พื้นที่ส่วนตัวห้ามรุกล้ำ

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นในห้องทำงานที่เงียบสงบ จนแทบจะได้ยินเสียงเข็มวินาทีบนนาฬิกาแขวนผนังเดินขยับทีละนิด ธันวาไม่ได้ละสายตาไปจากหน้าจอคอมพิวเตอร์และร่างโมเดลสถาปัตยกรรมสามมิติที่กำลังหมุนวนอยู่ตรงหน้า แม้ว่าหางตาของเขาจะเห็นชัดเจนว่าผู้หญิงเจ้าปัญหาในชุดสูทกางเกงสีดำสนิทกำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายอกสบายใจราวกับเป็นเจ้าของสตูดิโอแห่งนี้เสียเอง "คุณยังไม่กลับอีกเหรอครับ คุณลลิน..." น้ำเสียงของสถาปนิกหนุ่มราบเรียบ เย็นชา และเจือไปด้วยความระอาอย่างไม่คิดจะปิดบัง เขากดคลิกเมาส์รัวๆ เพื่อบันทึกไฟล์งาน ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอตรงๆ "ถ้าหมายถึงการกลับบ้านไปนอน... บอกเลยว่ายังครับ เพราะฉันเพิ่งเริ่มต้นงานต่างหาก" ลลินยักคิ้วตอบกลับด้วยรอยยิ้มกวนประสาท เธอก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวที่ถูกขีดเส้นตายไว้ด้วยความเนี๊ยบของเจ้าของห้อง ปลายรองเท้าส้นสูงเหยียบย่างเข้ามาบนพรมสีเทาเข้มอย่างไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่ ธันวาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงและใบหน้าหล่อเหลาที่บึ้งตึงไม่ได้ทำให้ลลินถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ตรงกันข้าม เธอกลับเชิดหน้าขึ้นสบตาเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว "นี่คือพื้นที่ทำงานส่วนตัวของผม และที่สำคัญ... มันไม่ใช่สถานที่สำหรับนักข่าวสายสืบสวนที่ชอบบุกรุกยามวิกาล เชิญออกไปครับ ก่อนที่ผมจะเรียก รปภ. มาเชิญตัวคุณออกไปจริงๆ" ธันวาเอ่ยเสียงต่ำ มือหนากำขอบโต๊ะทำงานแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "เชิญเลยค่ะ... อ๊ะ ขอโทษที ติดปากไปหน่อย... เชิญเลยครับคุณธันวา" ลลินจงใจเน้นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายขณะกวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานที่จัดระเบียบทุกตารางนิ้ว "แปลกจังนะคะ คนที่เนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้วอย่างคุณ ทำไมถึงปล่อยให้ปมในใจมันรกเรื้อจนเคลียร์ไม่จบสักทีล่ะคะ?" "คุณพูดเรื่องอะไร" ธันวาขมวดคิ้วแน่น นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นมาทันที "เรื่องที่คุณกำลังพยายามซ่อนไว้ใต้กองแบบแปลนพวกนี้ไงคะ" ลลินก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนแทบจะไร้ระยะห่าง เธอโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อกดดันให้เขาต้องเป็นฝ่ายถอย "ข่าวฉาวของหุ้นส่วนสตูดิโอคุณเมื่อสามปีก่อน ที่จู่ๆ ก็หายเข้ากลีบเมฆไปพร้อมกับงบประมาณก่อสร้างโครงการใหญ่... คุณคิดว่าคุณกวาดมันลงใต้พรมได้เนียนสนิทแล้วเหรอคะ?" ร่างสูงชะงักกึก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที ความโกรธเกรี้ยวที่เคยคุกรุ่นอยู่ก่อนหน้าถูกแทนที่ด้วยความตกใจระคนหวาดระแวงที่ฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่คม ธันวาพุ่งพรวดเข้ามาประชิดตัวเธอในระยะประชิด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของลลินโดยสัญชาตญาณ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงเธอให้อยู่กับที่ "คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง..." เสียงกระซิบของธันวาลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น ใบหน้าของเขาก้มลงมาใกล้จนลลินได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มข้น "ปล่อยแขนฉันก่อนค่ะ... เอ๊ย! ปล่อยผมสิครับคุณสถาปนิก" ลลินแกล้งทำเป็นสะดุดคำพูดตัวเองนิดหน่อยเพื่อกวนประสาทเขาต่อ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขามันใกล้เกินกว่าความจำเป็น ปลายจมูกโด่งเป็นสันของเขารadเกือบจะชนกับแก้มเธออยู่รอมร่อ "อยากรู้ก็... เลิกทำตัวเป็นเม่นใส่ฉัน แล้วเรามาคุยกันดีๆ สิคะ... เอ๊ย นะครับ!" ธันวากัดฟันกรอด เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธและผลักเธอกระเด็นออกไปให้พ้นทาง แต่ทว่า... *กริ๊งงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของธันวาแผדเสียงแหลมสูงทำลายบรรยากาศตึงเครียดในห้องลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ ทั้งสองคนสะดุ้งเล็กน้อย แต่สายตายังคงจดจ้องประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ธันวาไม่ยอมละสายตาจากใบหน้าเนียนใสที่อยู่ห่างแค่คืบ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์มากดรับโดยไม่ละสายตาจากเธอ "มีอะไร..." ธันวาเอ่ยเสียงห้วนใส่ปลายสาย แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ฟังคำตอบ ประตูห้องทำงานที่ควรจะปิดล็อกสนิทกลับถูกผลักเปิดผางเข้ามาด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก "คุณธันวาคะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งาน... เอ๊ะ?" เสียงหวานใสของเลขาหน้าห้องขาดหายไปในลำคอ เมื่อดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า—ภาพของสถาปนิกหนุ่มผู้แสนเย็นชาและเนี๊ยบกริบ กำลังใช้มือข้างหนึ่งตรึงต้นแขนของหญิงสาวแปลกหน้าไว้แนบชิดโต๊ะทำงาน ในท่าทางที่หมิ่นเหม่ต่อศีลธรรมอันดีงามของออฟฟิศยามดึกดื่น ธันวาเบิกตากว้างเล็กน้อย สมองที่เคยประมวลผลแปลนอาคารได้อย่างแม่นยำกลับว่างเปล่าลงชั่วขณะเมื่อหันไปสบตากับเลขา ส่วนลลิน... รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากทันที เธอกระซิบด้วยเสียงที่ดังพอให้ทุกคนในห้องได้ยินอย่างชัดเจน "อุ๊ย... ดูท่าทางเราคงต้องเคลียร์เรื่องนี้กันยาวแล้วล่ะค่ะ คุณสถาปนิก..." (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนโครโนสทริกเกอร์เสมอนะครับ)