สั่งสอนญาติจอมสูบ

“หานตง! ออกมาเดี๋ยวนี้! มีคนจากในเมืองขับรถจี๊ดมาหาภรรยาของนาย... เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับ ‘เอกสารลับ’ ที่เธอถือไว้!” เสียงตะโกนแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตกของป้าสะใภ้จางดังแว่วเข้ามาในเขตบ้านพักนายทหาร ประโยคนี้ไม่ได้ทำให้แค่หานตงขมวดคิ้วมุ่น แต่ยังทำให้ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาแถบนั้นหยุดฝีเท้าทันที ในยุคปี 1980 ที่บรรยากาศทางการเมืองยังมีความอ่อนไหว คำว่า ‘เอกสารลับ’ และ ‘รถจี๊ดจากในเมือง’ ถือเป็นเรื่องใหญ่โตเท่าภูเขาเลากา สามารถทำลายอนาคตของนายทหารหนุ่มอนาคตไกลคนหนึ่งได้ในชั่วพริบตา หลินเหมยที่กำลังยืนอยู่หน้าเตาไฟเพื่อเคี่ยวน้ำซุปกระดูกหมูต้มหัวไชเท้าในมิติลับ ชะงักมือเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยียบเย็นราวกับกระบี่น้ำแข็ง ชาติก่อนป้าสะใภ้จางคนนี้แหละคือตัวแสบที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวเธอร่วมกับพวกพ้องในตระกูล คอยปล่อยข่าวลือเสียหายจนเธอกับหานตงแทบไม่มีที่ยืนในสังคมทหาร และยังหน้าด้านมาฉวยโอกาสกอบโกยทรัพยากรทุกอย่างในบ้านยามที่เธอเพลี่ยงพล้ำ ทว่า... นั่นมันคือเรื่องของอดีตชาติ! “หานตง อยู่เฉยๆ ก่อนครับ” หลินเหมยเอ่ยเสียงเรียบแต่มั่นคง เธอวางทัพพีไม้ลง ก้าวออกจากห้องครัวด้วยท่าทีสงبนิ่ง ราวกับสถานการณ์หน้าบ้านที่กำลังวุ่นวายนั้นเป็นเพียงเรื่องตลกไร้สาระ หานตงที่เพิ่งก้าวเท้าออกจากห้องโถงเพื่อจะออกไปจัดการปัญหา หันมามองภรรยาด้วยแววตาเป็นห่วง มือหนาเอื้อมไปกอบกุมมือเรียวเล็กของเธอไว้โดยอัตโนมัติ ฝ่ามือของชายชาติทหารอบอุ่นและแข็งแกร่งจนส่งผ่านความมั่นใจมาให้ “เหมยเหมย ผมจะจัดการเอง ป้าคนนั้นคงมาก่อเรื่องอีกแล้ว” น้ำเสียงของหานตงทุ้มนุ่มแต่แฝงไว้ด้วยความดุดัน ทว่าเมื่อมองหน้าภรรยา แววตาคู่นั้นกลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ผู้ชายคนนี้ไม่เคยสนคำครหาของใคร ขอแค่เป็นเรื่องของหลินเหมย ต่อให้ต้องคว่ำบาตรทั้งกองร้อยเขาก็ยอมทำ “ไม่ต้องครับ สามี... ปล่อยให้ผมเล่นสนุกกับ ‘งูพิษ’ ตัวนี้สักหน่อยเถอะ” หลินเหมยส่งยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้นายทหารหนุ่มใจเต้นระทึกทุกครั้ง มันเป็นรอยยิ้มของนักเก็งกำไรผู้กุมชัยชนะในตลาดหุ้น ที่พร้อมจะต้อนเหยื่อให้จนมุมด้วยตัวเลขและหลักฐาน ทั้งสองก้าวออกมาที่หน้าประตูรั้ว ภาพที่ปรากฏคือป้าสะใภ้จางในชุดเสื้อผ้าเนื้อหยาบสีมอ กำลังยืนเท้าสะเอวทำหน้าตื่นตระหนกแกแกมสะใจอยู่หน้าบ้าน โดยมีชาวบ้านมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นนับสิบคน ข้างกายป้าสะใภ้มีชายแต่งกายคล้ายเสมียนในเมืองคนหนึ่งยืนถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลทำหน้าเคร่งขรึม “โอייה! ออกมากันสักทีนะนังหลินเหมย!” ป้าสะใภ้จางร้องโวยวายทันทีที่เห็นหน้าหลานสะใภ้ “แกทำความฉิบหายอะไรไว้รู้ตัวบ้างไหม! มีคนจากหน่วยงานราชการมาตามหาถึงที่นี่ บอกว่าแอบขโมยเอกสารลับทางราชการไปเก็งกำไรในตลาดมืด! ทางที่ดีแกจงส่งทรัพย์สินและเงินสดทั้งหมดในบ้านมาให้ฉันตรวจสอบและเก็บรักษาไว้แทนซะดีๆ ไม่งั้นคุกตารางถามหาแน่!” คำพูดของป้าสะใภ้จางคำนวณมาอย่างดี หวังจะใช้ข้อหาหนักเพื่อกดดันให้หลินเหมยหวาดกลัว และฉวยโอกาสฮุบเงินเก็บและอาหารดีๆ ในบ้านไปครอบครองตามนิสัยโลภมากที่ฝังในสันดาน ทว่า หลินเหมยกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เธอก้าวเท้าเดินผ่านหน้าสามีออกมายืนเผชิญหน้ากับป้าสะใภ้ด้วยท่าทางสง่างาม แผ่นหลังตั้งตรง ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อย รังสีความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวหญิงสาวทำให้ป้าสะใภ้จางถึงกับชะงักไปชั่วขณะ “ป้าสะใภ้ครับ... พูดจาระวังปากหน่อยนะครับ” หลินเหมยเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสแต่เยือกเย็นจนคนฟังต้องขนลุก “การกล่าวหาว่าข้าราชการหรือครอบครัวทหารทำผิดกฎหมายร้ายแรง มีโทษฐานหมิ่นประมาทและแจ้งความเท็จต่อเจ้าพนักงาน... ป้ามีความรู้กฎหมายข้อนี้ดีพอหรือยัง ถึงกล้ามาแหกปากโวยวายอยู่หน้าบ้านคนอื่นแบบนี้?” “น... นังเด็กนี่! แกกล้าต่อปากต่อคำกับฉันเรอะ!” ป้าสะใภ้จางหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ เปรมปรีดิ์ที่คิดว่าจะขู่หลานสะใภ้ได้ง่ายๆ กลับถูกตอกกลับหน้าหงาย “แกอย่ามาเฉไฉ! นี่ไงคุณพี่เสมียนจากในเมืองเขาถือเอกสารมาเป็นหลักฐาน!” หลินเหมยปรายตามองชายในชุดเสมียนที่ยืนทำหน้าเลิกลั่กอยู่ข้างๆ ชายคนนั้นพยายามหลบสายตาเธออย่างพิรุธ หลินเหมยหัวเราะในลำคอเบาๆ ‘หึ... เล่นละครตบตาฉากใหญ่เชียวสินะ’ “ไหนล่ะครับ เอกสารลับที่ว่า?” หลินเหมยเอ่ยถามพลางแบมือออกไปตรงหน้า “เชิญท่านเสมียนเปิดให้ทุกคนในที่นี้ดูหน่อยสิครับ ว่ามันคือเอกสารอะไร หรือว่าเป็นแค่กระดาษชำระที่ป้าสะใภ้จ้างคุณมาเล่นละครฉากนี้ในราคาห้าเหรียญ?” “เหลวไหล! นี่คือเอกสารราชการลับสุดยอด!” เสมียนคนนั้นละล่ำละลักเถียงเพื่อกู้หน้า แต่ทว่ามือที่ถือแฟ้มกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ “ถ้าเป็นเอกสารลับจริง ทำไมคุณถึงกล้าเอามาให้คนนอกอย่างป้าสะใภ้จางรู้เห็นตั้งแต่ยังไม่ถึงมือผู้มีอำนาจสอบสวนล่ะครับ?” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของหานตงดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างภรรยา รังสีอำมหิตของนายทหารผ่านศึกแผ่กระจายจนเสมียนคนนั้นหน้าซีดเผือด เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ความกดดันระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนทำอาชีพรับจ้างโกหกจะรับไหว ชาวบ้านที่มุงดูเริ่มซุบซิบกันหนาหู สายตาที่มองป้าสะใภ้จางเปลี่ยนจากความอยากรู้อยากเห็นเป็นความรังเกียจและดูแคลน ทุกคนต่างรู้ดีว่าป้าสะใภ้คนนี้มีนิสัยชอบเอาเปรียบและสร้างเรื่องหลอกลวงชาวบ้านมานักต่อนักแล้ว “ป้าสะใภ้ครับ...” หลินเหมยสาวเท้าเข้าไปใกล้ป้าสะใภ้จางทีละก้าว ดวงตาสดใสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มหลบเลี่ยงของอีกฝ่าย “ตระกูลหลินของเรา เลี้ยงดูป้ามาหลายปีจนป้าเคยตัว คิดจะสูบเลือดสูบเนื้อพวกเราไปถึงไหน? อาหารในบ้าน เงินเก็บจากน้ำพักน้ำแรงของสามีฉัน ป้าจ้องจะฮุบมาตลอดใช่ไหม?” “แก... แกพูดบ้าอะไร!” ป้าสะใภ้จางถอยหลังกรูดด้วยความตกใจกลัว บรรยากาศรอบตัวหลินเหมยในตอนนี้ช่างน่ากลัวเสียยิ่งกว่าปีศาจสาวจากขุมนรก “ผมให้โอกาสป้าสะใภ้เลือกนะครับ...” หลินเหมยโน้มตัวกระซิบเบาๆ แต่ได้ยินกันทั่ว “จะคุกเข่าขอโทษหน้าบ้านคันนี้ แล้วไสหัวออกไปจากเขตทหารทันที หรือจะให้ผมแจ้งสารวัตรทหารมาลากตัวป้ากับไอ้เสมียนกำมะลอคนนี้ไปสอบสวนข้อหาบุกรุกและสมคบกันทำลายชื่อเสียงกองทัพ... เลือกเอาครับ!” ป้าสะใภ้จางหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งความฮึกเหิมเมื่อครู่นี้โดยสิ้นเชิง หล่อนรู้ดีว่าถ้าเรื่องถึงมือสารวัตรทหาร ชีวิตบั้นปลายของหล่อนคงต้องไปนอนซังเตแน่ๆ ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลายและป้าสะใภ้จางกำลังจะอ้าปากยอมจำนนด้วยความกลัวนั้นเอง... จู่ๆ เสียงเครื่องยนต์รถจี๊ดอีกคันก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างกะทันหัน ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างของนายทหารระดับผู้บังคับบัญชาสูงสุดของค่าย พร้อมด้วยเอกสารตราครั่งสีแดงสดในมือ เขากวาดสายตามองทุกคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในที่นี้หยุดหายใจ “พันจ่าเอกหานตง... หลินเหมย... พวกคุณต้องไปกับผมเดี๋ยวนี้ มีคำสั่งด่วนจากส่วนกลางเกี่ยวกับ ‘บัญชีลับตลาดหุ้นเซี่ยงไฮ้’ ที่มีชื่อของพวกคุณเข้าไปพัวพันวงเงินมหาศาล!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" มาโดยตลอดนะครับ