จุดเปลี่ยนของธุรกิจ

"พวกคุณ... รับโอนผ่านแอปพลิเคชัน หรือจะให้รูดบัตรเครดิตวงเงินร้อยล้านดีครับ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ก้องกังวานของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิทที่ราวกับป่าช้า ในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ เอกสารกองโตบนโต๊ะยาวเหยียดถูกผลักไปกองรวมกันไว้ฝั่งตรงข้าม ร่างของบรรดาคณะกรรมการบริหารและซีอีโอจอมโลภถึงกับหน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมราวกับคนเพิ่งวิ่งมาราธอน ไม่มีใครกล้าสบตาธันวา ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปยืนกอดอกอย่างสบายอารมณ์ มุมปากหยักยิ้มเยาะเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้บริหารที่เมื่อครู่ยังหัวเราะเยาะเย้ยความตกอับของเขาอย่างสนุกสนาน แต่ตอนนี้กลับนั่งตัวลีบราวกับลูกนกตกน้ำ มินตราที่ยืนอยู่เคียงข้างในชุดสูทกระโปรงสีดำทะมัดทะแมง เผลอยื่นมือไปกระตุกชายเสื้อสูทของธันวาเบาๆ เป็นเชิงเตือนสติ แม้ในใจเธอจะแอบสะใจจนแทบอยากจะกระโดดโลดเต้นก็ตามที แต่สัญชาตญาณของสาวออฟฟิศผู้ผ่านศึกมาโชกโชนบอกเธอว่า ธันวากำลังจะเล่นใหญ่เกินเบอร์อีกแล้ว "คุณธันวาครับ... เรื่องนี้..." ประธานกรรมการบริหารที่นั่งอยู่หัวโต๊ะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "โครงการพื้นที่ชุมชนเก่าตรงนั้น... มูลค่าการลงทุนมันมหาศาลก็จริง แต่ถ้าพัฒนาเป็นคอนโดมิเนียมหรูหรา [...] กำไรที่เราจะได้รับมันคือหลักพันล้านนะครับ การที่คุณจะเอาพื้นที่ตรงนั้นไปทำเป็น... สวนสาธารณะและศูนย์ชุมชนฟรี มัน... มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เขายกมือขึ้นปัดอากาศเบาๆ ราวกับไล่แมววันทูคอล "ไม่สมเหตุสมผลเหรอครับ?" ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทำเอาคนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "สำหรับพวกคุณ ที่มองเห็นแต่ตัวเลขในบัญชีและผลกำไรจนตาบอด การสร้างตึกสูงระฟ้าบนหยาดเหงื่อของชาวบ้านที่อาศัยอยู่ที่นั่นมาสามชั่วคน มันคงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลมากสินะครับ" บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก มินตรามองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า หัวใจของเธอเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ เธอจำได้ดีว่าในช่วงเวลาที่ธันวาถังแตกและล้มละลาย ชายคนนี้เคยเกือบจะสูญเสียทุกอย่างแม้กระทั่งศักดิ์ศรี แต่เขาก็ไม่เคยคิดขายวิญญาณให้ปีศาจทุนนิยมสายเลือดเย็นเหล่านี้เลย และตอนนี้ เมื่อเขามีกำลังและอำนาจเงินมหาศาลจาก "ระบบช็อตฟีล" เจ้ากรรมนายเวร ธันวาก็ยังคงเป็นธันวาคนเดิม... คนที่ดื้อรั้นและใจนักเลงเกินกว่าใครจะคาดเดา [ติ๊ง!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของธันวา พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า [แจ้งเตือนภารกิจพิเศษจากระบบ: "วิถีคนหล่อใจป๋า" เป้าหมาย: ปฏิเสธผลกำไรหลักพันล้าน เพื่อความสุขมวลชน บทลงโทษหากขัดขืน: ช็อตด้วยกระแสไฟฟ้าแรงดันต่ำบริเวณก้นกบ 3 นาที รางวัลความสำเร็จ: ปลดล็อกวงเงินบัตรเครดิตไม่จำกัดระดับ 'สีดำทมิฬ' และคะแนนความตึง 50,000 แต้ม] ธันวาแอบกลอกตาขึ้นฟ้าในใจ 'ไอ้ระบบบ้านี่... ต่อให้ไม่มีบทลงโทษ ฉันก็ไม่มีทางเลือกทางธุรกิจที่เหี้ยมโหดแบบพวกมันอยู่แล้วโวย!' เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ กวาดสายตานิ่งสนิทไปยังบอร์ดบริหารทีละคน ก่อนจะตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนเอกสารกระเด็น "ผมขอประกาศตรงนี้เลยนะครับ" ธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "โปรเจกต์นี้ ผมไม่ซื้อเพื่อเอาไปสร้างคอนโดหรูเพื่อคนรวย แต่ผมจะซื้อเพื่อโอนกรรมสิทธิ์คืนให้ชุมชน และสร้างพื้นที่สีเขียวให้เด็กๆ วิ่งเล่น... ส่วนพวกคุณทั้งหมด เตรียมตัวเก็บข้าวของออกจากบริษัทนี้ได้เลยครับ เพราะผมเพิ่งซื้อหุ้น 51% ของพวกคุณเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เมื่อสามนาทีที่แล้ว" สิ้นคำพูดนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือของผู้บริหารทุกคนก็สั่นพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง ข้อความแจ้งเตือนจากตลาดหลักทรัพย์และฝ่ายบัญชีเด้งขึ้นมาฟ้องความจริงอันโหดร้าย—บริษัทถูกเทคאוแวร์ (Takeover) เบ็ดเสร็จโดยบุคคลปริศนาที่มีนามว่า "ธันวา" เสียงร้องระงมด้วยความตกใจและเสียงครางฮือด้วยความสิ้นหวังดังระเบ็งเซ็งแซ่ บรรดาผู้บริหารที่เคยเชิดหน้าชูตา ต่างพากันทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นห้องประชุม บางคนถึงกับปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน ภาพของเสือผู้ยิ่งใหญ่ในตลาดหุ้นเมื่อสิบนาทีที่แล้ว บัดนี้กลายเป็นลูกแมวเปียกน้ำฝนที่กำลังรอความเมตตา มินตราอ้าปากค้าง เธอมองหน้าธันวาด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ ทั้งทึ่ง ทั้งอึ้ง และหมั่นไส้ในความเล่นใหญ่รัชดาลัยของเขาในเวลาเดียวกัน "คุณธันวา... ท่านประธานธันวาครับ! โปรดเมตตาพวกเราด้วยเถอะครับ!" เสียงอ้อนวอนดังระงม ธันวาปรายตามองกลุ่มคนที่เคยเหยียดหยามเขาด้วยหางตา เขาเหยียดยิ้มบางๆ แล้วหันไปพยักหน้าให้มินตรา "กลับกันเถอะครับคุณมินตรา งานการกุศลวันนี้ ผมยังต้องไปแจกทุนการศึกษาให้เด็กๆ อีกสามโรงเรียนนะ" ธันวาหมุนตัวเดินนำออกไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้เบื้องหลังคือเสียงคร่ำครวญและอนาคตพังทลายของเหล่าคนโลภ มินตรายิ้มกริ่ม รีบก้าวเท้าเดินตามเจ้านายหนุ่มจังหวะนรกของเธอไปติดๆ ทว่า เมื่อทั้งคู่ก้าวพ้นประตูลิฟต์ลงมาถึงชั้นล่างของตึกสำนักงาน บรรยากาศรอบตัวกลับเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน ลมพัดโชยเข้ามาในล็อบบี้กว้างทั้งที่หน้าต่างปิดสนิท ร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าในชุดสูทรasymmetricalสีขาวสะอาดตา ก้าวเข้ามาขวางทางออกเอาไว้ ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาคู่คมจ้องมองธันวาด้วยประกายตาดุดันราวกับพญาอินทรีที่เจอเหยื่ออันโอชะ "ไม่นึกเลยนะครับว่า อดีต CEO ตกอับคนนั้น จะพลิกเกมกลับมาเป็นเจ้าพ่อตลาดอสังหาฯ ได้ภายในเวลาแค่เดือนเดียว..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยอันตราย "แต่การที่คุณเลือก 'ความใจบุญ' มากกว่า 'ผลกำไร' ในวันนี้... มันกำลังจะทำให้คุณต้องเสียใจไปตลอดชีวิต, คุณธันวา" ธันวากะพริบตาปริบๆ เขาหันไปมองหน้ามินตราที่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที ก่อนจะหันกลับมาหาผู้มาเยือนปริศนาด้วยสีหน้าเรียบเฉย "คุณเป็นใครไม่ทราบครับ? แล้วจะมาลิเกใส่ผมทำไมเนี่ย รถไฟฟ้าใกล้จะหมดเวลานะครับ ถ้าไม่มีอะไรจะพูด ผมขอตัว..." ชายชุดขาวหัวเราะในลำคอเบาๆ ยกมือขึ้นตบแปะๆ สามครั้ง ทันใดนั้น เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ก็คำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นลงมาบนดาดฟ้าตึก และก่อนที่ธันวาจะได้ทันตั้งตัว ร่างของบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตในชุดสูทสีดำสนิทก็พากันพุ่งออกมาจากมุมมืด ล้อมกรอบพวกเขาเอาไว้ในพริบตาเดียว! "ผมไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับ..." ชายชุดขาวเอ่ยเสียงเย็นเยียบ พร้อมกับหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลโยนลงแทบเท้าธันวา "ผมคือตัวแทนของ 'กลุ่มทุนเงา' ที่คุณเพิ่งไปแย่งดีลประวัติศาสตร์มา... และบัญชีแค้นนี้ พวกเราไม่ได้คิดจะเคลียร์กันแค่ในเกมธุรกิจหรอกนะครับ" มินตราสูดหายใจเข้าลึก เอื้อมมือไปคว้าข้อมือธันวาแน่น สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบจากฝ่ามือของอีกฝ่าย แต่ทว่า... ธันวากลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มุมปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นอย่างท้าทาย จังหวะนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าธันวาอีกครั้ง พร้อมเสียงเตือนจากระบบที่ดังลั่นทะลุโสตประสาท [ประกาศจากระบบ: ตรวจพบภัยคุกคามระดับ S! เปิดใช้โหมด 'ตบเกรียนข้ามภพ' ทันที! เงื่อนไข: อัดหน้าไอ้คุณชายชุดขาวให้หมอบภายใน 3 หมัด แลกกับหุ้น 100% ของกลุ่มทุนเงา!] ธันวากลอกตาถอนหายใจยาวเหยียด เขาหันไปกระซิบข้างหูมินตราเบาๆ ด้วยน้ำเสียงสุภาพตามแบบฉบับสุภาพบุรุษ "คุณมินตราครับ... ช่วยยืนถือกระเป๋าให้ผมแป๊บหนึ่งนะครับ พอดีแถวนี้มีหมาบ้าหลุดมาเห่า ผมขอเวลาเคลียร์แป๊บเดียว เดี๋ยวพาไปเลี้ยงชาบูครับ" -------------------------------------------------- *ขอบคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางเสียงหัวเราะไปด้วยกันนะครับ - ฮาไม่จำกัด*