กับดักของระบบสั่งตาย

"พันล้าน... เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะระบบ?" ธันวาขยับริมฝีปากกระซิบเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่ถูกปิดทึบ แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเขาที่คมสันและตึงเครียด เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมแม้ว่าเครื่องปรับอากาศจะทำงานอย่างเต็มกำลัง ทว่าความเย็นฉ่ำนั้นไม่อาจดับความร้อนรุ่มที่กำลังปะทุขึ้นในอกได้เลย เบื้องหน้าของเขาคือหน้าจอโฮโลแกรมใสสีฟ้าเรืองแสงที่ปรากฏข้อความตัวหนาสีแดงฉานเตะตา... **[ภารกิจลับพิเศษ: ตัดไฟต้นลม]** **[เงื่อนไข: ตัดขาดความสัมพันธ์กับ 'มินตรา' อย่างเด็ดขาดเป็นเวลา 1 ปีเต็ม ห้ามติดต่อ ห้ามช่วยเหลือ และห้ามพบหน้า]** **[รางวัลตอบแทน: เงินสด 1,000,000,000 บาท โอนเข้าบัญชีทันทีโดยถูกกฎหมาย 100%]** ตัวเลขศูนย์ห้าตัวเรียงรายกันยาวเหยียดจนน่าเวียนหัว สำหรับคนที่เคยผ่านจุดตกอับจนแทบไม่มีเงินซื้อมาม่ากินประทังชีวิตอย่างเขา เงินหนึ่งพันล้านบาทไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่มันคืออิสรภาพ คือการได้ตบหน้าพวกอดีตหุ้นส่วนที่เคยหัวเราะเยาะเขา และคือตั๋วทองที่จะพาเขากลับไปยืนบนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารธุรกิจอีกครั้ง แต่ทว่า... "ธันวา..." เสียงเรียกแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความฉงนสนเท่ห์ดังขึ้นจากมุมห้อง มินตรากำลังยืนถือแก้วกาแฟอุ่น ๆ อยู่ตรงนั้น ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เธอเอียงคอเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจในปฏิกิริยาประหลาดของชายหนุ่ม เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วยังคงก้องอยู่ในหัว... ธันวา: "..." มินตรา: "ห๊ะ... อะไรนะ?!" ย้อนกลับไปเมื่อสามนาที ณะที่เขากำลังนั่งปวดหัวกับรายงานการเงินของบริษัทจำลองที่ระบบมอบให้ มินตราเดินเข้ามาตบโต๊ะเบา ๆ เพื่อเตือนให้เขากินกาแฟแล้วเผลอพูดเปรยขึ้นมาว่า *"ถ้าวันหนึ่งนายรวยล้นฟ้าขึ้นมาจริง ๆ นายจะทิ้งฉันไปหาผู้หญิงไฮโซพวกนั้นไหม?"* คำถามทีเล่นทีจริงนั้นเองที่ไปสะกิดต่อมเซ็นเซอร์นรกของระบบเข้าอย่างจัง จนมันดีดหน้าต่างภารกิจพันล้านนี้ขึ้นมาตรงหน้าเขาโดยไม่ทันตั้งตัว! "เปล่า... ไม่มีอะไรหรอกมินตรา" ธันวาฝืนยิ้มเกร็ง ๆ กลืนก้อนสะอื้นลงคอ มือขวาที่กำปากกาอยู่สั่นระริกโดยธรรมชาติ ระบบช็อตฟีลตัวตึงส่งเสียงเตือนในหัวทันทีด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่คุ้นเคย *[ติ๊ง! ตรวจพบท่าทีลังเล ความเป็นลูกผู้ชายของท่านมันเหี่ยวเฉาลงหรือไงครับคุณอดีต CEO? เงินพันล้านซื้อความสุขได้ทุกอย่างบนโลกใบนี้ ยกเว้นความเกรงใจเมีย! รีบกดยอมรับแล้วไสมันออกไปจากชีวิตซะ ชีวิตโสดและเศรษฐีรอท่านอยู่!]* ธันวาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา เขาส่งกระแสจิตด่ากราดระบบกลับไปในใจ *'แกมันไอ้ระบบสมองกลสารเลว! มินตราคอยอยู่เคียงข้างฉันตอนที่แม้แต่หมายังเมิน ตอนที่กางเกงในฉันมีรูพรุน เธอก็ยังช่วยซักให้ แกคิดว่าเงินพันล้านจะซื้อความกตัญญูและความผูกพันของฉันได้งั้นเหรอวะ!'* *[ติ๊ง! ระบบขอปรับข้อเสนอเพิ่มเป็น สองพันล้าน พร้อมสิทธิ์ครอบครองเกาะส่วนตัวในแคริบเบียน... ว่าไงครับ? ยังจะรักมั่นคงอยู่ไหม หรือจะเลือกกินแกลบต่อไป?]* ธันวา: "..." หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ สองพันล้าน... เกาะส่วนตัว... ภาพเรือยอชต์หรูหราและสาวบิกินี่วิ่งเล่นบนหาดทรายขาวโพลนแวบเข้ามาในหัว สมองส่วนที่เป็นสัญชาตญาณความโลภของมนุษย์ทำงานอย่างรวดเร็วกว่าคอมพิวเตอร์ควอนตัม แต่วินาทีนั้นเอง สายตาของเขาก็บังเอิญเหลือบไปเห็นรอยแผลเป็นเล็ก ๆ ที่หลังมือของมินตรา รอยแผลที่เกิดจากความซุ่มซ่ามตอนที่เธอกำลังช่วยเขาทำกับข้าวในห้องเช่ารูหนูเมื่อสองปีก่อน ตอนที่เขาถังแตกจนเครียดกินไม่ได้นอนไม่หลับ มินตราคือคนเดียวที่เอาเงินเก็บก้อนสุดท้ายในชีวิตยัดใส่มือเขาโดยไม่ถามสักคำว่ามันหายไปไหน ความโลภที่พุ่งปรี๊ดเมื่อครู่ราวกับถูกน้ำเย็นจัดราดรดจนมอดดับสนิทในพริบตา "ธันวา นายเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยนะ" มินตราวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดัง 'กริ๊ก' ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้ เธอเอื้อมมือเรียวบางมาอังหน้าผากของเขาเพื่อเช็กอุณหภูมิ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอกระจายซ่านเข้าสู่ผิวเนื้อ ส่งผ่านความห่วงใยที่บริสุทธิ์ใจออกมาอย่างชัดเจน ธันวานิ่งงันไป เขาสบตากับหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า แววตาของเธอไม่มีความโลภ ไม่มีแม้แต่ความสงสัยเคลือบแคลง มีเพียงความห่วงใยที่จริงใจเสมอต้นเสมอปลาย ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว "มินตรา..." ธันวาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่จริงจังเป็นพิเศษจนเจ้าตัวชะงัก "อะ...อะไร ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้นล่ะ หรือว่าโปรเจกต์ที่เราทำมันเจ๊ง?" มินตราถามด้วยความตกใจ "เปล่า... โปรเจกต์ไปได้สวย" ธันวาส่ายหัวช้า ๆ ก่อนจะยื่นมือไปกุมมือเรียวบางของเธอไว้แน่น ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น "ฟังฉันให้ดีนะ... ต่อให้ระบบหน้าเลือดที่ไหน หรือเงินสักกี่แสนล้านกองอยู่ตรงหน้า ต่อให้มันยื่นข้อเสนอให้ฉันครอบครองทั้งโลกใบนี้..." เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยเพื่อสร้างบรรยากาศ ก่อนจะยิ้มมุมปากด้วยรอยยิ้มแบบฉบับของตัวตึงผู้กุมชะตาชีวิตตัวเอง "ฉันก็ไม่มีวันแลกเธอกับอะไรทั้งนั้นแหละ เพราะสำหรับฉันแล้ว... เธอมันประเมินค่าไม่ได้ ยัยเตี้ยเอ้ย" มินตราอึ้งไปสามวินาที ใบหน้าขาวเนียนค่อย ๆ ขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู ก่อนที่เธอจะตวัดสายตาดุ ๆ ใส่แล้วยื่นมือหยิกหมับเข้าที่ต้นแขนของเขาเต็มแรง! "โอ๊ย! เจ็บนะมินตรา! นี่ฉันกำลังพูดจาซึ้ง ๆ อยู่นะเว้ย!" ธันวาโอดครวญลั่นห้อง พยายามดึงแขนตัวเองกลับแต่ไม่สำเร็จ "ซึ้งบ้าอะไรเล่า! ใครเตี้ยฟะ! อยากตายนักใช่ไหมธันวา!" มินตราแยกเขี้ยวใส่แก้เขิน พวงแก้มแดงก่ำยิ่งขับให้เธอดูมีชีวิตชีวาและน่ารักน่าชังในสายตาของเขา *[ติ๊ง! ตรวจพบความดื้อรั้นระดับมหภาคของโฮสต์! ระบบขอแจ้งเตือนครั้งสุดท้าย: ท่านปฏิเสธเงินสองพันล้านเพื่อแลกกับผู้หญิงปากจัดคนหนึ่ง สมองของท่านน่าจะมีปัญหาด้านการคำนวณกำไร-ขาดทุนอย่างรุนแรง!]* เสียงโ</i>วยวายของระบบดังขึ้นในหัวอย่างต่อเนื่อง แต่ธันวาหาได้สนใจไม่ เขายักไหล่ให้ระบบแบบกวน ๆ ก่อนจะเอ่ยตอบในใจกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว *'เรื่องของฉัน แกมันระบบหน้าเงินไม่รู้จักรومความรักซะแล้ว เงินน่ะหาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่มินตรามีคนเดียวนะเว้ย!'* *[ติ๊ง! ...เนื่องจากโฮสต์ขัดขืนคำสั่งและแสดงพฤติกรรมคลั่งรักนอกเหนือขอบเขตภารกิจ ระบบจึงขอใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดเพื่อลงโทษ...]* หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่รัว เสียงสัญญาณเตือนภัยดัง *'ปี๊บ ๆ ๆ'* ราวกับระเบิดกำลังจะทำงาน ธันวาลืมตาโพลงด้วยความตกใจเมื่อตัวเลขภารกิจเปลี่ยนรูปแบบไป **[บทลงโทษพิเศษ: การทดสอบความมั่น 100%]** **[เงื่อนไข: หากท่านรักเธอนัก จงพิสูจน์ด้วยการโอนเงินส่วนตัวทั้งหมดที่มี ณ ปัจจุบัน (ซึ่งเหลืออยู่ 50 บาท) ให้เธอเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นระบบจะยึดกางเกงทุกตัวในตู้เสื้อผ้าของท่านไปเผาทิ้งให้หมด!]** ธันวา: "..." ไอ้ระบบเวรนี่มันเล่นไม่เลิก! กางเกงในเขามีรูพรุนก็จริง แต่กางเกงสแล็คใส่ทำงานราคาแพงพวกนั้นเขาเพิ่งซื้อมานะเว้ย! ในจังหวะที่ธันวากำลังจะอ้าปากด่าระบบแก้เก้ออยู่นั้นเอง ประตูห้องทำงานไม้สักราคาแพงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท เสียงฝีเท้าหนัก ๆ หลายคู่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นเคย "โอ๊ะ ๆ ๆ ดูนี่สิครับท่านประธานผู้ตกอับ นั่งสวีทหวานแหววกันอยู่ได้ บริษัทใกล้จะเจ๊งอยู่รอมร่อยังจะมีอารมณ์มาจีบเลขาอีกเหรอเนี่ย?" ร่างท้วมของ 'เสี่ยชัยยุทธ' อดีตคู่แข่งทางธุรกิจก้าวเข้ามาด้วยท่าทางวางโต สวมสูทแบรนด์เนมราคาแพง ด้านข้างมีชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ในชุดสูทสีดำยืนประกบซ้ายขวาราวกับบอดี้การ์ดมืออาชีพ แววตาของเสี่ยชัยยุทธมองธันวาด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง มินตราขยับตัวถอยหลังไปยืนบังข้างธันวาโดยอัตโนมัติ สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาทันที "ที่นี่ห้องทำงานส่วนตัวนะคะเสี่ยชัยยุทธ ไม่ได้รับเชิญ กรุณาออกไปด้วยค่ะ" "อุ๊ย ปากเก่งเสียด้วย" เสี่ยชัยยุทธหัวเราะหึ ๆ ในลำคอสายตากวาดมองไปรอบห้อง "น้องมินตราครับ อย่าไปจมปรักอยู่กับไอ้ขยะนี่เลย มันไม่มีปัญญาแม้แต่จะจ่ายเงินเดือนน้องหรอก มาอยู่กับเสี่ยดีกว่า อยากได้อะไรเสี่ยจัดให้หมด รถหรู กระเป๋าแบรนด์เนม หรือแม้แต่หุ้นของบริษัทนี้... เสี่ยก็ซื้อได้สบาย ๆ!" ธันวายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้สำนักงาน สีหน้าของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นกอดอก สายตาคมกราบมองเสี่ยชัยยุทธหัวจรดเท้าด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก "ซื้อหุ้นบริษัทฉันเหรอครับเสี่ยชัยยุทธ..." ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นทรงพลังจนทำให้อยู่ ๆ บรรยากาศในห้องก็เงียบกริบลงทันที "เกรงว่าเงินในบัญชีของเสี่ยตอนนี้... แม้แต่ค่ากาแฟที่มินตราถืออยู่ เสี่ยก็อาจจะต้องผ่อนส่งสามงวดนะสิครับ" "แก! ไอ้เด็กปากดี!" เสี่ยชัยยุทธหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ โกรธจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ "ปากดีนักนะ! แกคิดว่าตัวเองยังเป็น CEO เทวดาอยู่หรือไงวะ! ตอนนี้แกมันก็แค่ไอ้หมาข้างถนนที่รอวันล้มละลาย!" ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่สมส่วนภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นกล้ามเนื้อพอเหมาะ เขาก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเสี่ยชัยยุทธทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัว แรงกดดันมหาศาลจากตัวของธันวาทำให้เสี่ยชัยยุทธเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "หมาข้างถนนอย่างฉันเนี่ยแหละครับ ที่จะทำให้เสี่ยต้องคุกเข่าร้องขอชีวิตในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า" ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทแต่เฉียบคมราดด้วยใบมีดโกน ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมของระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าธันวาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ทำให้มุมปากของเขายกยิ้มกว้างขึ้นอย่างสะใจ *[ติ๊ง! เนื่องจากโฮสต์ปฏิเสธภารกิจพันล้านและแสดงความมั่นหน้าขั้นสุด ระบบจึงทำการปลดล็อกฟังก์ชันลับ: 'เปย์สะใจ ไร้ขีดจำกัด' เป็นการชั่วคราว 30 นาที! ยอดเงินในบัญชีหลักถูกปรับเป็น: 'อนันต์' (Unlimited)!]* *[คำเตือนจากระบบ: จงใช้เงินนี้ตบหน้าไอ้พวกอวดรวยให้หน้าหงายไปเลยครับท่านโฮสต์!]* ธันวาเหลือบมองตัวเลขในแอปพลิเคชันธนาคารบนมือถือที่เพิ่งสั่นเตือนรัว ๆ หน้าจอแสดงผลเลขศูนย์ยาวเหยียดจนนับไม่ถ้วน ชายหนุ่มหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเสี่ยชัยยุทธที่กำลังยืนงงกับท่าทีของเขา "เสี่ยบอกว่าอยากซื้อหุ้นบริษัทผมไม่ใช่เหรอครับ?" ธันวาหัวเราะในลำคอเบา ๆ "ไม่ต้องรอให้ถึงวันพรุ่งนี้หريك... ผมให้เวลาเสี่ยตอนนี้เลย เอาเงินสดมาวางกองตรงนี้สักสหมื่นล้านสิครับ ถ้าเสี่ยมีปัญญาจ่าย ผมยกบริษัทนี้ให้ฟรี ๆ เลยเอ้า!" "วะ...ว่าไงนะ? สหมื่นล้าน?!" เสี่ยชัยยุทธหน้าซีดเผือด หัวเราะแห้ง ๆ ออกมากลบเกลื่อนความประหม่า "ไอ้เด็กบ้า! แกเพ้อเจ้ออะไรวะ! อย่ามาโม้หน่อยเลย บริษัทเล็ก ๆ ของแกต่อให้ขายทั้งตึกก็ไม่ถึงร้อยล้าน!" "งั้นเหรอครับ..." ธันวาหันไปมองมินตราที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองเสี่ยชัยยุทธด้วยแววตานิ่งสนิทราวกับพญายมราช "ถ้าอย่างนั้น..." ธันวาแตะหน้าจอโทรศัพท์มือถือเพียงปลายนิ้วสัมผัส เสียงแจ้งเตือนการโอนเงินจำนวนมหาศาลดัง *'ติ๊ง!'* ก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องทำงาน "ผมขอเหมาซื้อบริษัทของเสี่ยทั้งหมดในราคาเงินสด... และปลดเสี่ยออกจากตำแหน่งพนักงานทำความสะอาด ณ บัดนี้ครับ" เสี่ยชัยยุทธเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของตนเองดังขึ้นรัว ๆ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารหลักว่าหุ้นในบริษัทของตนถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงพอร์ตภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที! "มะ... เป็นไปไม่ได้! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย?!" เสี่ยชัยยุทธเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นห้องทันที ใบหน้าซีดขาวราวกับคนใกล้ตาย มินตราอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน หันควับมามองธันวาด้วยความช็อกตาค้างสุดขีด เธออุทานออกมาเสียงหลง "ธันวา... นาย... นายไปเอาเงินมาจากไหนเนี่ย?!" ธันวาหันมายิ้มกว้างให้เธอ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และทรงเสน่ห์แบบฉบับของตัวตึง ก่อนที่เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์จะบินมาจอดสนิทบนดาดฟ้าตึกเหนือศีรษะพวกเขาส่งเสียงดังกระหึ่มกึกก้อง ...และในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลลึกลับที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในห้อง! [โปรดติดตามตอนต่อไป] -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้อย่างสม่ำเสมอครับ