เปิดร้านขายของชำติดแอร์

เสียงกระแทกของลังไม้สนที่วางลงบนพื้นดินเสียงดัง *ตุบ!* เรียกสายตาริษยาจากป้าสะใภ้ใหญ่ที่ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าบ้านได้เป็นอย่างดี "ฮึ! ทำเป็นเล่นใหญ่โต ขนลังอะไรมาตั้งมากมาย ของในหมู่บ้านเรามีขายถมไป จะไปเหมาของจากในเมืองมาให้เปลืองเงินเล่นทำไมกันยะนังเหมย หรือว่าสามีเธอหาเงินมาได้มากจนไม่รู้จะเอาไปทิ้งที่ไหน ถึงได้คิดจะมาเปิดร้านแข่งกับโชห่วยเก่าแก่อย่างบ้านเรา!" หลินเหมยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเสียงนกเสียงกาที่คอยเห่าหอนอยู่ข้างรั้ว เธอใช้มือเรียวปัดฝุ่นออกจากกล่องกระดาษลูกฟูกที่แอบนำออกมาจากมิติลับ ดวงตากลมโตฉายแววคมกริบแบบฉบับนักเก็งกำไรมือฉกาจ รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกชัดเจนว่า เธอไม่ได้สนใจคำสบประมาทเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ในโลกยุค 80 ที่การค้าขายยังจำกัดอยู่ในกรอบเดิมๆ ใครเร็วกว่า ย่อมครองตลาดก่อน คนที่มองไม่เห็นโอกาส ก็มีหน้าที่แค่ยืนมองความสำเร็จของคนอื่นตาปริบๆ เท่านั้นเอง "ป้าสะใภ้ใหญ่ครับ ถ้าว่างมาก เอาเวลาไปดูแลร้านโชห่วยที่สินค้าขึ้นราของป้าดีกว่านะครับ ระวังลูกค้าจะหนีมาทางนี้หมดจนต้องปิดร้านเร็วนะครับ" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง พันจ่าเอกหานตงก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาบังร่างภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองตรงไปที่ญาติผู้ใหญ่จอมสอดรู้สอดเห็นด้วยความเย็นชา จนอีกฝ่ายต้องกลืนน้ำลายลงคอแล้วถอยกรูดออกไปทันที หลินเหมยหันไปยิ้มละมุนให้สามี มือบางยื่นผ้าขนหนูสะอาดไปซับเหงื่อตามกรอบหน้าคมเข้มของเขา "เหนื่อยหน่อยนะครับพี่ตง ขนของล็อตนี้หนักเอาการเลย" "เพื่อภรรยาและอนาคตของเรา ต่อให้หนักแค่ไหนผมก็ไม่เหนื่อยหรอกครับ" หานตงตอบเสียงนุ่ม แววตาที่มองภรรยาทอดสะพานความหวานเชื่อมโยงจนคนรอบข้างแทบสำลักความอิจฉา สำหรับบทที่ 8 นี้ หลินเหมยได้ตัดสินใจยกระดับเพิงขายของชำธรรมดา ให้กลายเป็น "ร้านสะดวกซื้อสุดล้ำยุค" แห่งแรกของมณฑล ด้วยการนำนวัตกรรมที่ล้ำหน้ากว่ายุค 80 เกือบสามสิบปีเข้ามาประยุกต์ใช้ สิ่งที่สำคัญที่สุดและเป็นหมัดฮุกเด็ดในการดึงดูดลูกค้าคือ "ระบบความเย็น" ที่เธอดัดแปลงขึ้นมาโดยใช้แผ่นทำความเย็นจากมิติลับ ซ่อนไว้ใต้ตู้กระจกใส ทำให้ภายในร้านมีอากาศเย็นสบายต่างจากข้างนอกที่ร้อนอบอ้าวอย่างสิ้นเชิง และที่สำคัญคือ ตู้แช่เครื่องดื่มเย็นฉ่ำที่ยุคนี้ยังไม่มีใครจินตนาการถึง "พี่ตงครับ ช่วยยกแผงกระจกนี้ตั้งตรงนี้หน่อยครับ ระวังมุมหน่อยนะนั่นมันของนำเข้าจากต่างจังหวัดเชียวนะครับ" หลินเหมยสั่งการอย่างคล่องแคล่ว ภายในร้านถูกตกแต่งใหม่ด้วยโทนสีอบอุ่น ชั้นวางสินค้าถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบแยกประเภทอย่างชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นสบู่หอมกลิ่นดอกไม้ นมกล่องรสหวานที่หาซื้อยาก ลูกอมรสผลไม้แท้จากต่างประเทศ ขนมขบเคี้ยวซองฟอยล์สีสันสดใส ไปจนถึงเครื่องปรุงรสคุณภาพสูงที่ส่งกลิ่นหอมหวล เมื่อป้ายไม้แกะสลักคำว่า **"ร้านสหกรณ์อเนกประสงค์หลินเหมย (ติดแอร์)"** ถูกแขวนขึ้นที่หน้าประตูก็เรียกเสียงฮือฮาจากชาวบ้านที่เดินผ่านไปผ่านมาทันที "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ทำไมในร้านนั้นถึงมีลมเย็นๆ พัดออกมาได้ล่ะ? ขนาดบ้านผู้ใหญ่บ้านยังไม่มีพัดลมไฟฟ้าเลยนะ!" ชาวบ้านคนหนึ่งอุทานด้วยความตื่นตะลึง ขณะเกาะกระจกใสแจ๋วที่ไร้ฝุ่นละอองมองเข้าไปด้านใน "แล้วนั่น... น้ำส้มในขวดแก้วใสมีไอน้ำเกาะรอบขวด แปลว่ามันเย็นจัดอย่างนั้นหรือ? พระเจ้าช่วย! ในวันที่อากาศร้อนตับแลบแบบนี้ มีเครื่องดื่มเย็นๆ ให้ดื่มแก้กระหายด้วยเหรอเนี่ย!" ข่าวลือแพร่สะพัดยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง เพียงแค่เวลาไม่ถึงสี่โมงเย็น ลูกค้ากลุ่มแรกก็เริ่มกรูเข้ามาในร้านจนแน่นขนัด เสียงตื่นเต้นกับความแปลกใหม่ดังระงมไปทั่ว หลินเหมยยืนยิ้มรับออเดอร์และคิดเงินด้วยความรวดเร็วผ่านลูกคิดและกระดาษบันทึกที่เธอออกแบบตารางบัญชีไว้อย่างเป็นระเบียบ ขณะที่หานตงทำหน้าที่คอยดูแลความเรียบร้อยและหยิบสินค้าตามที่ลูกค้าต้องการอย่างแข็งขัน ยอดขายพุ่งทะยานราวกับกราฟหุ้นในตลาดกระทิง สินค้าล็อตแรกที่คิดว่าจะขายได้สักสามวัน กลับถูกกวาดเกลี้ยงจนเกือบหมดชั้นภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง เม็ดเงินสดจำนวนมากกองอยู่บนโต๊ะคิดเงิน สร้างความตกตะลึงให้กับสองสามีภรรยาตระกูลหานที่แอบมาดูลาดเลาอยู่ไกลๆ แต่ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและรายได้กำลังไหลมาเทมาดั่งสายน้ำ ทันใดนั้นเอง เสียงเบรกเอี๊ยดอาร์ดของรถจี๊ปทหารคันใหญ่ก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ร่างสูงโปรดักส์ดูดีในชุดเครื่องแบบนายทหารระดับสูงผู้มีอำนาจก้าวลงมาจากรถ ดวงตาคมกวาดมองป้ายร้านก่อนจะจ้องตรงมาที่หลินเหมยด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศภายในร้านเงียบกริบลงทันที "สวัสดีครับคุณหลินเหมย... ผมได้รับคำสั่งลับให้มาตรวจสอบสินค้า 'ต้องห้าม' ที่คุณนำเข้ามาขายในหมู่บ้านแห่งนี้ครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความมั่งคั่งและสะใจไปกับความฉลาดของหลินเหมยและสามีสุดคลั่งรักนะครับ