เงินหมื่นแลกกับภาพพจน์

"ธันวา! คุณช่วยหยุดเต้นท่า 'ปลาไหลถูกไฟช็อต' กลางสี่แยกนั่นสักทีได้ไหมครับ! คนเขาถ่ายคลิปกันไปถึงดาวอังคารแล้ว!" มินตราตะโกนลั่นพลางคว้าคอเสื้อสูทราคาประหยัดของธันวา ลากถอยห่างจากกลุ่มวัยรุ่นที่กำลังรุมล้อมพร้อมโทรศัพท์มือถือในมือ ดวงตาของพวกเขาส่องประกายราวกับเจอขุมทรัพย์ ไม่ใช่เพราะธันวาหล่อเหลา แต่เพราะ 'ภารกิจ' สุดกาวที่ระบบเพิ่งสั่งมาเมื่อห้านาทีก่อน—'เต้นระบำแก้บนด้วยท่าทางที่ดูแล้วน่าขายหน้าที่สุด เพื่อแลกกับแต้มความโชคดี 5,000 แต้ม' ธันวาจัดปกเสื้อที่ยับยู่ยี่ด้วยท่าทีนิ่งเฉยราวกับเมื่อครู่เขาแค่สาธิตกายบริหาร ไม่ใช่การกระโดดเหยิงๆ เหมือนคนสติหลุดกลางสี่แยกย่านธุรกิจ "มินตรา คุณต้องเข้าใจนะว่า ความอับอายคือต้นทุนการผลิต ผมกำลังลงทุนด้วยภาพพจน์เพื่อผลกำไรในอนาคต" ธันวาปรับน้ำเสียงให้ดูภูมิฐานราวกับกำลังเจรจาธุรกิจพันล้าน "อีกอย่าง ดูยอดวิวในติ๊กต็อกนั่นสิ แฮชแท็ก #หนุ่มชุดสูทสติหลุด กำลังขึ้นเทรนด์อันดับหนึ่งเชียวนะ" "ยอดวิวไม่ได้ทำให้เรามีเงินจ่ายค่าเช่าห้องนะครับ!" มินตราขยี้ขมับ พยายามกั้นเสียงหัวเราะที่หลุดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเห็นคอมเมนต์ด่าทอผสมความขบขันในหน้าจอ ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าโปร่งใสก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าธันวา [แจ้งเตือนภารกิจเสริม: เงินหมื่นแลกกับภาพพจน์! จงเดินเข้าไปในร้านอาหารหรูใจกลางเมือง แล้วประกาศว่าคุณคือ 'เจ้าของ' ร้านนี้ ด้วยกางเกงในที่สวมทับกางเกงสแล็ค! รางวัล: บัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินและแต้มรีเซ็ตความซวย] ธันวานิ่งค้างไปสามวินาที สายตาจ้องเขม็งไปที่ข้อความก่อนจะหันไปมองมินตราด้วยแววตาที่จริงจังกว่าตอนประชุมบอร์ดบริหาร "มินตรา ผมมีเรื่องสำคัญต้องตัดสินใจ" "อะไรอีกล่ะครับ? อย่าบอกนะว่าคุณจะไปกระโดดตึกโชว์พาว?" "เปล่า... ผมแค่จะไปกินข้าว" ธันวาตอบพลางยักไหล่ "และบางที ผมอาจจะต้องยอมเสีย 'เกียรติ' สักหน่อย เพื่อแลกกับความรวยที่ยั่งยืน" สิบห้านาทีต่อมา ที่ภัตตาคารหรูระดับมิชลินสตาร์ ธันวาก้าวเดินเข้าไปด้วยท่าทางดุจกษัตริย์ ผิดเพียงอย่างเดียวคือ... กางเกงบ็อกเซอร์ลายเป็ดน้อยสีเหลืองสดใสของเขาถูกสวมทับกางเกงสแล็คราคาแพงลิ่วอย่างโจ่งแจ้ง สายตาพนักงานและแขกเหรื่อในร้านนับร้อยคู่จับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว ราวกับเห็นสัตว์ประหลาดจากต่างดาว ผู้จัดการร้านพุ่งตรงเข้ามา หน้าตาตื่น "คุณครับ! นี่มันอะไรกัน! เชิญคุณออกไปเดี๋ยวนี้!" ธันวาสูดลมหายใจลึก ยืดอกกว้าง "ผมมาตรวจสอบคุณภาพบริการครับ และนี่คือหลักฐานว่าผมคือเจ้าของที่แท้จริง" เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ควักแผ่นทองคำแท้ที่ระบบมอบให้ร่วงหล่นลงบนโต๊ะอาหาร เสียงแผ่นทองกระทบกระจกโต๊ะดัง 'เคร้ง!' สนั่นหวั่นไหว บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบเงียบกริบลงทันที มินตราที่เดินตามหลังมาถึงกับหน้าซีดเผือด เธอเห็นสายตาดูแคลนเปลี่ยนเป็นความงุนงง และความงุนงงกำลังจะกลายเป็นความตื่นตะลึงเมื่อธันวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดปุ่มบางอย่าง "โอนเงินเข้าบัญชีร้านทันที 1 ล้านบาท เป็นค่าอาหารมื้อนี้ของคนทั้งร้าน" เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าที่เครื่องของผู้จัดการร้านดังขึ้นพร้อมกัน ข้อมูลตัวเลขยอดเงินหกหลักปรากฏชัดแจ้งท่ามกลางความเงียบงัน ความฮาที่เกิดขึ้นเมื่อครู่กลายเป็นความน่าเกรงขามในพริบตา ธันวายิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้พวกที่เคยสบประมาทเขาต้องชะงัก ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่ดังสนั่นอยู่บนดาดฟ้าตึกก็ดึงดูดสายตาทุกคนให้มองออกไปนอกหน้าต่าง ลมพายุพัดผ่านกระจกจนสั่นสะเทือน ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออก เผยให้เห็นชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่กระโดดลงมาด้วยเชือกโรยตัว พุ่งตรงมายังหน้าร้านอาหารแห่งนี้ ชายในชุดสูทภูมิฐานคนหนึ่งก้าวเข้ามาในร้าน เขาคือ 'กิตติ' อดีตหุ้นส่วนที่เคยหักหลังธันวาจนต้องล้มละลาย กิตติมองธันวาด้วยสายตาเหยียดหยาม แต่เมื่อเห็นธันวาในสภาพกางเกงในทับกางเกง เขาก็หัวเราะลั่นร้าน "ธันวา! นี่แกตกอับจนต้องเล่นละครลิงเพื่อขอทานแล้วเหรอวะ?" กิตติเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับยกโทรศัพท์ขึ้น "ทุกคนดูนี่! อดีต CEO ผู้ยิ่งใหญ่ กลายเป็นตัวตลกที่คนทั้งประเทศสมเพช!" ธันวาไม่โกรธ เขาเพียงแค่ล้วงหยิบ 'การ์ดสีดำสนิท' ออกมาวางบนโต๊ะ การ์ดที่ไม่มีใครในประเทศนี้กล้าปฏิเสธ แสงไฟในร้านสะท้อนกับผิวการ์ดจนเกิดประกายวิบวับ กิตติชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นสัญลักษณ์พิเศษบนการ์ดใบนั้น "ก่อนจะถ่ายคลิปต่อ ผมว่าคุณควรดูยอดในบัญชีนี้ก่อนนะกิตติ" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ "เพราะวันนี้ ผมเพิ่งซื้อหนี้สินทั้งหมดของบริษัทคุณ... และตอนนี้ ผมก็คือ 'เจ้าหนี้' รายใหม่ของคุณ" กิตติหน้าถอดสี มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก ทันทีที่เขากดเช็คยอดหนี้ตามคำท้าทาย ลมหายใจของเขาก็ขาดห้วงไปทันที ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวเราะไปกับความบันเทิงในตอนนี้ด้วยนะครับ!