สายสืบจำเป็นในคราบผู้ช่วย

"ถอยไป ธันวา คุณกำลังขวางทางทำมาหากินของผม" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความหงุดหงิดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของชายแปลกหน้าคนนั้น ผู้ชายที่ยืนประจันหน้ากับธันวาอยู่ใต้แสงไฟนีออนสลัวของลานจอดรถชั้นใต้ดิน บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความตึงเครียดจนแทบจะจุดประกายไฟได้ ธันวายังคงยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาหรี่แคบลงราวกับสัตว์ล่าเนื้อที่กำลังประเมินพิษสงของเหยื่อตรงหน้า ร่างสูงใหญ่ของสถาปนิกหนุ่มก้าวเข้าไปขวางหน้าชายนิรนามคนนั้นไว้อย่างจงใจ ไหล่กว้างตึงเครียดจนเห็นกล้ามเนื้อขยับภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขน ในมุมมืดห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร ลลินในคราบผู้ช่วยส่วนตัวจำเป็นกำลังซุกตัวอยู่หลังเสาปูนซีเมนต์หนาเตอะ ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้น มือเรียวบางยกสมาร์ทโฟนขึ้นกดบันทึกภาพและเสียงอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ปลายนิ้วรัวพิมพ์ข้อความส่งรายงานสายลับเข้ากลุ่มลับของเธออย่างรวดเร็ว *เจอตัวการใหญ่แล้ว... คนที่อยู่เบื้องหลังการฮุบที่ดินแปลงโปรเจกต์ของธันวา* ลลินคิดในใจ หัวใจเต้นระรัวด้วยความอะดรีนาลีนหลั่งพล่าน เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นผู้ช่วยถือกระเป๋าหรือจัดตารางงานให้ธันวาตามสัญญาจ้างปลอม ๆ นั่นเสียหน่อย เป้าหมายที่แท้จริงคือการขุดคุ้ยความลับบริษัทของเขาเพื่อทำข่าวสกู๊ปใหญ่ แต่ตอนนี้สถานการณ์มันดันน่าสนุกและอันตรายกว่าที่คิดไว้หลายเท่า "ทำมาหากิน? พูดให้มันเท่หน่อยสิคุณกรณ์" ธันวาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก "การกว้านซื้อหุ้นบริษัทแบบใต้ดิน แล้วพยายามบีบให้สตูดิโอของผมหลุดจากโปรเจกต์มรดกชิ้นนั้น เขาไม่เรียกว่าทำมาหากินหรอกครับ... เขาเรียกว่า 'ปล้น' ต่างหาก" กรณ์—ชายหนุ่มเนี้ยบเฉียบในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยิ้มเย็นชา เขาปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้ออย่างไม่ยี่หัน "โลกธุรกิจมันก็แบบนี้แหละธันวา คนเก่งไม่ได้เป็นผู้ชนะเสมอไปหรอก คนที่มี 'ข้อมูล' มากกว่าต่างหากคือผู้กุมเกม... เหมือนอย่างที่คุณหนีไม่พ้นเงื่อนไขของผม หรือแม้กระทั่ง..." กรณ์ชะงักคำพูดไว้แค่นั้น ดวงตาเจ้าเล่ห์กวาดมองไปรอบลานจอดรถราวกับรับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ลลินสะดุ้งเฮือก รีบแนบตัวติดกับเสาปูนเย็นเฉียบ กลั้นหายใจจนหน้าดำหน้าแดงเมื่อสายตาคมกริบของกรณ์กวาดมาทางที่เธอยืนอยู่หมิ่นเหม่ ชั่วพริบตานั้นเอง ธันวาที่สังเกตเห็นพิรุธของกรณ์ก็รีบขยับตัวก้าวเข้ามาบังมุมมองของอีกฝ่ายไว้อย่างแนบเนียน ร่างสูงใหญ่ของสถาปนิกหนุ่มขยับยืนขวางเต็มความสูง จนบังร่างของลลินมิดชิดราวกับกำแพงมนุษย์ "อย่ามองไปทางนั้นเลยครับ คู่สนทนาของคุณคือผม" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แววตาคุกามะระเบิดความดุดันออกมาอย่างชัดเจน "ส่วนเรื่องข้อมูลที่คุณว่า... มั่นใจนักเหรอว่าคุณถือไพ่เหนือกว่าผมจริง ๆ?" กรณ์หันกลับมามองธันวา รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มจางหาย "หึ ปากดีไปเถอะ ระวังเถอะน่า... คนใกล้ตัวที่คุณไว้ใจที่สุด อาจจะกำลังแทงข้างหลังคุณอยู่ตอนนี้ก็ได้ใครจะไปรู้" พูดจบ กรณ์ก็สะบัดตัวเดินขึ้นรถหรูที่จอดรออยู่เครื่องยนต์คำรามก้องก่อนจะพุ่งทะยานหายลับไปจากลานจอดรถ ทิ้งให้ธันวายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน ความเงียบโรยตัวลงมาชั่วขณะ ธันวายังคงยืนหันหลังให้เสาปูนต้นที่ลลินซ่อนตัวอยู่ ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นออกมาจากจมูกโด่งเป็นสันก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่ทรงพลังพอจะทำให้คนฟังสะดุ้งสุดตัว "ออกมาได้แล้วมั้งครับคุณนักข่าว... หรือจะรอให้ผมต้องลากตัวออกมาเอง" ลลินเม้มปากแน่น รู้ตัวทันทีว่าเล่นละครตบตาผู้ชายคนนี้ไม่เนียนเอาเสียเลย เธอก้าวออกมาจากมุมมืดอย่างจำยอม เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ดวงตากลมโตจ้องมองแผ่นหลังกว้างที่ค่อย ๆ หันกลับมาหาเธอ "ฉันไม่ได้แอบฟังนะ ฉันแค่... ปฏิบัติหน้าที่ผู้ช่วยที่ดี คอยระวังภัยให้เจ้านายต่างหาก" ลลินเถียงหน้าตาย น้ำเสียงเจือความดื้อรั้นตามสไตล์ ธันวาถอนหายใจยาวนานด้วยความเหนื่อยหน่าย เขาถอดแว่นสายตาออกแล้วใช้มือคลึงขมับเบา ๆ ก่อนจะเดินสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวนักข่าวสาวจอมจุ้น การคุกคามโดยการย่างก้าวอย่างไร้เสียงทำให้ลลินต้องก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับเสาปูนที่เธอเพิ่งผละออกมา ธันวาใช้มือข้างหนึ่งยันเสากั้นทางหนีไว้ ก้มหน้าลงมาจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากปลายจมูกของเธอแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยเข้าจมูกจนลลินต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ผู้ช่วยเหรอครับ?" ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบพร่าต่ำ ชิดริมหูจนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดต้นคอ ทำให้ผิวเนื้อของลลินขนลุกซู่ "ผู้ช่วยที่แอบล้วงลูกข้อมูลโปรเจกต์ของบริษัทผม ส่งรายงานให้ใครก็ไม่รู้อย่างนั้นน่ะเหรอ?" "ฉัน... ฉันเปล่านะ!" ลลินปฏิเสธเสียงแข็ง แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก "ฉันแค่... อยากช่วยคุณสืบต่างหากเล่า ตาคนนี้นี่ หวังดีไม่ได้เลยรึไง!" "หวังดี หรือหวังสกู๊ปข่าวหน้าหนึ่งกันแน่ ลลิน" ธันวาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น น้ำเสียงของเขาไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่มันเต็มไปด้วยความกดดันและ... ความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนจนน่าหมั่นไส้ "คุณก็รู้ว่ากรณ์มันอันตรายแค่ไหน ทำไมถึงรนหาที่นัก หะ?" คำว่า 'เป็นห่วง' ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ แม้จะไม่มีใครพูดมันออกมาตรง ๆ แต่เคมีที่พุ่งพล่านและความใกล้ชิดระดับอันตรายนี้ก็ทำเอาอุณหภูมิรอบตัวร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างดื้อ ๆ ลลินชะงักไป ดวงตาคู่สวยกะพริบปริบ ๆ ความดื้อรั้นเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความประหม่าที่ตีรวนขึ้นมาในอก "ฉัน... ฉันแค่อยากรู้ความจริง..." เสียงของลลินแผ่วเบaลงโดยไม่รู้ตัว ธันวาจ้องมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของเธอ สายตาดุคมอ่อนแสงลงชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นนิด ๆ อย่างเจ้าเล่ห์ "อยากรู้ความจริงมากใช่ไหมครับ?" ธันวาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน "งั้นก็ตามผมมานี่... ผมจะ 'เปิดห้องลับ' ให้คุณดูความจริงทั้งหมดด้วยตาของคุณเอง" ลลินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวแรงยิ่งกว่าเดิมเมื่อธันวาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แล้วออกแรงดึงให้เดินตามไปที่ลิฟต์ส่วนตัว ท่ามกลางบรรยากาศที่ชวนให้คิดลึกและหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกอย่างไร้เสียง ธันวากดรหัสผ่านชั้นบนสุด—ชั้นที่เป็นเขตหวงห้ามเด็ดขาดของสตูดิโอ ซึ่งไม่เคยมีพนักงานคนไหนได้รับอนุญาตให้ขึ้นมาเหยียบ ทว่าในจังหวะที่ประตูโลหะกำลังจะปิดสนิทและทั้งสองกำลังจะก้าวเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวของสถาปนิกหนุ่ม... เสียงฝีเท้าหนัก ๆ พร้อมกับแสงแฟลชจากกล้องโทรศัพท์มือถือก็สาดเข้ามาในลิฟต์ พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ไม่คาดฝันก้าวพรวดเข้ามาขวางทางไว้! "อุ๊ย! ขอโทษทีครับ รบกวนเวลาสวีทหรือเปล่า... พอดีผมมี 'ข่าววงใน' อีกชิ้นที่ผู้ช่วยคนนี้อาจจะสนใจอยากรู้มากกว่าเรื่องของธันวานะครับ" ธันวากัดกรามกรอดด้วยความโกรธจัด ขณะที่ลลินหน้าซีดเผือดเมื่อหันไปเห็นหน้าคนที่ยืนขวางประตูลิฟต์อยู่ชัด ๆ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการปะทะคารมสุดแซ่บนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!