ศัตรูเก่าคัมแบ็ก

"แปะ! แปะ! เสียงเหรียญหยวนกระทบลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบดังสนั่นหวั่นไหว ท่าيزกลางสายตาของผู้คนนับสิบที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง" หลินเหมยมิได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางเพียงแค่เงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชีเล่มหนa รอยยิ้มบางเบาแต่แฝงไว้ด้วยความเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก สองมือเรียวประสานกันไว้บนตักอย่างใจเย็น ขณะที่สายตากวาดมองร่างท้วมของชายวัยกลางคนผู้ยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้า—จางไห่ ศัตรูเก่าผู้เคยเหยียบย่ำครอบครัวนางในชาติก่อน และบัดนี้ มันกำลังใช้วิธีสกปรกเพื่อเข้ามาขัดขวางการทำมาหากินของนางในตลาดมืดแห่งนี้ "สินค้าของเจ้า... ข้าเหมาหมด! แต่มีข้อแม้ว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป สูตรบะหมี่และซอสพริกสูตรลับนี้ต้องขายให้ข้าแต่เพียงผู้เดียวในราคาเดิม!" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความกร่างและเย่อหยิ่งดังขึ้น จางไห่แสร้งทำเป็นผู้มีพระคุณ ทั้งที่ในมือถือตั๋วเงินและเงินสดจำนวนหนึ่งซึ่งเทียบไม่ได้เลยกับมูลค่ามหาศาลที่ซอสพริกสูตรพิเศษของหลินเหมยทำเงินได้ในแต่ละวัน รอบบริเวณแผงขายของ บรรดาพ่อค้าแม่ขายต่างพากันเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหายใจดัง เพราะต่างก็รู้ว่าจางไห่มีพี่ชายเป็นถึงหัวหน้าฝ่ายตรวจการตลาด มีอิทธิพลมืดคอยหนุนหลังอยู่ การปะทะกับคนประเภทนี้รังแต่จะนำความหายนะมาให้ ทว่า หลินเหมยหาใช่เด็กสาวไร้เดียงสาคนเดิมไม่ วิญญาณของนักเก็งกำไรระดับเซียนหุ้นผู้ผ่านสมรภูมิรบทางการเงินมาอย่างโชกโชน สอนนางว่า "ความโลภของคู่แข่ง คือช่องว่างทำกำไรที่งดงามที่สุด" และในขณะเดียวกัน ความเลวทรามของมัน ก็สมควรได้รับการตอบแทนด้วยบทเรียนราคาแพงเช่นกัน "คุณจางพูดจาเสียงดังฟังชัดเสียจริงนะครับ..." เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง ความหนาหนักของบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันทีเมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเขียวเข้มก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างหลินเหมย พันจ่าเอกหานตง สามีผู้เงียบขรึมและคลั่งรักภรรยาไม่เคยเปลี่ยน ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองจางไห่ด้วยแววตาเรียบนิ่ง แต่มันกลับเต็มไปด้วยจิตสังหารที่กดดันจนชายร่างท้วมถึงกับผอยหลังไปก้าวหนึ่ง เหงื่อกาฬผุดพลายขึ้นตามไรผม แม้หานตงจะไม่ได้ชักอาวุธใดๆ ออกมา แต่รัศมีของนายทหารผู้ผ่านสนามรบจริงมาย่อมไม่ใช่สิ่งที่อันธพาลท้องถิ่นจะต่อกรได้ง่ายๆ "สะ... สามีของเจ้ามาแล้วก็ดี!" จางไห่พยายามเค้นเสียงขู่กลับเพื่อให้ดูเหนือกว่า "อย่าหาว่าข้าไม่เตือนนะ หานตง! ภรรยาของแกกำลังทำมาหากินผิดกฎหมาย ลักลอบขายสินค้าโดยไม่มีใบอนุญาต ระวังวันดีคืนดี ร้านของแกอาจจะถูกสั่งปิดและยึดทรัพย์ทั้งหมด!" หลินเหมยแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าอีกฝ่าย แต่รัศมีควมมั่นใจและความเฉลียวฉลาดกลับทำให้หลินเหมยดูโดดเด่นและทรงอำนาจยิ่งกว่า "ผิดกฎหมายหรือคะ... เอ่อ ขออภัยค่ะ ฉันหมายถึง 'นะครับ'" หลินเหมยแกล้งหยอกล้อด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังและเฉียบคม "สินค้าทุกชิ้นที่ฉันขาย มีใบเสร็จการเสียภาษีถูกต้องตามระเบียบของสหกรณ์การค้าทุกประการ ส่วนสูตรลับซอสพริกและบะหมี่แห้งรสเด็ดนั้น... มันเป็นสิทธิ์ส่วนบุคคล ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาบังคับซื้อหรือฮุบกิจการไปได้ตามอำเภอใจ หากคุณจางอยากได้นัก ทำไมไม่ลองใช้สมองคิดสูตรเองดูเล่า หรือว่าสมองของคุณมีไว้แค่กั้นหูเฉยๆ กันล่ะ?" เสียงฮือฮาหลุดรอดออกมาจากฝูงชน บางคนถึงกับกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่เมื่อได้ยินคำเหน็บแนมอันเจ็บแสบของภรรยาผู้กองหาน ใบหนาของจางไห่แดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแทบระเบิด มันชี้หน้าหลินเหมยด้วยความสั่นเทา "นัง... นังปากดี! ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ วันหน้าพวกแกจะไม่มีที่ยืนในเมืองนี้แน่!" "ทางที่ดี... คุณควรเก็บมือข้างนั้นไว้หยิบเงินจ่ายค่าเสียหายจากการหมิ่นประมาทเมื่อครู่เสียจะดีกว่านะครับ" หานตงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มือหนากลับวางทบลงบนบ่าของภรรยา เป็นการแสดงจุดยืนอย่างชัดเจนว่า เขาพร้อมจะปกป้องหลินเหมยด้วยชีวิต และหากใครกล้าแตะต้องนางแม้แต่ปลายเล็บ มันจะต้องชดใช้ด้วยความพินาศ จางไห่สะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคือง มันกวาดตามองทั้งสองคนด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีหายไปท่ามกลางฝูงชนอย่างน่าสมเพช เมื่อภัยคุกคามเฉพาะหน้าผ่านพ้นไป บรรยากาศรอบแผงขายกลับคืนสู่ความปกติ หลินเหมยถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ นางหันไปสบตากับสามีหนุ่มผู้ยืนเป็นโล่กำบังให้เสมอ รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ มือหนาเอื้อมมาจับมือเรียวของภรรยาบีบเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นใจ "เหนื่อยไหมครับ?" หานตงเอ่ยถาม เสียงทุ้มนั้นอ่อนโยนราวกับคนละคนกับนายทหารผู้ดุดันเมื่อครู่ "ไม่เลยค่ะ... เอ๊ย ไม่เลยครับ" หลินเหมยยิ้มหวาน นางแอบดึงพลังงานความสดชื่นจาก "มิติลับ" ออกมาเล็กน้อยเพื่อฟื้นฟูเรี่ยวแรง และในขณะเดียวกัน กลิ่นหอมกรุ่นของ "หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วดำ" ที่นางเคี่ยวทิ้งไว้ในหม้อดินเผาภายในมิติลับก็เริ่มส่งกลิ่นตลบอบอวลทะลุมิติออกมาเตะจมูก กลิ่นหอมของเครื่องเทศจีนผสมผสานกับน้ำตาลเคี่ยวจนได้ที่ ส่งกลิ่นเย้ายวนชวนน้ำลายสอไปทั่วทั้งตรอกซอกซอย บรรดาขาประจำที่ยืนลังเลอยู่ห่างๆ ต่างพากันเดินกลับมามุงที่แผงอย่างรวดเร็ว "ภรรยาจ๋า... กลิ่นนี่มัน..." หานตงสูดดมกลิ่นหอมนั้นด้วยความฉงน "นี่คือเมนูเด็ดมัดใจสามีที่จะใช้เปิดตัวในตลาดพรุ่งนี้ยังไงล่ะคะ..." หลินเหมยยิ้มพราย ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยแผนการทำเงินครั้งใหม่ "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรพิเศษ ละลายในปาก หอมหวานกลมกล่อม รับรองว่าพรุ่งนี้พวกเราจะกอบโกยเงินหยวนจนนับไม่ไหวแน่!" ทว่า ในขณะที่ความสุขกำลังอบอวลและความหอมของอาหารกำลังเรียกแขกอยู่นั้นเอง... จู่ๆ เงาร่างของชายคนหนึ่งในชุดสูทสากลแบบตะวันตก—สิ่งแปลกปลอมที่หาได้ยากยิ่งในเมืองชนบทแห่งนี้—ก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าแผงของนาง ดวงตาใต้กรอบแว่นทองคำมองตรงมาที่หลินเหมยด้วยรอยยิ้มประหลาด "ไม่เจอกันนานนะ... คุณหลินเหมย ไม่สิ... คุณหนูหลินแห่งตระกูลหลินผู้ล่มสลาย ดูเหมือนว่าเธอกำลังไปได้สวยทีเด็ดเลยนี่" หัวใจของหลินเหมยกระตุกวาบ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะเมื่อได้ยินสรรพนามนั้น... บุคคลผู้นี้ ไม่ใช่คนในยุคนี้! และเขารู้ตัวตนที่แท้จริงในอดีตชาติของนางได้อย่างไรกัน?! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความมั่งคั่งและสะใจไปกับความฉลาดของหลินเหมยและสามีสุดคลั่งรักนะครับ