รอยร้าวในโครงสร้างธุรกิจ

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลถูกปาลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสจนเกิดเสียงดังสนั่น ลลินไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำ มองหน้าสถาปนิกหนุ่มที่ตอนนี้ใบหน้าคมสันบึ้งตึงยิ่งกว่าตอนที่โปรเจกต์โดนลูกค้ารื้อแก้แบบรอบที่สี่ "คุณจะบอกว่านี่คือความซวยโดยธรรมชาติอย่างนั้นหรือครับ ธันวา?" น้ำเสียงของนักข่าวสาวราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่อาบน้ำผึ้ง เธอกวาดสายตามองหน้าจอแล็ปท็อปที่เปิดหน้าตารางการเงินของบริษัทสถาปัตยกรรมชื่อดัง ซึ่งตอนนี้ตัวเลขสีแดงฉานกำลังร้องเตือนภัยแบบเรียลไทม์ ธันวาผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองหน้าจอเช่นกัน สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยคนหยิ่งทระนงในฝีมือตัวเอง เขาเกลียดการพ่ายแพ้ และเกลียดที่สุดคือการยอมรับว่าตัวเองโดนเล่นงานจากมุมอับที่มองไม่เห็น "ผมไม่ได้โง่ขนาดแยกแยะไม่ออกหรอกนะครับว่าอันไหนคือความผิดพลาดจากกระบวนการทำงานกับอันไหนคือความตั้งใจ 'ทำลาย'" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปหยุดอยู่ที่กระจกใสบานใหญ่ มองทัศนียภาพยามค่ำคืนของเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยแสงไฟ "ไฟล์แบบแปลนโครงสร้างเฟสสองที่รั่วไหลออกไปสู่คู่แข่ง... มีสิทธิ์เข้าถึงแค่คนในระดับบริหารสามคนเท่านั้น หนึ่งในนั้นคือผม สองคือหุ้นส่วนเก่าที่เพิ่งลาออกไปอย่างกะทันหัน และสาม..." "คือคนทุจริตที่ซ่อนตัวอยู่ใต้คำว่า 'ความภักดี'" ลลินต่อประโยคให้ทันที เธอผุดลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปใกล้แผ่นหลังกว้างที่กำลังเกร็งเครียด ชั่วขณะหนึ่งกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มข้นลอยมาแตะจมูก แต่นี่ไม่ใช่เวลามาหวั่นไหวกับเสน่ห์ปลายจวักของสถาปนิกปากร้าย เพราะเอกสารในมือเธอคือหลักฐานชิ้นโบแดงที่เพิ่งกู้คืนมาจากถังขยะดิจิทัล "คุณกำลังสืบเรื่องนี้อยู่ใช่ไหมลลิน?" ธันวาหันขวับกลับมามอง ประกายตาคู่นั้นไหววูบชั่วขณะเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอมันสั้นเสียจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "ฉันไม่ได้ทำเพราะเห็นแก่หน้าคุณหรอกนะ..." ลลินเงยหน้าขึ้นสบตา ไม่ยอมถอยร่นแม้แต่เซนติเมตรเดียว "แต่เพราะไอ้คนที่มันพยายามเล่นสกปรกกับบริษัทของคุณ มันดันบังเอิญไปแตะต้องฐานข้อมูลข่าวกรองที่ฉันกำลังทำสารคดีเชิงสืบสวนอยู่พอดี พูดง่ายๆ คือ เรามีศัตรูร่วมกันครับ คุณธันวา" คำว่า 'ครับ' ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสวยทำเอาธันวาชะงักไปนิด ดวงตาสีเข้มหรี่ลงอย่างพิจารณา เขาชอบเวลาที่เธอ ดื้อแพ่ง แต่มีเหตุผลแบบนี้ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหนาอย่างอดไม่ได้ "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... ถ้าหาตัวการเจอเมื่อไหร่ ผมจะยอมให้คุณสัมภาษณ์เอ็กซ์คลูซีฟแบบเปิดหน้าคนแรกเลยดีไหมครับ คุณนักข่าวภาคสนาม" "เก็บข้อเสนอของคุณไว้ใช้ตอนที่คุณไม่เหลือทางรอดดีกว่าครับ" ลลินสวนกลับทันควันพลางยื่นแฟ้มเอกสารในมือกระแทกเบาๆ ลงบนอกแกร่ง "นี่คือเส้นทางการเงินของบริษัทเป้าหมาย บัญชีม้าถูกโอนเข้ามาผ่านบริษัทเชลล์คอมพิวเตอร์ในต่างประเทศ และไอพีแอดเรสที่ใช้ส่งข้อมูลลับของคุณออกไป... อยู่ที่ชั้นแปดของตึกนี้เอง" ธันวาหุบยิ้มทันที บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงจนอุณหภูมิในห้องประชุมส่วนตัวลดฮวบ ดวงตาคมกวาดมองตัวเลขและชุดข้อมูลบนกระดาษอย่างรวดเร็ว สมองระดับหัวกะทิประมวลผลด้วยความเร็วสูงจนน่ากลัว ชั้นแปด... ชั้นเดียวกับแผนกบัญชีและการเงินของบริษัทเขาเอง "ไอ้..." ธันวากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนที่ข้อมือ ก่อนที่สถาปนิกหนุ่มจะทันได้ก้าวเท้าออกจากห้อง เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้น "ติ๊ง!" ลลินหยิบขึ้นมาดูก่อน หน้าถอดสีในเสี้ยววินาที "ธันวา... ระบบเซิร์ฟเวอร์สำรองของเราโดนรีเซ็ต... มีคนกำลังลบฐานข้อมูลทั้งหมดตอนนี้เลย!" ธันวาลืมความโกรธทิ้งไปสิ้นเชิง เขาก้าวฉับๆ ไปคว้าข้อมือเรียวของลลินไว้แน่นโดยอัตโนมัติ "ตามมา!" ทั้งคู่พุ่งตัวออกจากห้องทำงานฝ่าความมืดของโถงทางเดินมุ่งตรงไปยังลิฟต์ ทว่าก่อนที่นิ้วเรียจะทันได้กดปุ่มเรียก **"ติ๊ง..."** เสียงลิฟต์ตัวริมสุดเปิดออกเองอย่างเชื่องช้า ราวกับมีใครบางคนกดเรียกมันจากด้านใน ไฟสลัวภายในห้องโดยสารส่องกระทบรองเท้าหนังราคาแพง และกางเกงสแลคเข้ารูป ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของบุคคลที่ไม่คาดฝันจะก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เอกสารในมือของคนผู้นั้นคือแฟ้มพิมพ์เขียวฉบับจริงที่ควรจะอยู่ในห้องนิรภัย ธันวาชะงักฝีเท้า ลلินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "กำลังหาผมอยู่หรือครับ... เจ้านาย?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับตัวละครของผมเสมอนะครับ โครโนสทริกเกอร์