ข้าวหอมมะลิในมิติลับ

"เงินสิบหยวนกับตั๋วแป้งอีกสองชั่ง... ถ้าพวกแกยังกล้าหน้าด้านมาไถเงินฉันอีกรอบ ฉันจะไปประกาศให้คนทั้งอำเภอรู้ว่าลูกชายตระกูลเฉินแอบไปเล่นการพนันจนหมดตัว!" เสียงกระแทกกระทั้นของหลินเหมยดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณหลังตรอกแคบๆ แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดวับแวมสาดส่องให้เห็นใบหน้าเรียวคมที่เต็มไปด้วยความเยียบเย็น ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... เธอกำลังจ้องมองป้าสะใภ้ตระกูลเฉินที่หน้าซีดเผือดราวกับไก่ต้มน้ำซุป ในโลกก่อน หลินเหมยคือนักเก็งกำไรในตลาดหุ้นผู้เจนจัด เธออ่านเกมการเงินระดับพันล้านออกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง นับประสาอะไรกับญาติผู้พี่และป้าสะใภ้หน้าเลือดที่ใช้ความสัมพันธ์ทางเครือญาติมาสูบเลือดสูบเนื้อเธอในยุค 1980 นี้ การย้อนเวลากลับมาพร้อม "มิติลับ" ในห้วงสำนึก ไม่เพียงทำให้เธอกุมทรัพยากรล้ำค่าไว้ในมือ แต่ยังทำให้เธอมองเห็น "ช่องว่าง" ทางธุรกิจที่คนยุคนี้คาดไม่ถึง "นัง... นังเด็กปากดี!" ป้าสะใภ้เฉินชี้หน้าสั่นเทาด้วยความโกรธแค้น แต่มืออีกข้างกลับรีบคว้าถุงผ้าดิบที่บรรจุเงินและตั๋วอาหารที่เพิ่งไถมาได้กลับเข้าอกเสื้อ เมื่อเจอสายตาดุจคมมีดของหลินเหมยที่ส่งยิ้มมุมปากกลับมา นางจึงทำได้เพียงสะบัดก้นเดินหนีหายไปในความมืดอย่างหัวเสีย หลินเหมยถอนหายใจยาว พลิกข้อมือดูนาฬิกาข้อมือเรือนเก่า เวลาตีสี่ครึ่ง... ได้เวลาเปิดประตูมิติลับแล้วครับ พริบตาเดียว ร่างเพรียวบางของเธอก็หายวับไปจากตรอกมืด ปรากฏตัวขึ้นภายใน "มิติลับ" พื้นที่กว้างใหญ่ที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นโกดังเก็บสินค้าและแปลงเกษตรอัจฉริยะ กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวหอมมะลิชั้นดีที่เพิ่งเกี่ยวสดๆ จากแปลงทดลองในมิติโชยเตะจมูก เมล็ดข้าวเรียงตัวสวยงาม ขาวอวบอิ่มราวกับไข่มุก เม็ดต่อเม็ดไม่มีที่ติ นี่คือผลผลิตจากดินวิเศษที่เติบโตเร็วกว่าโลกภายนอกถึงสิบเท่า และให้คุณค่าทางโภชนาการสูงลิ่ว "ข้าวเกรดพรีเมียมแบบนี้ ถ้าเอาไปหุงขายในตลาดมืดรับรองว่าทำกำไรไม่ต่ำกว่าสเท่า" หลินเหมยพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มของนักลงทุนสาว เธอจัดการสีข้าวด้วยเครื่องจักรกลขนาดเล็กในมิติอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานนัก ข้าวสารบริสุทธิ์จำนวนสิบถุงใหญ่ก็ถูกบรรจุลงในกระสอบผ้าป่านอย่างเรียบร้อย แต่นอกจากข้าวหอมมะลิแล้ว เธอยังหยิบ "ไข่ไก่สดออร์แกนิก" จากเล้าในมิติอีกสามตะกร้าใหญ่ ไข่ไก่เปลือกสีนวลสะท้อนแสงไฟอ่อนๆ ฟองโตได้ขนาด น้ำหนักแน่นมือ อาหารคุณภาพระดับนี้คือสิ่งที่คนในยุคข้าวยากหมากแพงโหยหามากที่สุด เช้าตรู่ของวันใหม่ ตลาดสดประจำอำเภอเริ่มมีผู้คนพลุกพล่าน เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนร้องขายของแข่งกันเซ็งแซ่ หลินเหมยในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ แต่สะอาดสะอ้าน ลากรถเข็นไม้คันเก่าเข้ามาจับจองพื้นที่มุมหนึ่งของตลาด เธอนำกระสอบข้าวสารเปิดปากออก เผยให้เห็นเมล็ดข้าวหอมมะลิขาวสะอาดที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณโดยไม่ต้องหุง "นี่... ข้าวสารอะไรทำไมหอมขนาดนี้?" หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินผ่านมาหยุดชะงัก จมูกฟุดฟิดสูดดมกลิ่นหอมละมุนที่แปลกแตกต่างจากข้าวในตลาดทั่วไปอย่างสิ้นเชิง "ข้าวหอมมะลิคัดพิเศษครับคุณป้า เมล็ดสวย หุงขึ้นหม้อ นุ่มเหนียว เหมาะสำหรับทำข้าวต้มร้อนๆ ให้คนแก่และเด็กกินบำรุงกำลังครับ" หลินเหมยเอ่ยด้วยน้ำเสียงฉะฉาน เป็นกันเอง และมีรอยยิ้มที่สร้างความน่าเชื่อถือ "ขายยังไงล่ะแม่สาวน้อย?" "ชั่งละสองเหมาครับ... รับรองว่าคุณภาพเกินราคาแน่นอน" ราคาดังกล่าวสูงกว่าท้องตลาดทั่วไปเล็กน้อย แต่เมื่อลูกค้าก้มลงมองความสมบูรณ์ของเมล็ดข้าวและสูดดมกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ หลายคนจึงไม่ลังเลที่จะควักเงินในกระเป๋าออกมาซื้อทันที ข่าวลือเรื่อง "ข้าวหอมชั้นยอดที่มุมตลาด" แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วดั่งไฟลามทุ่ง ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง ข้าวสารสิบกระสอบและไข่ไก่สามตะกร้าของหลินเหมยก็ถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงเกลา เม็ดเงินจำนวนมากหลั่งไหลเข้าสู่กระเป๋าของเธอจนกระเป๋าตุง ขณะที่หลินเหมยกำลังก้มหน้าก้มตาคำนวณกำไรมหาศาลในสมุดบัญชีเล่มเล็กด้วยความเพลิดเพลิน เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็หยุดลงตรงหน้า รถเข็นของเธอ เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มทอดทับลงมา บดบังแสงแดดยามสายเสียมิด หลินเหมยเงยหน้าขึ้นเตรียมจะเอ่ยปากบอกว่าสินค้าหมดแล้ว แต่ทว่า... เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบแต่ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรของชายหนุ่มตรงหน้า คำพูดทั้งหมดก็ติดอยู่ที่ลำคอ นั่นคือ "พันจ่าเอกหานตง" สามีหนุ่มผู้เงียบขรึมของเธอเอง! แต่วันนี้... สายตาที่เขามองเธอนั้นไม่ได้ราบเรียบไร้ความรู้สึกเหมือนทุกครั้ง ประกายความหึงหวงระคนทึ่งฉายชัดอยู่ในดวงูคู่นั้น ขณะที่มือหนาข้างหนึ่งยื่นกล่องกระดาษห่อขนมเปี๊ยะอบร้อนๆ มาตรงหน้าเธอ พร้อมกับกระซิบเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "ภรรยา... ข่าวลือเรื่องแม่ค้าคนสวยขายข้าวหมดตลาดในพริบตา จนคนตามจีบครึ่งตลาด... ไปถึงค่ายทหารแล้วนะรู้ตัวไหม?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาสร้างความมั่งคั่งไปด้วยกันนะครับ