กลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง

"คุณสรุปมาได้แค่นี้หรือครับ คุณลลิน? หรือว่างานข่าวสืบสวนที่ถนัดมันทำให้คุณลืมวิธีอ่านแปลนสถาปัตยกรรมไปหมดแล้ว?" เสียงทุ้มต่ำแต่กรีดลึกของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมกระจกใส อุณหภูมิในห้องดูเหมือนจะลดต่ำลงเฉียบพลันเมื่อสายตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มกวาดมองเอกสารในมือ ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาวด้วยจังหวะที่ไม่นุ่มนวลนัก ลลินไม่ได้สะทกสะท้าน เธอเพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรับท่านั่งให้ดูผ่อนคลายที่สุดทั้งที่ในใจกำลังเดือดปุด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพยายามกดเธอด้วยถ้อยคำถากถาง แต่วันนี้... แววตาของธันวามันต่างออกไป มันไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวแบบเดิม แต่มันมีความ 'บางอย่าง' ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมนั้น "ถ้าคุณธันวาไม่พอใจ ก็บอกมาตรงๆ ว่าจะให้ปรับจุดไหน ไม่ต้องมาแซะเรื่องโปรไฟล์ของฉันหรอกครับ เพราะถ้าเรื่องความละเอียดลออเป็นงานถนัดของคุณ ผมก็หวังว่าคุณจะใช้มันตรวจงาน มากกว่าเอามาใช้จับผิดตัวบุคคลนะ" ลลินสวนกลับทันควัน เธอยืดตัวตรง ประสานสายตาที่ดุดันของเขาอย่างไม่มีลดละ คนในที่ประชุมต่างพากันกลั้นหายใจ บรรยากาศตึงเครียดจนเหมือนมีกระแสไฟฟ้าสถิตอยู่รอบโต๊ะ ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าช้าๆ อ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของหญิงสาว กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ ของเขาทำให้ลลินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ผมตรวจงานละเอียดครับ... ละเอียดจนเห็นว่าใครบางคนกำลังเสียสมาธิ" ธันวาก้มตัวลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเขาทุ้มพร่าและเปลี่ยนไปจนลลินต้องเบิกตากว้าง "หรือที่งานของคุณมันดูหลวมๆ เป็นเพราะคุณมัวแต่คิดเรื่องคืนนั้นกันแน่?" คำถามนั้นเหมือนระเบิดที่วางไว้กลางวงประชุม ลลินรีบหันขวับไปมองเขา ใบหน้าสวยเริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความอับอายผสมความโกรธ "อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงานครับ คุณธันวา... นั่นมันเป็นนิสัยที่ไม่ใช่มืออาชีพเลยนะ" "แล้วการที่คนอย่างคุณลลินพยายามหลบหน้าผมมาสามวัน... คุณเรียกว่ามืออาชีพหรือครับ?" ธันวาไม่ได้ถอยออกไป เขากลับโน้มตัวลงมาใกล้ขึ้น จนลมหายใจของเขาสัมผัสกับแก้มใส ลลินรีบผลักอกเขาออกเบาๆ แต่เขากลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น มือของเขาร้อนผ่าวและหนักแน่น ต่างจากความปากร้ายที่เขามักจะพ่นออกมาเสมอ "ปล่อยครับ... ทุกคนกำลังมองอยู่" ลลินกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามขืนมือออก แต่ธันวาเพียงแค่เลิกคิ้วมองคนรอบข้างด้วยสายตาที่ทำให้พนักงานทุกคนก้มหน้าหลบตาแทบไม่ทัน "งั้นเราไปคุยกันในห้องทำงานผม... ตอนนี้" ธันวากระชากข้อมือเธอให้ลุกขึ้น ลลินจำต้องก้าวตามเขาไปอย่างช่วยไม่ได้ เธอขยิบตาให้ทีมงานเชิงว่าให้ดำเนินงานต่อก่อน ก่อนจะถูกเขาลากเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดม่านมิดชิดทันที เมื่อประตูไม้บานใหญ่ปิดลง ธันวาก็ปล่อยมือเธอพร้อมกับถอนหายใจหนักๆ เขาหันหลังพิงโต๊ะทำงาน กอดอกมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความแข็งกร้าวถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่ปิดไม่มิด "คุณโกรธผมเรื่องอะไร ลลิน" เขาถามเสียงอ่อนลงอย่างที่เธอไม่เคยได้ยิน "ฉันไม่ได้โกรธ... ฉันแค่คิดว่าเราควรรักษาระยะห่าง" ลลินตอบ พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย "เราเป็นแค่คู่ค้ากัน ความสัมพันธ์ในคืนนั้นมันก็แค่ความผิดพลาดที่เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบ" ธันวาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างแทบจะเป็นศูนย์ เขาใช้มือข้างหนึ่งยันโต๊ะกักตัวเธอไว้ในวงแขน สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาคำตอบ "ผิดพลาดหรือครับ?" เขาถามซ้ำ น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "สำหรับคุณมันอาจจะเป็นความผิดพลาด แต่สำหรับผม... มันคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมรู้ว่า ชีวิตที่สมบูรณ์แบบที่ผมสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี มันไร้ความหมายแค่ไหนถ้าไม่มีคุณ" ลลินนิ่งงัน คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธออ้าปากจะเถียง แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ในลำคอ ในจังหวะที่หัวใจทั้งสองดวงกำลังเต้นโครมครามอยู่ในช่องว่างที่แสนเปราะบาง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยร่างของหญิงสาวสวยเฉี่ยวที่เปิดประตูพรวดเข้ามา "ธันวาคะ! เซอร์ไพรส์! พอดีฉันเพิ่งกลับจากลอนดอน เห็นว่าคุณกำลังยุ่งกับโปรเจกต์ใหม่เลยรีบแวะมาหา... อุ๊ย! ขอโทษทีค่ะ ขัดจังหวะอะไรอยู่หรือเปล่า?" ลลินมองหญิงสาวผู้มาใหม่ด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเบนสายตากลับไปที่ธันวา ซึ่งในตอนนี้ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด และดูเหมือนว่า 'ปม' ที่กำลังจะคลี่คลาย จะถูกทับถมด้วยปัญหาใหม่ที่ใหญ่หลวงกว่าเดิมเสียแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับตัวละครของผมเสมอนะครับ โครโนสทริกเกอร์