ความรู้สึกที่เจ้าตัวยังปฏิเสธ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส ดังสะท้อนก้องห้องประชุมจนลูกน้องในทีมสะดุ้งโหยงพร้อมใจกันหดหัว ธันวาไม่ได้ตั้งใจจะลงไม้ลงมือรุนแรงขนาดนั้น แต่ตัวเลขงบประมาณและแปลนรีโนเวทโครงการห้างสรรพสินค้าตรงหน้า มันกลับว่างเปล่าในสายตาของเขา ทั้งที่ตัวอักษรทุกบรรทัดถูกเรียงร้อยไว้อย่างสมบูรณ์แบบตามมาตรฐานสถาปนิกมือหนึ่ง สมองของเขามันรวนไปหมดแล้ว... และต้นตอของความพังพินาศนี้ก็ยืนยิ้มระรื่นอยู่ในหัวสมองส่วนความทรงจำมานานร่วมสองชั่วโมงเต็ม "สวัสดีค่ะธันวา... ไม่คิดเลยนะคะว่าคุณจะยังจำคู่หมั้นคนนี้ได้" ประโยคทักทายของ ‘พิม ภัทรา’ หญิงสาวผู้หายหน้าหายตาไปจากชีวิตเขาอย่างไร้ร่องรอยเมื่อหลายปีก่อน ยังคงดังวนเวียนอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงที่สร้างความโหยหา แต่มันคือเสียงที่สะกิดต่อมความหงุดหงิดให้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ไม่ใช่เพราะเขายังอาลัยอาวรณ์ แต่เป็นเพราะจังหวะเวลาที่เธอก้าวเข้ามาต่างหาก มันดันประจวบเหมาะกับตอนที่พื้นที่ปลอดภัยของเขา... กำลังถูกรุกรานด้วยรอยยิ้มกวนประสาทของนักข่าวสาวปากกล้าคนหนึ่ง ธันวายกมือขึ้นขยี้ขมับแรงๆ จนเส้นผมสีเข้มยุ่งเหยิง เขาถอนหายใจยาวเหยียดราวกับคนแบกโลกไว้ทั้งใบ *ให้ตายเถอะ... นี่เขากำลังบ้าอะไรอยู่* สถาปนิกหนุ่มผู้รักความสงบและระเบียบวินัยอย่างเคร่งครัด พบว่าตัวเองกำลังนั่งเหม่อมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือเป็นรอบที่สิบของวัน หน้าจอที่ไม่มีการแจ้งเตือนใดๆ จากลลิน... ยัยนักข่าวสายสืบสวนจอมยุ่งเหยิง ผู้ซึ่งประกาศตัวว่าเป็น ‘คิวปิดสายเหวี่ยง’ และถือวิสาสะเข้ามาปั่นป่วนชีวิตส่วนตัวของเขาจนราบคาบ ปกติเวลานี้ ยัยนั่นต้องส่งข้อความมาก่อกวน หรือไม่ก็โทรมาต่อรองเรื่องข้อมูลข่าวสารแปลกๆ สักชิ้นแล้วไม่ใช่หรือไง ทำไมวันนี้ถึงเงียบกริบจนน่าประหลาดใจ หรือว่า... ยัยนั่นจะไปเจอปมข่าวอันตรายอะไรเข้าอีก ถึงได้เงียบหายไปแบบนี้? ความคิดนั้นทำให้ธันวาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างลืมตัว เก้าอี้หนังราคาแพงไถ่ถอยหลังไปครูดกับพื้นห้องเสียงดังแหลม เขากวาดตามองลูกน้องในทีมที่นั่งตัวลีบด้วยความหวาดผวา ก่อนจะกระแทกเสียงลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดที่หาที่ลงไม่ได้ "เลิกประชุมแค่นี้! ส่วนแปลนโครงสร้างชั้นสาม... แก้ไขตามที่ผมคอมเมนต์ไว้ซะ แล้วส่งให้ผมดูอีกทีก่อนหกโมงเย็น" พูดจบ ธันวาก็คว้าโทรศัพท์มือถือและกุญแจรถบนโต๊ะ เดินดุ่มๆ ออกจากห้องประชุมโดยไม่สนใจเสียงขานรับที่ดังตามหลังมาเลยสักนิด เขาก้าวฉับๆ ตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัว มุ่งหน้าสู่ชั้นล่างด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มในอกที่หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ เขาไม่ได้เป็นห่วงยัยนักข่าวปากเก่งนั่นหรอกนะ... เขาแค่รำคาญ! ใช่... รำคาญที่ยายตัวแสบชอบทำตัวหายไปเฉยๆ ทั้งที่ยังเคลียร์เรื่องที่มาป่วนบ้านเขายังไม่จบต่างหาก รถยนต์ยุโรปคันหรูพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถของสตูดิโอด้วยความเร็วสูงเกินกว่าปกติ ธันวาขับรถอย่างไร้จุดหมายปลายทาง สมองเอาแต่คิดวนเวียนอยู่กับใบหน้ากวนประสาทและแววתาฉลาดเฉลียวของลลิน ทำไมช่วงนี้เขาถึงเอาแต่คิดถึงผู้หญิงคนนั้นวะ? ไม่ว่าจะมองมุมไหนของห้องทำงาน ทุกลมหายใจเข้าออก หรือแม้กระทั่งตอนที่เขากำลังตรวจแบบแปลนสถาปัตยกรรม ภาพของลลินที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวพร้อมกับเถียงฉอดๆ ก็ลอยเข้ามาในหัวราวกับถูกโปรแกรมไว้ มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต ความรู้สึกเหมือนมีใครเอาหินก้อนเล็กๆ มาโยนลงไปในผืนน้ำนิ่งสงบ สร้างแรงกระเพื่อมที่ควบคุมไม่ได้ และเจ้าตัว... ก็ยังคงดึงดันที่จะปฏิเสธมันสุดหัวใจ "บ้าชิบ..." ธันวาพึมพำกับตัวเองขณะเหยียบเบรกกะทันหันเมื่อสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีแดง เขาหันไปมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่เบาะข้างๆ นิ้วเรียวยาวเคาะพวงมาลังรถเป็นจังหวะกระวนกระวายใจ ความคิดที่ว่าควรจะโทรหาเธอดีไหมตีกันวุ่นวายอยู่ในหัว ถ้าโทรไปแล้วโดนยัยนั่นย้อนกลับมาว่า *'คิดถึงฉันเหรอคะ คุณสถาปนิกหน้าตาย'* เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน แต่ถ้าไม่โทร... ความรู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ นี้ก็จะกัดกินหัวใจเขาไปเรื่อยๆ จนทำงานต่อไม่ได้ สุดท้าย ความพ่ายแพ้ต่อความกระวนกระวายใจของตัวเองก็เป็นฝ่ายชนะ ธันวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์โทรออกหาคนสนิทของลลินอย่างจำยอม ทว่าเสียงสัญญาณรอสายที่ดังยาวนานนั่น กลับไม่มีทีท่าว่าจะมีคนรับสายเลยแม้แต่น้อย ยิ่งโทรไม่ติด ความร้อนรุ่มในใจก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว ธันวาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน เขาตัดสินใจหักพวงมาลัยเลี้ยวรถมุ่งหน้าไปยังสำนักพิมพ์ที่ลลินทำงานอยู่ทันที โดยไม่สนแล้วว่าตัวเองจะมีงานกองโตคั่งค้างแค่ไหน รถคันหรูแล่นมาจอดเทียบท่าหน้าตึกสำนักพิมพ์ในช่วงเวลาพลบค่ำ ธันวาก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเร่งรีบ สายตากวาดมองไปรอบบริเวณเพื่อตามหาร่างเพรียวระหงที่คุ้นเคย แต่ทว่า บรรยากาศรอบตัวกลับเงียบสงบผิดปกติ จนกระทั่งเขาก้าวเท้าเข้ามาถึงล็อบบี้ด้านล่าง และพบกับร่างของใครบางคนที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว แสงไฟสลัวจากล็อบบี้ส่องกระทบใบหน้าคมคายของบุคคลที่ไม่คาดฝัน รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์นั้นปรากฏขึ้นพร้อมกับน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่เอ่ยทักทายเขาขึ้นมาก่อน "ตามหาลลินอยู่เหรอครับ คุณธันวา... น่าเสียดายนะครับที่ตอนนี้ เธอกำลังอยู่กับ 'คนอื่น' ที่สำคัญกว่าคุณซะแล้ว" ธันวาชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงด้วยความระแวงระวังเมื่อมองหน้าผู้ชายคนนั้นชัดเจน... ผู้ชายที่เป็นปริศนา และกำลังถือไพ่เหนือกว่าเขาในเกมนี้อย่างเห็นได้ชัด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความซึนของสถาปนิกหนุ่มคนนี้นะครับ