วิกฤตงานเลี้ยงไฮโซ

"คุณธันวาคะ... ฉันขอร้องล่ะค่ะ เปลี่ยนชุดเถอะนะ ชุดนั้นมัน... มันคือชุดนอนสิบล้อวิ่งทับชัดๆ!" เสียงกระซิบกระซาบที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังของมินตราดังขึ้น ขณะที่มือเรียวพยายามยื้อยุดฉุดดึงชายเสื้อยืดคอกลมสีชมพูสะท้อนแสง ที่สกรีนลาย "หมีแพนด้ากินกล้วยหอม" ตัวใหญ่มหึมาตรงหน้าอก ซึ่งเวลานี้มันกำลังสวมอยู่บนร่างของอดีตซีอีโอหนุ่มผู้เคยเนี๊ยบตั้งแต่เส้นผมจรดปลายรองเท้าหนังราคาหลักแสน ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความปลงตกและมุ่งมั่นในเวลาเดียวกัน เขาปัดมือมินตราออกเบาๆ อย่างนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว ก่อนจะจัดปก "ชุดนอน" ของตัวเองให้เข้าที่ด้วยท่าทางองอาจราวกับกำลังสวมชุดสูททักซิโด้จากห้องเสื้อระดับโลก "มินตรา คุณก็รู้ว่าผมไม่มีทางเลือก ระบบเจ้ากรรมนี่มันเล่นผมอีกแล้ว..." ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่จริงจัง "ภารกิจครั้งนี้ระบุไว้ชัดเจนว่า 'ทำตัวให้เด่นที่สุดในงานเลี้ยงไฮโซด้วยชุดนอนลายการ์ตูน' หากผมไม่ทำ... เงินในบัญชีสำรองห้าสิบล้านอาจจะปลิวหายไปในพริบตา คุณอยากให้เรากลับไปกินมาม่าซองละหกบาทสิ้นเดือนนี้หรืออย่างไรครับ?" มินตราเม้มปากแน่น ดวงตากลมโตมองสำรวจชุดนอนแฟลเนลลายหมีแพนด้าสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ไว้หนวดเคราจางๆ ให้ดูเซอร์ของธันวา เธออยากจะกรีดร้องให้ดังลั่นห้องรับรอง VIP ของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวแห่งนี้เสียจริง งานเลี้ยงการกุศลครบรอบสิบปีของสมาคมนักธุรกิจอสังหาฯ ริมทรัพย์คืนนี้ เต็มไปด้วยมหาเศรษฐีระดับประเทศ นักการเมืองผู้ทรงอิทธิพล และเหล่าเซเลบชื่อดังที่แต่งกายด้วยชุดราตรีและสูทปักดิ้นทองระยิบระยับ แล้วดูผู้ชายของเธอสิ... กางเกงนอนลายช้างดาวสีฟ้าสดใสกับเสื้อหมีแพนด้า แถมยังมีรองเท้าแตะหนีบยางตราช้างคู่ใจที่เจ้าตัวเพิ่งเดินไปซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอยอีกต่างหาก! "แต่ที่นี่ไม่ใช่ตลาดนัดนะคะคุณธันวา! นั่นคือพรมแดงยาวสิบเมตรที่มีช่างภาพจากนิตยสารไฮโซยืนเรียงรายเป็นตับ!" มินตราโอดครวญพลางยกมือขึ้นกุมขมับ "ยิ่งดีใหญ่เลยครับ..." ธันวาแสยะยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เคยใช้ฟาดฟันคู่แข่งทางธุรกิจในตลาดหุ้นกลับมาปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง "ความอับอายในวันนี้ คือบันไดสู่ความร่ำรวยในวันหน้า จำคำผมไว้ มินตรา... คนเราจะยิ่งใหญ่ได้ ต้องมีความหน้าด้านเป็นพื้นฐานครับ" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนาในหัวดังขึ้น พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าธันวา [แจ้งเตือนภารกิจ: "จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาลแพนด้า"] [เงื่อนไข: เดินเข้างานด้วยท่าเดินแคทวอล์กสไตล์ซูเปอร์โมเดล และโพสต์ท่าถ่ายรูปกับสื่อมวลชนอย่างน้อย 3 ท่า] [รางวัล: ปลดล็อกสิทธิ์ซื้อหุ้นบริษัทคู่แข่งในราคาลด 50% และเงินสดเข้าบัญชี 10 ล้านบาท] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ชุดนอนชุดนี้จะกลายเป็นกาวตราช้างติดผิวหนังท่านไปตลอด 24 ชั่วโมง] ธันวาอ่านข้อความนั้นแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดคอ กาวตราช้างติดผิวหนังงั้นหรือ? ระบบบ้านี่ชักจะเล่นแรงเกินไปแล้ว! "เอาวะ เป็นไงเป็นกัน!" ธันวาสูดหายใจเข้าลึกๆ ผายไหล่ เชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นใจเกินร้อย ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้มินตราที่ยืนทำหน้าเหมือนคนอมขี้ไก่คาบไว้ "ไปกันครับที่รัก ไปสร้างตำนานกัน" ประตูห้องรับรองบานใหญ่ค่อยๆ เปิดออก เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ พร้อมกับเสียงพูดคุยจอแจของเหล่าคนดังภายในงานแว่วมาแตะจมูก ทันทีที่ร่างของธันวาในชุดนอนหมีแพนด้าก้าวพ้นขอบประตู สายตาทุกคู่ในรัศมีสิบเมตรก็ราวกับถูกสะกดด้วยมนต์ดำ ทุกเสียงพูดคุยเงียบกริบลงทันที ราวกับมีใครกดปุ่มMute เสียงช้อนส้อมที่กระทบจานกระเบื้องเคลือบราคาแพงหยุดชะงัก ช่างภาพที่กำลังกดชัตเตอร์ถ่ายรูปไฮโซสาวคนดังถึงกับค้างท่าถือกล้องอ้าปากค้าง ธันวาไม่รอช้า เขาใช้จังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง ก้าวเท้าเดินด้วยลีลาแคทวอล์กแบบสลับขาอย่างเชี่ยวชาญ สะโพกส่ายเบาๆ ตามจังหวะในหัว มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงนอนลายช้าง ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นทัดหูทำท่าส่งจูบให้กับช่างภาพคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด *แชะ! แชะ! แชะ!* แสงแฟลชจากกล้องโปรเกลื่อนกราดสาดใส่หน้าธันวาราวกับงานพรมแดงเมือง칸ส์ ชายหนุ่มหยุดยืนที่กลางงาน โพสต์ท่าแรกด้วยการเอามือเท้าสะเอว เอียงคอ 45 องศา แล้วฉีกยิ้มเห็นฟันขาวสะอาดสไตล์พรีเซ็นเตอร์ยาสีฟัน ท่าที่สองคือการทำมือเป็นรูปหัวใจแนบอก และท่าสุดท้าย... การกางแขนออกกว้างแล้วชูสองนิ้วพร้อมขยิบตาข้างหนึ่งให้กล้อง ความเงียบงันปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงซุบซิบจะระเบิดขึ้นราวกับรังแตก "O_O! นั่นมัน... ใครวะนั่น? สติหลุดมาจากไหนเนี่ย!" "เฮ้ย! นั่นมันชุดนอนตอนตีสามไม่ใช่เหรอวะ ใส่มางานกาล่าดินเนอร์เนี่ยนะ เสียสติไปแล้วหรือไง!" "ชat! หน้าตาดีนะ แต่สมองคงกลับด้าน ใส่ชุดนอนหมีแพนด้ามาเดินพรมแดงเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว!" ท่ามกลางเสียงวิจารณ์เซ็งแซ่ ร่างของชายหนุ่มร่างท้วมในชุดสูทปักดิ้นทองอร่าม นามว่า "อภิชาติ" นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รุ่นใหญ่ผู้เคยเหยียดหยามธันวาในวันที่เขาตกอับ ก็เดินแหวกฝูงชนเข้ามาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ดวงตาหรี่มองธันวาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ "นี่แก! ธันวา!" อภิชาติส่งเสียงตวาดลั่นจนคนรอบข้างต้องถอยก้นหนี "แกเอาความด้านหน้าและสมองส่วนไหนคิด ถึงกล้าใส่ชุดนอนปัญญาอ่อนนี่เข้ามาในงานกาล่าระดับประเทศแบบนี้ หะ? แกคิดว่าตัวเองเป็นตัวตลกหรือไง ถึงมาสร้างความอับ1อขายให้วงการธุรกิจของเรา!" มินตราที่เดินตามหลังมาติดๆ หน้าถอดสี เธอรีบก้าวเข้ามาดึงแขนธันวาเบาๆ พร้อมจะพาเดินเลี่ยงหนี แต่อภิชาติกลับก้าวเข้ามาขวางทางไว้พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ย "จะรีบไปไหนล่ะคุณมินตรา อ๋อ... หรือว่าถังแตกจนไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อสูทราคาถูกใส่มางาน เลยต้องเอาชุดนอนที่บ้านมาใส่ประชดชีวิต น่าสมเพชจริงๆ อดีตซีอีโอร้อยล้าน ตอนนี้กลายเป็นขอทานใส่ชุดนอนหมีแพนด้าไปซะแล้ว ฮ่าๆๆๆ!" เสียงหัวרויะเยาะเย้ยของอภิชาติและพวกพ้องดังสนั่นฮอลล์ เหล่าไฮโซคนอื่นๆ ต่างพากันหัวเราะคิกคักและมองมาที่ธันวาด้วยสายตาสสมเพชเวทนา ธันวาไม่ได้โกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มยังคงยืนกอดอก ยิ้มมุมปากอย่างใจเย็น รอให้อภิชาติหัวเราะจนพอใจ ก่อนจะค่อยๆ หยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงรุ่นล่าสุดออกจากกระเป๋ากางเกงนอนลายช้าง แล้วกดเปิดหน้าจอโผล่ให้เห็นแอปพลิเคชันธนาคารสีดำสนิท ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของบัญชีลูกค้าระดับอัลตร้าพรีเมียมที่จำกัดจำนวนคนถือทั่วโลก "คุณอภิชาติครับ..." ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล แต่กังวานก้องไปทั่วฮอลล์ที่เงียบสงบลงเพื่อรอฟังคำตอบ "คนเราจะแต่งตัวยังไง มันก็เรื่องของรสนิยมส่วนตัว... แต่คนที่มีเงินในบัญชีหลักพันล้าน แต่บริษัทกำลังจะล้มละลายเพราะกู้เงินนอกระบบมาค้ำคอ แบบที่คุณกำลังเป็นอยู่ตอนนี้... น่าสมเพชกว่าผมเยอะเลยนะครับว่าไหม?" รอยยิ้มบนใบหน้าของอภิชาติแข็งค้างทันที สีหน้าของเถ้าแก่ใหญ่เปลี่ยนจากสีแดงก่ำกลายเป็นซีดเผือดราวกับกระดาษ "แก... แกพูดบ้าอะไร! อย่ามาใส่ร้ายนะ!" อภิชาติเสียงสั่นเครือ ธันวาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปทางเวทีใหญ่แล้วยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ผู้จัดการโรงแรมที่ยืนหน้าซีดอยู่มุมห้อง "คุณผู้จัดการครับ..." ธันวาเอ่ยเสียงดังฟังชัด "ผมขอเหมางานเลี้ยงคืนนี้ทั้งหมด รวมถึงตึกโรงแรมนี้ด้วย คิดราคามาเลยครับ เดี๋ยวผมจ่ายสด... อ้อ และช่วยเชิญแขกที่ไม่มีมารยาทอย่างคุณอภิชาติ ออกไปให้พ้นสายตาผมด้วย อากาศในงานมันเริ่มเหม็นกลิ่นคนถังแตกแล้วครับ" สิ้นคำพูดของธันวา หน้าจอโบลแกรมของระบบก็เด้งขึ้นมาพร้อมเสียงแจ้งเตือนความสำเร็จรัวๆ [ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จลุล่วง!] [ท่านได้รับเงินสด 10 ล้านบาท และปลดล็อกสิทธิ์ซื้อหุ้น 50% เรียบร้อยแล้ว!] ธันวากดปุ่มยืนยันการจ่ายเงินผ่านมือถืออย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น เสียงสัญญาณแจ้งเตือนการโอนเงินจำนวนหลายสิบล้านบาทก็ดังกระหึ่มขึ้นจากโทรศัพท์มือถือของผู้จัดการโรงแรมและแขกหลายคนในงาน *ติ๊งต๊อง!* ผู้จัดการโรงแรมหน้าถอดสี ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองด้วยความช็อกตาค้าง เขารีบโค้งคำนับให้ธันวาจนหัวแทบชนพื้น ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้องโถงที่อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก ธันวาหันไปมองอภิชาติที่ยืนตัวสั่นเทาหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ก่อนจะยิ้มหวานหยดแล้วเอ่ยประโยคพิฆาตที่ทำเอาคู่กรณีแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "เชิญครับคุณอภิชาติ... ประตูทางออกอยู่ทางนั้น ชุดนอนหมีแพนด้าของผมราคาอาจจะถูก แต่กระเป๋าตังค์ผมหนาพอจะซื้อโรงแรมนี้ให้คุณมาเป็นคนล้างส้วมได้ทั้งตึกเลยนะครับ" อภิชาติหน้ามืดตาลาย เข่าทรุดฮวบลงกับพื้น ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด มินตราที่ยืนอยู่ข้างๆ อ้าปากค้างตาโต เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวเล็กเอื้อมไปดึงชายเสื้อหมีแพนด้าของธันวาเบาๆ ก่อนจะกระซิบเสียงสั่นด้วยความทึ่ง "คุณธันวา... นี่คุณเล่นใหญ่เกินไปแล้วนะเนี่ย..." ธันวาหันมาขยิบตาให้คู่หมั้นสาวคนสวย พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนความสะใจเอาไว้เต็มเปี่ยม ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนภารกิจใหม่จากระบบจะดังขึ้นเบาๆ ในหัว พร้อมกับเงื่อนไขสุดกวนประสาทบทใหม่ที่กำลังรอให้เขาไปสร้างความปั่นป่วนในก้าวถัดไป! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวเราะไปกับความบันเทิงในตอนนี้ด้วยนะครับ