ศึกชิงตำแหน่งเก้าอี้ประธาน

"ถ้าคิดว่าการเอาเงินฟาดหัวคนอื่นมันสนุก... พวกคุณคิดถูกแล้วครับ เพราะผมจะทำมันตั้งแต่หน้าประตูห้องประชุมนี่เลย!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว ประสานกับเสียงเปิดประตูห้องประชุมใหญ่ของบริษัท "ธนกุล กรุ๊ป" ที่ถูกผลักออกด้วยปลายรองเท้าหนังราคาแพงของธันวา ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังเดินชมสวนดอกไม้หลังบ้าน ท่ามกลางสายตานับสิบชีวิตของเหล่าบอร์ดบริหารรุ่นลายครามที่กำลังหันมามองเป็นตาเดียวด้วยความตกตะลึง บรรยากาศในห้องประชุมอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงกระแอมไอของ "เจ้าสัวเกรียงไกร" ประธานกรรมการผู้ทรงอิทธิพลจะดังขึ้นทำลายความอึดอัด "ธันวา! แกกล้าดียังไงถึงพังประตูเข้ามาแบบนี้ ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของอดีต CEO ที่เพิ่งล้มละลายไปหรอกนะ!" เจ้าสัวเกรียงไกรตบโต๊ะซ้ำด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยแดงก่ำด้วยความไม่พอใจ ธันวาแย้มยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดตามองหน้าผู้บริหารทีละคน เขาสัมผัสได้ถึงความสะใจที่เอ่อล้นอยู่ในอก นี่แหละคือความรู้สึกของการเป็น "ผู้กุมอำนาจ" อย่างแท้จริง มินตรา ซึ่งเดินตามหลังมาติดๆ ในฐานะเลขาฯ ส่วนตัว ยื่นมือมาจับชายปกเสื้อสูทของธันวาเบาๆ พร้อมกับกระซิบเตือนสติด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "คุณธันวาครับ... อย่าเพิ่งเล่นใหญ่เกินงบประมาณที่ระบบอนุมัติ เดี๋ยวเงินในบัญชีจะติดลบเอานะครับ" "ไม่ต้องห่วงครับคุณมินตรา สำหรับวันนี้... งบประมาณของเราคืออนันต์ครับ" ธันวาตอบกลับด้วยเสียงกระซิบกระซาบที่ได้ยินกันแค่สองคน ก่อนจะก้าวไปหยุดยืนที่หน้าเก้าอี้ประธานตำแหน่งสูงสุดของห้องนี้ ซึ่งเวลานี้มีร่างอ้วนท้วมของ "ท่านรองประธานสมชาย" นั่งแช่อยู่ด้วยท่าทีผยองพองขน สมชายแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ยักคิ้วหลิ่วตาใส่ธันวาด้วยความสมเพชเวทนา "ฮึ! เก้าอี้ตัวนี้ไม่ใช่ของเล่นเด็กอมมือนะธันวา นายมันก็แค่คนตกอับที่บริษัทเพิ่งไล่ออกไปเมื่อเดือนก่อน ตอนนี้หุ้นส่วนใหญ่ก็อยู่ในมือของพวกเราแล้ว แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนหายใจอยู่ในห้องนี้ด้วยซ้ำ ไสหัวออกไปซะ!" ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยในหัวของธันวาก็แผדเสียงดังขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับข้อความสีทองเรืองแสงที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา *[ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายกำลังดูถูกเหียดหยามโฮสต์! ระบบขอท้าทายภารกิจเฉพาะกิจ: "พ่นคำคมสุดป่วงกลางที่ประชุม เพื่อตบหน้าบอร์ดบริหารให้หงิดงอ" รางวัล: สิทธิ์ครอบครองหุ้น 51% ทันที!]* ธันวาแอบหัวเราะในใจ 'ระบบนี่มันรู้ใจจริงๆ ช่างหากินบนความฉิบหายของคนอื่นได้เก่งเสียจริง' เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ยืดอกขึ้นอย่างสง่างาม แล้วเอ่ยประโยคทองออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกและจริงจังราวกับกำลังบรรยายปรัชญาชีวิตระดับโลก "ท่านรองประธานสมชายครับ... ฟังผมให้ดีนะ" ธันวายื่นมือไปแตะพนักพิงเก้าอี้ประธานเบาๆ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "คนเราเนี่ย... ต่อให้พยายามทำตัวเป็นเจ้าของเก้าอี้สูงแค่ไหน แต่ถ้า 'กางเกงใน' ที่ใส่ดันขาดรูเบ้อเริ่ม... ต่อให้ผายลมเสียงดังแค่ไหน ก็ไม่มีใครเกรงใจหรอกครับ!" พรวด! เสียงสำลักกาแฟของกรรมการอาวุโสฝั่งซ้ายดังขึ้นสนั่นห้อง ตามมาด้วยเสียงไอโขลกๆ จนหน้าดำหน้าแดง บอร์ดบริหารหลายคนถึงกับอ้าปากค้าง สมชายที่กำลังจะอ้าปากด่ากลับสะดุดกึก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความงุนงงและอับอาย "แก... แกพูดบ้าอะไรของวะธันวา!" สมชายตบโต๊ะลุกขึ้นยืนชี้หน้าด่าด้วยความโมโหจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "นี่คือที่ประชุมบอร์ดบริหารนะ ไม่ใช่เวทีตลกคาเฟ่!" แต่มินตราที่ยืนอยู่ข้างหลังกลับยกมือขึ้นปิดปาก กลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น เธอมองแผ่นหลังของธันวาด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ปนเอ็นดู 'ผู้ชายคนนี้นี่นะ... มีเงินมหาศาลอยู่ในมือแต่ทำไมจังหวะชีวิตถึงได้กวนประสาทขนาดนี้' ธันวาไม่สนใจเสียงโวยวาย เขายกมือขึ้นห้ามปรามด้วยท่าทีสุขุมราวกับนักธุรกิจพันล้านผู้เหนือกว่า "ใจเย็นๆ ครับท่านรอง... ที่ผมพูดไม่ได้หมายถึงกางเกงในของท่านจริงๆ หรอกครับ แต่ผมหมายความว่า... 'อำนาจที่ไม่ได้สร้างมาจากความสามารถที่แท้จริง ก็เหมือนกระดาษทิชชُّเปียกน้ำ... ต่อให้พยายามเอามาเช็ดอะไร มันก็มีแต่จะเละคามือครับ!'" สิ้นเสียงคำคมสุดป่วงของธันวา บอร์ดบริหารทุกคนในห้องต่างพากันนิ่งอึ้ง คำพูดนี้แม้จะฟังดูแปลกประหลาดและกวนโอ๊ย แต่ความหมายเบื้องหลังกลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าสมชายใช้วิธีสกปรกและฮุบหุ้นบริษัทมาได้อย่างไร *[ติ๊ง! ยินดีด้วยครับโฮสต์! ทำภารกิจสำเร็จลุล่วงอย่างงดงาม! พลังแห่งความป่วงได้สะกดจิตบอร์ดบริหารเรียบร้อยแล้ว ดำเนินการโอนกรรมสิทธิ์หุ้น 51% เข้าสู่บัญชีของโฮสต์ ณ บัดนี้!]* เสียงโทรศัพท์มือถือของท่านรองประธานสมชายดังขึ้นทำลายความเงียบ สมชายหยิบขึ้นมาดูด้วยความหงุดหงิด แต่ทันทีที่ก้มมองหน้าจอ ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดราวกับกระดาษ สีหน้าเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดกลัวสุดขีด มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาจนแทบจะหลุดมือ "มะ... เป็นไปไม่ได้..." สมชายพึมพำออกมาด้วยเสียงอันสั่นเครือ "หุ้น... หุ้นทั้งหมดของฉัน... ถูกกว้านซื้อไปหมดแล้วในเวลาไม่ถึงสามวินาที! ใคร... ใครเป็นคนทำ!" ธันวายิ้มกริ่มก้าวเข้าไปใกล้สมชาย พร้อมกับหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดวงเงินออกมาคีบไว้ระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วกลาง แล้วหมุนเล่นเบาๆ "ก็คนที่มี 'กางเกงใน' ที่หนาพอจะนั่งเก้าอี้ตัวนี้ไงครับ... ท่านรองประธาน" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง สมชายทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นห้องประชุมอย่างไร้เรี่ยวแรง ท่ามกลางสายตาของบอร์ดบริหารคนอื่นๆ ที่ตอนนี้ต่างรีบลุกขึ้นยืนโค้งคำนับให้กับเจ้าของบริษัทคนใหม่อย่างพร้อมเพรียง แต่ทว่า ในจังหวะที่ชัยชนะกำลังหอมหวาน ประตูห้องประชุมอีกด้านหนึ่งก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝัน... ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงผู้กุมอำนาจกลุ่มทุนต่างชาติคู่แข่งรายใหญ่ก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้ธันวาต้องหรี่ตามองทันที "ยินดีด้วยนะธันวา... แต่เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นจริงๆ ต่างหากล่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "ฮาไม่จำกัด" เสมอมานะครับ