ตลาดมืดและทองคำแท่ง

“คนป่วยที่ไหนเขามีแรงแหกปากดังสนั่นขนาดนั้นกันครับหานตง?” ผมถามพลางวางตะเกียบลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงตะโกนของ ‘แม่สามีตัวแสบ’ ที่ดังมาจากบ้านหลังข้างๆ ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันกลับเป็นสัญญาณชัดเจนว่าพวกหลินกำลังวางแผน ‘ละครฉากใหญ่’ เพื่อรีดไถเงินก้อนสุดท้ายของครอบครัวเราไปใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา หานตงวางชามข้าวลงอย่างนิ่งสงบ แววตาของชายชาติทหารที่เคยอ่อนโยนเมื่ออยู่ต่อหน้าผม บัดนี้เปลี่ยนเป็นเย็นชาดั่งคมดาบ เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความไม่ชอบมาพากลเช่นกัน “ถ้าเธอไม่อยากไป ผมจะออกไปจัดการเองครับ” หานตงกล่าวสั้นๆ แต่หนักแน่น ผมส่ายหน้าช้าๆ พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก “ไม่ต้องครับ สามีของผมมีหน้าที่ปกป้องเขตชายแดน ส่วนเรื่องขยะสังคมในหมู่บ้านนี้... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ ‘นักเก็งกำไร’ อย่างผมดีกว่า” ในมิติลับของผม ผมไม่ได้มีแค่ความรู้เรื่องกราฟหุ้นหรือดัชนีเศรษฐกิจ แต่ผมยังมีข้อมูล ‘จดหมายเหตุราคาตลาดมืด’ ในช่วงปี 1978 ที่ผมบันทึกไว้ในหัวอย่างแม่นยำ ทองคำแท่งในตอนนี้มีราคาถูกจนน่าเหลือเชื่อ เมื่อเทียบกับค่าเงินเฟ้อที่จะพุ่งทะยานในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า การจะถอนรากถอนโคนพวกสูบเลือดสูบเนื้อ ต้องใช้ ‘เงิน’ และ ‘อำนาจ’ ที่มาพร้อมความมั่งคั่งอย่างมหาศาล ผมคว้าเสื้อโค้ทตัวเก่าออกไปเผชิญหน้ากับเสียงโวยวายข้างนอก ทิ้งให้หานตงยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยสายตาเฝ้ามองอย่างไว้ใจ เขาไม่เคยถามว่าผมจะทำอะไร เพราะเขารู้ดีว่าทุกการเคลื่อนไหวของผม... คือการคำนวณที่เหนือกว่าเสมอ ที่หน้าบ้านตระกูลหลิน ป้าสะใภ้กำลังแสดงละครน้ำตาไหลพราก คร่ำครวญถึงความกตัญญูที่ผมขาดตกบกพร่อง เพียงเพราะผมไม่ได้ส่งเงินค่ารักษาพยาบาลก้อนโตให้ทันทีที่นาง ‘อ้าง’ ว่าปวดท้อง “หลินเหมย! นังเด็กเนรคุณ แกมีสามีเป็นทหาร ยศก็ไม่ใช่น้อยๆ ทำไมถึงปล่อยให้ป้าต้องมาลำบากแบบนี้!” เสียงแหลมสูงบาดหูของนางเรียกชาวบ้านให้มามุงดูเป็นแถว ผมก้าวเข้าไปใกล้ แววตาจ้องมองนางด้วยความสงบแต่เฉียบขาด “ป้าครับ... ถ้าป้าป่วยหนักจนไม่มีเงินรักษา ทำไมถึงมีแรงยืนด่าคนอื่นได้นานขนาดนี้ หรือว่าโรค ‘ขาดเงิน’ ของป้า มันรักษาได้ด้วยการด่าคนอื่นกันครับ?” ความเงียบเข้าปกคลุมรอบบริเวณ ชาวบ้านต่างซุบซิบกันไปมา ผมไม่ได้เปิดโอกาสให้นางแก้ตัว แต่หันหลังเดินออกมาทันที ทิ้งให้นางยืนอ้าปากค้างด้วยความโกรธจัด เมื่อถึงเวลาค่ำคืน ผมแอบย่องออกทางประตูหลัง หานตงเดินตามมาเงียบๆ เรามุ่งหน้าสู่ ‘ตลาดมืด’ หลังโรงงานทอผ้า ที่นี่คือขุมทรัพย์ของนักฉวยโอกาส และวันนี้ ผมจะเปลี่ยนโชคชะตาด้วยทองคำแท่งสามก้อนที่ขุดมาจากมิติ บรรยากาศในตลาดมืดอบอวลไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่และกลิ่นไอความตึงเครียด ผมตรงดิ่งไปยังชายวัยกลางคนที่สวมหมวกปีกกว้าง นามว่า ‘อาเถื่อน’ เขาคือพ่อค้าทองรายใหญ่ที่รับซื้อของโจรและของหายากในยุคนี้ “สนใจแลกเปลี่ยนอะไรไหมครับ?” ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ อาเถื่อนเงยหน้ามองผม สายตาเขากวาดผ่านหานตงที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังด้วยความเกรงขาม ก่อนจะยิ้มมุมปาก “ของดีต้องอยู่ในที่มืด... เอาอะไรมาให้ดูหน่อยสิ” ผมล้วงหยิบทองคำแท่งเนื้อดีออกจากกระเป๋าผ้า ภายใต้แสงสลัวของตะเกียง ทองคำนั้นส่องประกายวาววับจนอาเถื่อนตาค้าง เขาหยิบมันขึ้นมาตรวจสอบด้วยความชำนาญ ก่อนจะพึมพำ “ทองเนื้อเก้า... คุณไปเอามาจากไหน?” “นั่นไม่ใช่ธุระของคุณครับ” ผมตอบนิ่งๆ “ผมต้องการแลกมันเป็นเงินสด และข้อมูล... ข้อมูลว่าใครในหมู่บ้านนี้ที่แอบปล่อยเงินกู้ดอกโหดให้กับคนในตระกูลหลิน” อาเถื่อนหัวเราะหึๆ ก่อนจะยื่นซองเอกสารให้ผม “คนคนนั้นเหรอ... หึๆ เขาไม่ได้อยู่ไกลจากบ้านคุณเลยนะ” ผมรับซองเอกสารมาเปิดดู หัวใจเต้นแรงขึ้นเมื่อเห็นภาพถ่ายลับๆ ที่ยืนยันว่าคนที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังการสูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวผม คือคนที่เราไว้ใจที่สุดในหมู่บ้าน ในขณะที่ผมกำลังจะหันหลังกลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนหลายสิบคนก็ดังขึ้นล้อมรอบตลาดมืดเอาไว้ แสงไฟฉายสาดส่องเข้ามาที่ตัวเรา หานตงขยับตัวเข้ามาบังข้างหน้าผมทันที มือของเขาเอื้อมไปแตะที่เอวเตรียมพร้อมรับมือทุกสถานการณ์ “นั่นมัน... สารวัตรจากกรมตำรวจ?” อาเถื่อนหน้าซีดเผือด ท่ามกลางความตื่นตระหนก ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบก้าวออกมาจากเงามืด เขาคือคนเดียวกับที่เพิ่งนั่งดื่มเหล้าอยู่กับลุงของผมเมื่อเช้านี้! ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของนักเก็งกำไรในยุคที่ทุกอย่างเป็นไปได้นะครับ!