาดผ่านลำคอของเขา “ความเงียบคือคำตอบที่ดีที่สุดของคนขี้แพ้สินะ” คาซุยะ หัวหน้าทีมแสยะยิ้ม ก่อนจะผละออกแล้วเดินถอยหลังไปยังประตูมิติที่กำลังจะปิดตัวลง “ดันเจี้ยนระดับ S ไม่เหมาะกับคนไร้ค่าอย่างนายหรอก เก็บกวาดซากให้มอนสเตอร์พวกนั้นเถอะ ถือว่าเป็นประโยชน์ชิ้นสุดท้ายที่นายจะทำให้กับกิลด์เรา” เซย์โร่ไม่ได้อ้อนวอน เขาทำเพียงมองดูแผ่นหลังของคนที่เขาเคยเชื่อใจเดินจากไป พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่เลือนหายไปในความมืดมิด ทิ้งเขาไว้ท่ามกลางเสียงคำรามของอสูรกายระดับสูงที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ เขาไม่ได้กลัว ความกลัวเป็นสิ่งที่เขาตัดทิ้งไปตั้งแต่วันที่ถูกหักหลังครั้งแรก แต่สิ่งที่เขารู้สึกคือ ‘ความเวทนา’... เวทนาต่อความเขลาของมนุษย์ที่ยึดติดอยู่กับลำดับชั้นจอมปลอมเหล่านี้ ทันทีที่เสียงฝีเท้าของพวกมันเงียบหายไป เซย์โร่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น กลิ่นอายความตายเริ่มโอบล้อมเขาไว้ทุกทิศทาง พลังเวทในร่างกายเหือดแห้งจนถึงขีดสุด ทว่าท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังจะกลืนกินเขานั้น กลับมีแสงสว่างสีฟ้าเยือกเย็นวาบขึ้นตรงหน้า [ตรวจพบอัตราการเต้นของหัวใจที่ต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน] [ตรวจพบจิตวิญญาณที่เปี่ยมด้วยความแค้นและปัญญาอันเยือกเย็น] [เงื่อนไขครบถ้วน... ระบบสถาปนิกพร้อมเชื่อมต่อ] เซย์โร่ขมวดคิ้วเล็กน้อย สติที่ใกล้ดับวูบพยายามประมวลผลสิ่งที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ “ระบบ... สถาปนิก?” เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เจ้าจะให้ฉันสร้างอะไร ในที่ที่แม้แต่พระเจ้ายังทอดทิ้งเช่นนี้?” [เป้าหมายของการสถาปนิก ไม่ใช่การซ่อมแซมสิ่งเก่า แต่คือการ ‘รื้อสร้าง’ โลกใหม่ตามเจตจำนงของโฮสต์] [คุณปรารถนาจะล้างแค้น หรือปรารถนาจะขึ้นเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์เหนือทุกคน?] คำถามนั้นทำให้เซย์โร่หยุดชะงัก สายตาที่เคยหม่นแสงกลับมีความกระหายบางอย่างจุดประกายขึ้นมา การล้างแค้นมันเป็นเรื่องของเด็กเล่น แต่การขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดเพื่อเหยียบย่ำทุกคนที่เคยดูถูกเขาต่างหาก คือสิ่งที่เขาต้องการ “ฉันไม่สนใจการล้างแค้นที่ไร้ราคา” เซย์โร่กล่าวพลางพยุงตัวขึ้นช้าๆ แม้บาดแผลจะกรีดลึกถึงกระดูก “ฉันต้องการอำนาจที่จะทำลายระบบที่บิดเบี้ยวนี้ให้สิ้นซาก... แล้วสร้างกิลด์ที่จะทำให้พวกมันต้องคุกเข่าลงต่อหน้าฉัน” [การตัดสินใจได้รับการยอมรับ] [ระบบสถาปนิกเริ่มกระบวนการบูรณะร่างกาย... การปรับเปลี่ยนยีนฮันเตอร์เริ่มต้นขึ้น] ความเจ็บปวดมหาศาลแล่นพล่านไปทั่วร่าง ราวกับมีเข็มหมื่นเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นประสาท เซย์โร่กัดฟันแน่นจนเลือดซึมออกมาจากมุมปาก เขาไม่มีวันร้องขอความเมตตา ไม่ว่าจะเป็นจากโชคชะตาหรือจากพระเจ้าตนใด ในวินาทีที่ความเจ็บปวดพุ่งถึงจุดสูงสุด เสียงกัมปนาทของดันเจี้ยนก็ดังสนั่นขึ้น ผนังหินรอบด้านพังทลายลง เผยให้เห็นกรงเล็บขนาดมหึมาของ ‘บอสใหญ่’ ที่กำลังตื่นจากการหลับใหล แต่นัยน์ตาของเซย์โร่ในตอนนี้กลับเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ดวงตาของเหยื่อผู้ไร้ทางสู้อีกต่อไป เขามองเห็น ‘เส้นสายพลังงาน’ ที่เชื่อมโยงไปทั่วทั้งดันเจี้ยนด้วยดวงตาสีเงินวาวโรจน์ นี่คือความสามารถของระบบสถาปนิก—การมองเห็นโครงสร้างของสรรพสิ่งในระดับอะตอม และเขากำลังเห็นจุดอ่อนของบอสใหญ่ที่ไม่มีใครในโลกมนุษย์เคยล่วงรู้ ทว่า ขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับมัน เงาตะคุ่มของหญิงสาวคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าด้านหลังบอสใหญ่ “คุณไม่ได้อยู่ที่นี่เพียงลำพังหรอกค่ะ เซย์โร่” น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยความเคารพอย่างสูงส่ง เซย์โร่หยุดกะทันหัน เขาหันไปมองสตรีที่แต่งกายด้วยชุดสูทเนี้ยบกริบซึ่งดูไม่เข้ากับบรรยากาศของนรกบนดินแห่งนี้เลยแม้แต่น้อย ลูน่า... อดีตนักวิเคราะห์อัจฉริยะที่หายตัวไปจากกิลด์ใหญ่เมื่อปีก่อน “ลูน่า?” เซย์โร่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ความระแวดระวังพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด “เธอกำลังทำอะไรอยู่ในดันเจี้ยนระดับ S ที่ไม่มีใครรอดชีวิตออกมาได้... แล้วเธอกำลังรอใครกันแน่?” ลูน่าคลี่ยิ้มจางๆ ก่อนจะก้าวข้ามผ่านซากปรักหักพังมาหยุดตรงหน้าเขา “ฉันไม่ได้มารอใครค่ะ ฉันมารอ ‘ว่าที่ราชา’ ของโลกใบนี้... และฉันก็มีข้อเสนอที่ยอดเยี่ยมที่สุดมามอบให้คุณ เพื่อแลกกับการเป็นคนแรกที่ได้ร่วมอุดมการณ์เดียวกับคุณครับ” เธอชี้ไปยังบอสใหญ่ที่กำลังอาละวาด “ถ้าคุณฆ่ามันตอนนี้ คุณจะได้รับเลเวลอัปเพียงเล็กน้อย แต่ถ้าคุณ ‘คัดลอก’ โครงสร้างดันเจี้ยนนี้ไปเป็นสมบัติส่วนตัวของคุณ... เราจะเริ่มก่อตั้งกิลด์ที่โลกต้องสั่นสะเทือนตั้งแต่วันนี้ คุณพร้อมจะเริ่มงานแรกของเราหรือยังคะ?” โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปสู่จุดสูงสุดของโลกแห่งนี้ด้วยกันนะครับ