บทสนทนาที่ไม่มีคำตอบ

“ถ้าความลับที่เธอแบกไว้มันหนักหนาขนาดนั้น ทำไมไม่พูดออกมาตรงๆ ล่ะมินตรา?” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมห้องพักกว้างขวาง สายตาของเธอจับจ้องไปยังมินตราที่นั่งตัวสั่นอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม โดยมีคินทร์ยืนบังอยู่เบื้องหน้าเสมือนกำแพงที่ไร้ช่องโหว่ คินทร์เหลือบมองรินรดาเพียงชั่วครู่ ดวงตาคู่คมนั้นเย็นเยียบและสื่อความหมายชัดเจนว่าเขาไม่ต้องการให้เธอถามต่อ “พอเถอะริน” คินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ราวกับผิวน้ำที่ไม่ไหวติง แต่ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล “ตอนนี้มินตรายังไม่พร้อม และฉันก็ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องที่ควรพูดถึงในสถานการณ์แบบนี้” “แต่เธอเรียกชื่อฉัน... เธอขอให้ฉันช่วย” รินรดาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว ความอึดอัดตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอ “คิน เธอกำลังกลัวอะไรอยู่กันแน่ หรือว่าเรื่องที่เธอทำ... มันเกี่ยวโยงกับสิ่งที่เราพยายามลืมมาตลอดสิบปี?” คินทร์ชะงักไปเล็กน้อย สันกรามของเขานูนเด่นขึ้นจากการขบฟันแน่น เขาหันมาเผชิญหน้ากับรินรดาโดยตรง ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ และกลิ่นหอมสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา กลิ่นที่รินรดาแอบซึมซับไว้ในความทรงจำมานานนับทศวรรษ “บางเรื่องที่หายไปแล้ว ก็ปล่อยให้มันหายไปเถอะครับริน” คินทร์ลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ แต่มันบาดลึกยิ่งกว่าการตะโกน “การขุดคุ้ยความหลังไม่ได้ทำให้ปัจจุบันดีขึ้น มีแต่จะทำลายสิ่งที่เหลืออยู่ให้พังทลายลงไปมากกว่าเดิม” รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มที่เธอแอบรัก เธอกำลังมองหาคำตอบ มองหาความจริงใจ หรือแม้กระทั่งความลังเลที่บ่งบอกว่าเขาก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน แต่น่าเสียดาย... ในแววตาคู่นั้นกลับว่างเปล่าราวกับถูกปิดตายไว้ด้วยกำแพงแห่งหน้าที่และความหวาดกลัว “ถ้าฉันไม่ถาม แล้วใครจะตอบ? หรือเพราะว่าคินเอง... ก็มีส่วนร่วมในความลับที่เธอว่านั้นด้วย?” คำถามนั้นราวกับลูกศรที่พุ่งตรงสู่เป้าหมาย คินทร์นิ่งค้างไป อากัปกิริยาที่ดูสุขุมนิ่งเฉยของเขาเริ่มรวนเร มือที่เคยทิ้งไว้ข้างตัวกำแน่นจนเห็นเส้นเลือด เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น พลางถอนหายใจยาวอย่างคนจนตรอก “คุณไปพักเถอะริน” คินทร์พูดโดยไม่หันกลับมามอง “คืนนี้คุณเหนื่อยมามากแล้ว ส่วนเรื่องมินตรา... ผมจะจัดการเอง” มินตราที่นั่งก้มหน้าอยู่เริ่มปล่อยโฮออกมาอย่างไม่มีเสียง ร่างกายที่สั่นเทาของเธอสร้างความรู้สึกผิดชอบชั่วดีให้ถาโถมใส่รินรดา ความสงสารก้ำกึ่งกับความระแวงทำให้นางเอกสาวต้องตัดสินใจถอยออกมาหนึ่งก้าว แต่นั่นไม่ใช่เพราะเธอยอมแพ้ แต่เพราะเธอตระหนักได้ว่า ในพื้นที่ตรงนี้... เธอกลายเป็นคนนอกไปเสียแล้ว รินรดาหมุนตัวเดินไปที่ประตูบ้านพักทิ้งให้คนทั้งสองอยู่เบื้องหลัง ความคิดถึงอดีตที่ไม่เคยจางหายไปไหนกลับมาตอกย้ำในใจ ทุกครั้งที่ลมพัดผ่านแผ่นหลัง เธอรู้สึกเหมือนได้รับคำเตือนว่าสิ่งที่เธอพยายามรักษาไว้ตลอดสิบปี อาจจะเป็นเพียงปราสาททรายที่กำลังจะถูกคลื่นซัดหายไปในไม่ช้า เธอเดินออกไปที่ระเบียงไม้ มองออกไปสู่ความมืดมิดของสวนยามค่ำคืน เสียงจิ้งหรีดเรไรขับขานราวกับจะเยาะเย้ยความโง่เขลาของหัวใจที่ยังคงรอคอยความชัดเจนจากชายผู้ไม่เคยเปิดประตูให้ใครเข้าไปถึงข้างในลึกที่สุด “ทำไมต้องเป็นคนนี้... ทำไมต้องเป็นเขาที่ไม่เคยเห็นค่าความรู้สึกที่ฉันมีให้เลย” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเครือหายไปกับสายลม ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากมุมมืดของระเบียง รินรดาชะงักกึก ความมืดมิดทำให้เธอเห็นร่างคนผู้นั้นไม่ชัดนัก แต่ทว่ากลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ลอยมากับลมทำให้เธอต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เพราะคินทร์ไม่เคยสูบบุหรี่ ร่างนั้นก้าวออกมาจากเงามืด ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มที่รินรดาไม่เคยพบเห็นมาก่อน เขายืนพิงราวระเบียงด้วยท่าทางสบายๆ แต่ดวงตาที่จ้องมองมานั้นกลับคมกริบและดูอันตรายในแบบที่เธอไม่คุ้นเคย “คุณคือรินรดาสินะครับ” ชายแปลกหน้าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับเตรียมการมาอย่างดี “ผมว่าคุณคงอยากรู้ว่าความลับที่คินทร์พยายามปิดบังไว้น่ะ... มันไม่ได้มีแค่เรื่องของมินตราคนเดียวหรอก” เขาหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลที่ดูเก่าแก่ยื่นส่งมาให้ที่เบื้องหน้า “ในนี้มีสิ่งที่คนที่ตายไปแล้วตั้งใจจะบอกคุณ แต่คินทร์เลือกที่จะซ่อนมันเอาไว้... ตลอดสิบปีที่ผ่านมา” รินรดามองซองจดหมายนั้นด้วยความรู้สึกที่ตื้อไปทั้งอก หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกหน้าอก เธอหันกลับไปมองประตูกระจกที่คินทร์และมินตราอยู่ข้างใน ก่อนจะหันมาสบตากับชายแปลกหน้าคนนั้น มือที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปแตะซองจดหมายด้วยความลังเลที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกที่ซ่อนเร้นในใจของรินรดานะครับ สายลมแผ่วเบา