ข่าวลือที่มาพร้อมพายุ

หน้าจอสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานสั่นระรัวติดต่อกันเป็นครั้งที่สี่ ปรากฏชื่อและข้อความแจ้งเตือนจากสำนักข่าวหัวสีหลายสำนักเด้งขึ้นมาพร้อมเพรียงกัน ดั่งฝูงแร้งที่ได้กลิ่นเลือด "โปรเจกต์เรือธงของสตูดิโอสถาปนิกชื่อดัง ลอกเลียนแบบดีไซน์จากต่างประเทศ?" ลลินจ้องมองพาดหัวข่าวออนไลน์ด้วยแววตานิ่งสนิท ปากกาในมือหมุนวนไปมาด้วยความเร็วที่สะท้อนถึงความคิดในหัวที่กำลังประมวลผลอย่างหนักหน่วง ข้อมูล ภาพเปรียบเทียบ และบทความวิจารณ์เชิงลบถูกปล่อยออกมาในเวลาไล่เลี่ยกันอย่างเป็นระบบ ราวกับมีคนชักใยอยู่เบื้องหลังเพื่อทำลายชื่อเสียงของธันวาให้ย่อยยับในชั่วข้ามคืน สำหรับนักข่าวสายสืบสวนอย่างเธอ ข่าวประเภทนี้มักมีกลิ่นอายของ "การจัดฉาก" มากกว่าความจริง แต่กระแสสังคมกลับไม่สนใจเบื้องหลัง พวกเขาต้องการเพียงแค่เหยื่อให้รุมทึ้ง ประตูห้องทำงานกระจกฝ้าถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ธันวาก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนน่ากลัว สันจมูกโด่งคมและกรอบหน้าชัดเจนนั้นดูตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ "คุณยังนั่งอ่านข่าวไร้สาระพวกนั้นอยู่อีกเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทันที น้ำติดจะหงุดหงิดและเย่อหยิ่งตามสไตล์เจ้าตัว "ถ้าฉันไม่นั่งอ่าน แล้วจะรู้เหรอครับว่าคุณกำลังโดนคนอื่นขุดหลุมฝังทั้งเป็นอยู่" ลลินเงยหน้าขึ้นสบตา เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่สะทกสะท้านกับรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูง "หรือคุณอยากให้ฉันนั่งชื่นชมความพังพินาศของคุณเงียบๆ มากกว่า" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าประชิดโต๊ะทำงานของเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงช่องว่างแคบๆ ที่เต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความตึงเครียด "ผมไม่ได้ต้องการความสมเพชจากคุณ ลลิน" ธันวาโน้มตัวลงเล็กน้อย มือหนาวางทับลงบนขอบโต๊ะ ก้มมองเธอด้วยสายตาคมกริบ "และผมก็ไม่ได้ทำอะไรอย่างที่ข่าวพวกนั้นกล่าวหา ดีไซน์นั้นผมร่างขึ้นมาตั้งแต่สามปีก่อน สมุดสเกตช์ยังนอนอยู่ในตู้เซฟที่บ้านด้วยซ้ำ" "แล้วเอกสารการจดสิทธิบัตรล่ะครับ? หรือว่าคุณมัวแต่ทำงานจนลืมป้องกันหลังบ้านตัวเอง" ลลินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งแววหยอกเย้าเหมือนทุกที เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มคู่นั้น เพื่อค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความเย่อหยิ่ง "ผมส่งเอกสารทุกอย่างให้ทนายจัดการหมดแล้ว" ธันวาตอบเสียงต่ำ กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเห็นความเคลือบแคลงในแววตาของหญิงสาว "แต่ปัญหาคือ... คนที่ปล่อยข่าวออกมาใช้ชื่อบริษัทที่ผมเคยร่วมงานด้วยในอดีต คนใน... คือคนแทงข้างหลัง" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ลลินเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลความเสี่ยงทั้งหมด หากเธอเลือกจะช่วยเขาขุดคุ้ยเรื่องนี้ เธอก็ต้องเอาชื่อเสียงของตัวเองไปเดิมพันกับความเสี่ยงที่อาจถูกฟ้องกลับ แต่หากเธอเลือกจะถอยห่าง... ธันวาที่มีนิสัยหัวรั้นและแบกโลกไว้ทั้งใบคนนี้ ก็คงเดินหน้าชนจนพังกันไปข้าง "คุณลังเล" ธันวาเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มเจือความผิดหวังจางๆ ที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง "คุณคิดว่าผมลอกงานคนอื่นจริงๆ งั้นเหรอ" "ผมไม่ได้คิดแบบนั้น ธันวา!" ลลินเผลอตะคอกกลับด้วยความหงุดหงิดที่เขาด่วนสรุปเอาเอง เธอผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ไถลไปด้านหลัง ระยะห่างระหว่างเขากับเธอแทบไม่เหลือ "แต่ในฐานะนักข่าว ฉันต้องมองรอบด้าน ไม่ใช่ใช้อารมณ์มาตัดสินเหมือนคุณ!" "งั้นเหรอ..." ธันวาก้าวเข้ามาประชิดอีกก้าว จนหน้าอกแทบจะชนกัน ไออุ่นจากตัวเขาแผ่ซ่านเข้ามาในความรู้สึก ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มของเธอเมื่อเขาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู "ถ้าคุณฉลาดพอก็ควรจะรู้ว่า... ตอนนี้มีแค่คุณคนเดียวที่ผมอนุญาตให้เข้าใกล้ความจริงเรื่องนี้ได้" หัวใจของลลินกระตุกวูบอย่างแรง คำพูดห้วนๆ แฝงความเผด็จการ แต่น้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยนั้นกลับสะท้อนความเปราะบางที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น ก่อนที่ลลินจะทันได้เอ่ยคำพูดใดโต้แย้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต "คุณธันวาคะ! แย่แล้วค่ะ..." เลขาสาวหน้าตาตื่นวิ่งเข้ามาด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือด "ทางพาร์ทเนอร์รายใหญ่ที่สุดโทรมาแจ้งยกเลิกสัญญาโปรเจกต์แล้วค่ะ แถมตอนนี้... มีนักข่าวกลุ่มใหญ่มายืนอออยู่ที่ล็อบ비ด้านล่างแล้วด้วยค่ะ!" ธันวานิ่งงันไปชั่ววินาที สีหน้าเคร่งเครียดเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นในพริบตา เขากลืนก้อนความโกรธลงคอ ก่อนจะหันกลับมามองลลินที่ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มทอดมองเธอด้วยแววตาที่อ่านยาก ทั้งกดดัน เว้าวอน และท้าทายในเวลาเดียวกัน "ถ้าคุณยังยืนลังเลอยู่ตรงนี้..." ธันวาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นด้วยความร้อนรน "ข่าวหน้าหนึ่งวันพรุ่งนี้... อาจจะเป็นภาพศพผมกระโดดตึกแถลงข่าวก็ได้ ตามผมมา!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ