ข่าวพาดหัวกับสถาปนิกจอมหยิ่ง

"ถ้าคิดจะเอาชื่อเสียงสิบปีของบริษัทผมไปแลกกับยอดวิวเรี่ยราดบนหน้าเว็บไซต์กอสซิป คุณควรเดินกลับไปเอาหัวโขกกำแพงฝั่งโน้นสักสามที เผื่อว่ารอยหยักในสมองมันจะเรียงตัวดีขึ้นนะครับ คุณลลิน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความเยียบเย็นดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของห้องทำงานโทนสีเข้มบนชั้นสูงสุดของสตูดิโอออกแบบสถาปัตยกรรมชื่อดัง ธันวาไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาจากกระดาษไขตรงหน้า ปลายดินสอEEในมือยังคงลากเส้นโครงสร้างอาคารด้วยความมั่นคง ราวกับสิ่งที่เพิ่งเอ่ยปากไล่ออกไปเมื่อครู่เป็นเพียงฝุ่นละอองที่เกาะอยู่ริมขอบโต๊ะ ลลินสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกกระเพื่อม เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับวาจาเชือดเฉือนนั้นเลยแม้แต่น้อย กลับกัน รอยยิ้มมุมปากของนักข่าวสาวสายสืบสวนกลับยิ่งฉาบชัดขึ้น ความเจ้าเล่ห์พาดผ่านนัยน์ตากลมโตคู่นั้นราวกับเสือสาวที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ "ปากคอเราะร้ายสมคำร่ำลือดีนี่คะ... อ๊ะ ขอโทษที ผมหมายถึง 'ครับ' ต่างหาก" ลลินจงใจเน้นเสียงคำสรรพนามท้ายประโยคด้วยความกวนประสาท ดวงตาเรียวรีมองสำรวจชายหนุ่มผู้สวมเสื้อเชิ้ตพับแขนจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนบนท่อนแขนแข็งแรง "แต่ก็น่าแปลกนะครับ สถาปนิกผู้รักความสมบูรณ์แบบจนเป็นโรคจิตอ่อนๆ อย่างคุณ กลับยอมให้บทความสัมภาษณ์โปรไฟล์บริษัทตัวเองลงตีพิมพ์ในนิตยสารแฟชั่นไร้สาระเล่มนั้นได้... หรือว่าจริงๆ แล้ว คุณแค่อยากดังจนตัวสั่น แต่ฟอร์มจัดกลัวเสียฟอร์มกันแน่ครับ?" คราวนี้ปลายดินสอในมือของธันวาหยุดชะงักลงทันที ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาดุจพญาอินทรีย์จ้องมองผู้บุกรุกสาวนิ่งสนิท สันกรามคมสันขบเข้าหากันจนนูนเด่น ธันวาไม่ใช่ผู้ชายที่จะยอมให้ใครมาลูบคมบนโต๊ะทำงานของเขาได้ง่ายๆ โดยเฉพาะผู้หญิงที่แต่งตัวด้วยสูทเข้ารูปดูทะมัดทะแมง แต่กลับมีรอยยิ้มเยาะเย้ยที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอในรอบปี "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าเดินเข้ามาเหยียบพื้นที่ส่วนตัวของผม พร้อมกับข้อเสนอที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของข่าวปั่นกระแส?" ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่สูงโปร่งและเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อภายใต้ร่มผ้ากดดันบรรยากาศในห้องให้แคบลงทันที เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่เธอยืนอยู่ "ผมให้เวลาคุณสามวินาที เก็บเครื่องบันทึกเสียงของคุณลงกระเป๋า แล้วไสหัวออกไปจากห้องของผมซะ ก่อนที่ผมจะให้ รปภ. หิ้วปีกคุณโยนลงไปชั้นล่าง" ลลินไม่ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว เธอกลับก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานไม้สักทองนั้นยิ่งกว่าเดิม จนปลายจมูกแทบจะชนกับแผงอกกว้างของอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางกลิ่นไม้สนและกระดาษวาดเขียนลอยเข้าแตะจมูก แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอหวั่นไหว หัวใจของนักข่าวสาวเต้นระรัวด้วยความท้าทาย ไม่ใช่ความกลัว "หนึ่ง... สอง..." ธันวานับเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน "สาม..." ลลินต่อให้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตาคู่สวยสบตากับเขาตรงๆ โดยไม่กะพริบ "หมดเวลาแล้วครับคุณธันวา... ไหนล่ะ รปภ. ที่คุณพูดถึง หรือว่าจริงๆ แล้วคุณแค่หาข้ออ้างไล่ผม เพราะกลัวว่าผมจะขุดคุ้ยเจอ 'ความลับ' บางอย่างที่คุณซ่อนเอาไว้ใต้กองแบบร่างพวกนี้กันแน่?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองประตูกลายเป็นสนามรบขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิต ธันวาจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ ไม่หยุดด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหงุดหงิดระคนทึ่ง ผู้หญิงคนนี้ดื้อรั้น ร้ายกาจ และอันตรายต่อความสงบสุขในชีวิตสถาปนิกคลั่งงานของเขาอย่างที่สุด "คุณมัน..." ธันวากัดฟันกรอด ยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้จนแทบจะกระซิบข้างใบหู "อวดดีเกินไปแล้ว ลลิน" "ขอบคุณสำหรับคำชมครับ" เธอสวนกลับทันควัน รอยยิ้มท้าทายยังคงประดับอยู่บนเรียวปากอิ่ม ก่อนที่สงครามประสาทครั้งนี้จะได้ลุกลามไปมากกว่าเดิม เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต ร่างของเลขาสาวหน้าตาตื่นวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง สีหน้าซีดเผือกจนเห็นได้ชัด เธอมองหน้าธันวาสลับกับลลินด้วยความตื่นตระหนก "คุณธันวาคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เลขาสาวละล่ำละลักพูด "ตอนนี้ข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งของทุกสำนักพิมพ์กำลังเล่นข่าวโปรเจกต์เรือธงของเรา... มีคนขโมยแบบแปลนโครงสร้างไปปล่อยในอินเทอร์เน็ตแล้วค่ะ!" ธันวาชะงักกึก นัยน์ตาคมกริบไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนที่ความเยือกเย็นจะถูกแทนที่ด้วยประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยว เขาดึงสายตากลับมามองหน้าลลินที่ยืนอยู่ตรงหน้าทันที และในวินาทีนั้นเอง สายตาสองคู่ที่เพิ่งจะฟาดฟันกันอย่างดุเดือด ก็เปลี่ยนเป้าหมายมาพุ่งชนกันด้วยความสงสัยระคนหวาดระแวง... เมื่อลลินเหลือบไปเห็นหน้าจอแท็บเล็ตในมือของเลขาสาวที่เปิดค้างไว้ และชื่อนามปากกาของผู้ปล่อยข่าวหลุดรายแรก ก็คือสำนักข่าวเดียวกับที่เธอสังกัดอยู่พอดิบพอดี! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาเปิดประตูเข้าสู่โลกใบนี้ร่วมกันนะครับ