ลืมตาตื่นในวันวาน

“ถ้าแกไม่อยากตายคาบ้านหลังนี้ ก็รีบเอาเงินเก็บทั้งหมดออกมาซะ! อย่าให้ฉันต้องลงมือลากคอแกไปกดน้ำเหมือนคราวก่อน!” เสียงแหลมสูงของ ‘นางจาง’ แม่สามีผู้มีใบหน้าเหมือนหนังคางคกแห้งกรัง แผดลั่นจนแก้วหูแทบแตก กลิ่นอับชื้นของบ้านดินและกลิ่นเหม็นหืนจากหัวเชื้อถั่วเน่าที่นางจางทำขายอบอวลอยู่รอบตัว หลินเหมยลืมตาขึ้นทันที ความรู้สึกแสบร้อนที่ลำคอจากรอยนิ้วมือที่บีบเค้นยังคงหลงเหลืออยู่ นี่มัน... เหตุการณ์เมื่อสามสิบปีก่อน? หลินเหมยยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง ผิวสัมผัสที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักและรอยแผลเป็นจากการถูกทำร้ายในอดีตทำให้เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ดวงตาคมกริบของอดีตนักเก็งกำไรหุ้นผู้เคยผ่านวิกฤตเศรษฐกิจมานับครั้งไม่ถ้วนฉายแววเย็นชา เธอไม่ใช่หลินเหมยคนซื่อที่ยอมให้ใครจูงจมูกอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อโชคชะตาเล่นตลกส่งเธอกลับมาตอนที่ชีวิตตกต่ำที่สุด เธอก็จะใช้โอกาสนี้ ‘ชำระแค้น’ ให้สาสม “หูหนวกหรือไงอีตัวดี! จะเอาเงินออกมาดีๆ หรือจะให้ฉันฟาดด้วยไม้ฟืน!” นางจางคว้าท่อนฟืนข้างเตาเตรียมพุ่งเข้าใส่ หลินเหมยขยับตัวลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าที่ต่างไปจากเดิม ความสง่างามที่ขัดกับชุดผ้าป่านเก่าๆ ทำให้คนเป็นแม่สามีชะงักไปครู่หนึ่ง “ถ้าอยากได้เงิน ก็ลองเข้ามาสิครับ... เอ้ย ไม่ใช่... ถ้าอยากได้เงิน ก็ลองเข้ามาสิคุณแม่ แต่จำไว้ว่า ถ้าไม้ท่อนนั้นถูกตัวฉันแม้แต่นิดเดียว คนที่จะไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันจะไม่ใช่ฉัน แต่จะเป็นคุณแม่เอง” น้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงด้วยรังสีคุกคามทำให้คนในบ้านที่กำลังมุงดูเงียบกริบ หลินเหมยไม่ได้เกรงกลัว เธอรู้ดีว่าในยุค 1980 กฎหมายครอบครัวยังอ่อนแอ แต่เธอก็รู้ช่องโหว่ที่จะใช้ ‘เงิน’ และ ‘อำนาจ’ จัดการพวกเหลือบไรเหล่านี้ “แก... แกกล้าด่าฉันรึ!” นางจางหน้าเขียวคล้ำ “ผมไม่ได้ด่า ผมแค่เตือน” หลินเหมยพ่นลมหายใจ มองผ่านร่างของนางจางไปที่บานหน้าต่างไม้ผุๆ ภายในจิตใต้สำนึกของเธอ เธอกำลังเรียกใช้งาน ‘มิติลับ’ ที่ติดตัวมาจากโลกอนาคต มันเป็นพื้นที่ว่างเปล่าไร้ขีดจำกัดที่มาพร้อมกับฐานข้อมูลราคาสินค้าและหุ้นในอดีตที่เธอเคยท่องจำจนขึ้นใจ ขณะที่เธอกำลังใช้สมาธิเพื่อตรวจสอบมิติลับ เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน ปัง! ประตูไม้ถูกผลักออกอย่างแรง ‘หานตง’ ในชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าดูเข้มงวดและน่าเกรงขาม ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสนามรบดูเย็นชาดุจน้ำแข็ง แต่เมื่อสายตาของเขาประสานเข้ากับภรรยาที่นั่งอยู่บนพื้น ความเย็นชาเหล่านั้นก็ละลายหายไปราวกับหิมะใต้แสงอาทิตย์ “ใครรังแกเธอ?” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น หานตงไม่แม้แต่จะปรายตามองแม่ของตัวเอง เขาตรงดิ่งเข้าไปหาหลินเหมย มือหนาคว้าข้อมือเธอขึ้นมาตรวจสอบรอยแดงอย่างทะนุถนอม “ตง! แกกลับมาได้ยังไง!” นางจางเปลี่ยนท่าทีเป็นลนลานทันที หานตงหันกลับมาดวงตาวาวโรจน์ “ถ้าผมมาช้ากว่านี้อีกนิด ผมคงต้องเผาบ้านหลังนี้ทิ้งพร้อมกับคนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แม่... ผมบอกแม่กี่ครั้งแล้วว่าภรรยาผม ผมดูแลเองได้ ใครที่กล้าแตะต้องเธอ คนนั้นคือศัตรูของผม” หลินเหมยจ้องมองแผ่นหลังกว้างของชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี ในชาติที่แล้วเธอสูญเสียเขาไปเพราะความอ่อนแอของตัวเอง แต่ในชาตินี้ เธอจะไม่ยอมให้ใครมาพรากเขาไปไหนอีก และเธอจะใช้สมองที่เคยสร้างกำไรหลายพันล้านในตลาดหุ้น ปั้นธุรกิจให้ยิ่งใหญ่จนพวกคนในตระกูลที่เคยดูถูกเธอต้องก้มหัวให้ หานตงดึงหลินเหมยเข้าหาตัวแล้วกระซิบที่ข้างหู “ไปกันเถอะ ผมหาที่อยู่ใหม่ได้แล้วในเมือง พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางกันทันที” หลินเหมยยิ้มมุมปาก เธอรู้ดีว่าการจะรวยในยุคนี้ต้องทำอย่างไร การเดินทางเข้าเมืองคือจุดเริ่มต้นของการสร้างอาณาจักรธุรกิจ เธอมีมิติลับที่สามารถเปลี่ยนข้าวของเครื่องใช้ในบ้านให้กลายเป็นของล้ำค่า หรือแม้กระทั่งการนำสินค้าจากยุคปัจจุบันบางอย่างไปเปลี่ยนเป็นทุนมหาศาล ทว่าก่อนจะก้าวออกจากบ้านหลังนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นไหหมักผักดองของนางจางที่วางอยู่มุมห้อง เธอเดินเข้าไปเปิดฝาไห กลิ่นเปรี้ยวของผักดองที่เน่าเสียส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วบ้าน เธอหยิบขวดเครื่องปรุงลับที่ซ่อนอยู่ในมิติลับออกมาเทลงไปเพียงหยดเดียว ความหอมหวนแปลกประหลาดที่ชวนน้ำลายสอเริ่มแผ่กระจายออกมาจากไหผักดองที่เคยเหม็นเน่า จนคนในบ้านต่างหยุดชะงักและพากันสูดดมกลิ่นนั้นอย่างลืมตัว “หอมอะไรกัน...” นางจางพึมพำด้วยความตื่นตะลึง หลินเหมยปิดฝาไหแล้วหันมามองทุกคนด้วยรอยยิ้มที่ทำให้พวกเขาขนลุก “ของดีที่พวกคุณไม่มีวันได้กินอีกตลอดกาล” เธอกุมมือหานตงแน่นแล้วก้าวเดินออกจากบ้านดินหลังเก่า ทิ้งให้ความหอมของผักดองปริศนาอบอวลไปทั่วหมู่บ้านจนชาวบ้านต่างพากันแห่มามุงหน้าประตู ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูบ้านรัวๆ ก็ดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกนของ ‘หัวหน้าหมู่บ้าน’ ที่ดูตื่นตระหนกผิดปกติ “หานตง! ออกมาเดี๋ยวนี้! มีคนจากในเมืองขับรถจี๊ดมาหาภรรยาของนาย... เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับ ‘เอกสารลับ’ ที่เธอถือไว้!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกของนิยายเรื่องนี้ หวังว่าจะถูกใจนักอ่านทุกท่านนะครับ - เซียนหุ้นย้อนเวลาครับ