มื้อค่ำที่ไม่มีใครยอมใคร

แก้วคริスタルเจียระไนก้านยาวในมือของลลินสั่นน้อย ๆ ตามจังหวะการเต้นของชีพจรที่พุ่งพล่าน รสชาติฝาดเฝื่อนของไวน์แดงราคาแพงระยับไม่ได้ช่วยให้สติที่กำลังกระเจิงกลับเข้าที่เข้าทางเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อเป้าหมายของบทสนทนาค่ำคืนนี้—ผู้ชายในสูทตัดเย็บเนียบกริบสไตล์อิตาเลียนที่ยืนจิบแชมเปญอยู่ตรงหน้า—กำลังจงใจท้าทายเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เธอมองว่ากวนประสาทที่สุดในรอบปี "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ครับ คุณธันวา" ลลินวางแก้วลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านพอดี เสียงกระทบเบา ๆ ของแก้วกับโลหะดึงสายตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มให้หันกลับมามอง ดวงตาคู่คมนั่นพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานแบบที่เธอเกลียดนักเกลียดหนਾ มันเป็นแววตาของนักล่าที่รู้ว่าเหยื่อกำลังติดกับ แต่ยังทำฟอร์มสะบัดหน้าหนี "เกมอะไรกันครับ คุณลลินฟังดูผมเป็นคนเจ้าเล่ห์เกินไปแล้วนะ ผมก็แค่สถาปนิกธรรมดาคนหนึ่งที่มาร่วมงานการกุศลเพื่อสังคม... ผิดด้วยเหรอครับที่โปรเจกต์ตึกระฟ้าของผมมันบังเอิญไปสะดุดตา ‘นักข่าวสายสืบสวน’ มือฉมังเข้าพอดี" ธันวาจงใจเน้นเสียงตรงคำว่านักข่าวสายสืบสวน พร้อมกับขยับตัวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นอายความเย็นจากเครื่องปรับอากาศในห้องจัดเลี้ยงหรูหราลอยเข้าแตะจมูก ทำให้เธอต้องผถายหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ "ตึกมูลค่าหมื่นล้าน การถมที่ดินทับเขตโบราณสถาน และรายชื่อนอมินีในบริษัทเครือข่าย... ทั้งหมดนี่คือเรื่องบังเอิญที่คุณบอกว่า ‘ธรรมดา’ อย่างนั้นเหรอคะ... อ๊ะ ขอโทษที ผมติดปากพูดคำว่า ‘ครับ’" ลลินสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างจับผิด รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่บนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสด "คุณปิดบังอะไรอยู่ ธันวา และที่สำคัญ... ทำไมคุณถึงจงใจทิ้งร่องรอยให้ฉันตามแกะรอยมาเจอคุณที่นี่ตั้งแต่แรก" คำถามนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของธันวาจางหายไปชั่วพริบตา แววตาของเขาไหววับลึกซึ้งขึ้นจนอ่านไม่ออก ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามทันที เขากวาดสายตามองไปรอบห้องจัดเลี้ยงที่เต็มไปด้วยนักธุรกิจไฮโซและเซเลบชื่อดัง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูของเธอจนเส้นผมสีเข้มเกือบจะปัดโดนแก้มเนียน "ถ้าผมบอกว่า... ผมไม่ได้จงใจทิ้งร่องรอยให้คุณตามหา แต่ผมตั้งใจ ‘ปูพรมแดง’ เชิญคุณเข้ามาในเกมนี้เองล่ะครับ คุณจะว่ายังไง" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบข้างหูนั้นส่งกระแสความวูบวาบแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปตามสันหลังของลลิน เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว พื้นดินใต้เท้าพร้อมจะทรุดตัวลงได้ทุกเมื่อหากเธอก้าวพลาด แต่วิญญาณนักข่าวที่ไม่เคยกลัวตายทำให้เธอยืดอกขึ้นสู้ ไม่ยอมถอยร่นแม้แต่เซนติเมตรเดียว "คุณมันบ้าไปแล้วธันวา เอาหัวข้อโปรเจกต์ชาติมาชูเป็นเกมเล่นสนุกหรือไง" "ผมไม่ได้เล่นสนุกครับ" ธันวาผละตัวออกมาช้า ๆ ดวงตาสีเข้มมองตรงเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยความจริงจังที่หาได้ยาก จนลลินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ผมแค่กำลังเดิมพัน... ด้วยอะไรบางอย่างที่มีค่ามากกว่าตึกหมื่นล้านพรรค์นั้นเสียอีก" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะถูกดูดกลืนหายไปชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบา ๆ และเสียงหัวعเราะพูดคุยของผู้คนในงาน แต่โลกของคนทั้งคู่กลับเหลือเพียงระยะห่างแค่คืบ เคมีที่ปะทะกันระหว่างความดุดันของสถาปนิกหนุ่มกับความพยศของนักข่าวสาวคุกกรุ่นจนแทบจะมองเห็นเป็นประกายไฟในอากาศ ลลินอ้าปากเตรียมจะสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดเจ็บแสบตามสไตล์ถนัด แต่จังหวะนั้นเอง ปลายสายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาใกล้ ปัง! เสียงประตูห้องจัดเลี้ยงด้านหลังเปิดผางออก ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ และเสียงประกาศเรียกชื่อที่ทำเอาบรรยากาศชื่นมื่นในงานสะดุดกึก "ท่านประธานกรรมการบริษัทในเครือ... มาถึงแล้วครับ!" ธันวาขมวดคิ้วมุ่นทันที ความผ่อนคลายเมื่อครู่หายวับไปกับตา เขารีบคว้าข้อมือเรียวของลลินไว้โดยอัตโนมัติ ออกแรงดึงเบา ๆ ให้เธอขยับเข้ามาหลบอยู่ด้านหลังแผงอกกว้างของเขาอย่างรวดเร็ว "เฮ้! ทำอะไรของคุณเนี่ย" ลลินกระซิบลอดไรฟัน พยายามสะบัดข้อมือออกแต่ถูกมือหนากุมแน่นกว่าเดิม "ชูส์... อย่าเพิ่งดื้อครับ" ธันวาเอ่ยเสียงเครียด สายตาคมกราบมองตรงไปที่ร่างของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลที่เพิ่งเดินเข้ามาในงาน พร้อมกับผู้ติดตามกลุ่มใหญ่ "นั่นคือคนที่บงการทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง... และถ้าเขาเห็นคุณยืนอยู่ตรงนี้กับผม เกมที่เราเล่นกันอยู่... จะจบลงก่อนที่เราจะได้รู้ความจริงทั้งหมด" หัวใจของลลินกระตุกวูบ สัญชาตญาณนักข่าวเตือนภัยสีแดงฉาน เธอมองข้ามไหล่กว้างของธันวาไปยังเป้าหมายใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สนามประลอง ก่อนจะตระหนักได้ทันทีว่า... มื้อค่ำคืนนี้ไม่ได้มีแค่เธอกับเขาอีกต่อไปแล้ว โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาส่งกำลังใจให้โครโนสทริกเกอร์เสมอนะครับ