เกมวัดใจ

หัวใจของผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทั่วทั้งร่างชาดิกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต! กลิ่นอายความกดดันในห้องครัวระดับมิชลินสามดาวแห่งนี้หนาแน่นเสียจนแทบหายใจไม่ออก เตาอินดักชันส่งเสียงหึ่งต่ำๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอกของผม รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองผมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มือเรียวที่เพิ่งวางมีดเชฟด้ามหรูลงบนเขียงสั่นน้อยๆ แต่ท่าทางกลับเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าคิดว่าฉันจะทำตามสูตรบ้าๆ ของคุณแล้วพังคามือล่ะก็ ฝันไปเถอะค่ะคุณคีย์ตวัท!" น้ำเสียงของเธอรดราดด้วยความหงุดหงิดระคนท้าทาย ผมกลืนก้อนความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก สายตาคมกวาดมองใบหน้าเนียนที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อบางๆ ของหญิงสาวตรงหน้า ยอมรับเลยว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ รินรดากลับมีเสน่ห์ดึงดูดสายตาอย่างประหลาด เสน่ห์ที่ผมไม่เคยอยากยอมรับออกไปตรงๆ เพราะกลัวว่ามันจะทำให้ผมกลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ในเกมความรู้สึกนี้เสียเอง "สูตรบ้าๆ ที่คุณว่า มันคือมาตรฐานที่ทำให้ร้านนี้รักษาดาวสามดวงมาได้สามปีซ้อนนะครับคุณรินรดา" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยเย็นชาดังเดิม แม้ว่าฝ่ามือที่ซ่อนอยู่ใต้เคาน์เตอร์สแตนเลสจะชื้นเหงื่อด้วยความกังวลลึกๆ ก็ตามที "ถ้าคุณยังดึงดันจะใช้เซนส์บ้านๆ ของคุณมาทำซอสล็อบสเตอร์เคี่ยวไวน์ขาวตัวนี้ มีหวังแขกวีไอพีโต๊ะกลางห้องอาหารได้ลุกขึ้นเดินหนีออกจากร้านก่อนจะได้ชิมจานหลักแน่" "ก็ลองดูไหมล่ะคะ!" เธอก้าวเข้ามาประชิดตัวผมอย่างไร้ความเกรงกลัว ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ผสมกับกลิ่นอายความร้อนจากเตาไฟลอยเข้าเตะจมูกผมเต็มรัก "ถ้าซอสจานนี้ของฉันมันห่วยแตกอย่างที่คุณสบประมาทจริง ฉันยอมให้คุณหักคะแนนรีวิวทิ้งครึ่งหนึ่งเลยเอ้า แต่ถ้ามันออกมาสมบูรณ์แบบ... คุณต้องเป็นคนประกาศยอมรับฝีมือฉันต่อหน้าเชฟใหญ่ระดับโลกคนนั้นด้วยตัวเอง!" คำท้าทายนั้นทรงพลังและหนักแน่นพอๆ กับดวงตาส่งประกายระยิบระยับคู่นั้น รินรดาไม่เคยถอย เธอยิ่งเจอแรงกดดัน ยิ่งพุ่งทะยานราวกับเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำในกระทะเหล็ก และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผม... ทั้งโมโห ทั้งนับถือ และหัวใจเต้นผิดจังหวะอยู่ร่ำไป ผมแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามซ่อนความหวั่นไหวไว้เบื้องหลังแว่นตากรอบบาง "กล้าได้กล้าเสียดีนี่ครับ แต่เวลามีจำกัดเหลืออีกแค่สิบนาที ถ้าคุณพลาดแม้แต่วินาทีเดียว เกมนี้เราจบเห่กันทั้งคู่" "งั้นก็หุบปากแล้วส่งพริกไทยดำบดละเอียดมาให้ฉันทีค่ะ ท่านนักวิจารณ์ปากร้าย" รินรดาหันกลับไปจัดการกับกระทะตรงหน้าอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ท่วงท่าการสะบัดข้อมือควบคุมความร้อนแสดงให้เห็นถึงชั่วโมงบินที่ไม่ธรรมดา แม้เราจะปะทะคารมกันทุกครั้งที่หายใจเข้าออก แต่ในนาทีนี้ ปาฏิหาริย์แห่งรสชาติกำลังถูกหลอมรวมขึ้นจากความเข้าขาที่พวกเราเองก็ปฏิเสธไม่ได้ มือของผมขยับช่วยหยิบจับอุปกรณ์และวัตถุดิบที่เธอต้องการส่งให้ราวกับรู้ใจ สายตาของเราประสานกันเป็นระยะผ่านไอความร้อนของห้องครัว ทุกสัมผัสที่เฉียดผ่านและทุกจังหวะการทำงานร่วมกันสร้างแรงสั่นสะเทือนในอกจนแทบควบคุมไม่อยู่ "เอาล่ะ... ซอสล็อบสเตอร์สูตรพิเศษเสร็จแล้วครับ" ผมพึมพำเบาๆ เมื่อตักซอสสีอำพันเข้มข้นราดลงบนเนื้อกุ้งล็อบสเตอร์ย่างที่สุกกำลังพอดี กลิ่นหอมหวนตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว รินรดายืนมองผลงานร่วมกันของเราด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจที่มุมปาก เธอยื่นช้อนเล็กๆ มาจ่อตรงหน้าผม ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายอีกครั้ง "ชิมสิคะ... แล้วบอกฉันซิว่ามันยัง 'บ้านๆ' อยู่ไหม?" ผมมองช้อนในมือเธอสลับกับใบหน้าสวยเฉี่ยวที่รอน้ำคำจากผม ความเงียบงันชั่วขณะหนึ่งทำให้เสียงเครื่องดูดควันในครัวดังชัดเจนขึ้น ผมก้มลงชิมรสชาติซอสคำนั้น... และนั่นทำให้ดวงตาของผมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความกลมกล่อม ละมุนละไม แต่แฝงด้วยความจัดจ้านอันเป็นเอกลักษณ์ของรินรดา มันระเบิดขึ้นบนปลายลิ้นอย่างสมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ เธอมองผมด้วยสายตารอคอยคำตอบ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างคนลุ้นระทึก ท่าทางแบบนั้นทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ปนเอ็นดู ผมกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำชมออกไปตามความจริงเพื่อยอมรับความพ่ายแพ้ในเกมนี้ ทว่า... ในวินาทีที่ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเธอลึกซึ้งยิ่งขึ้นจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน เสียงปรบมือดังสนั่นก็แว่วมาจากทางประตูกระจกบานใหญ่ที่เปิดออกอย่างไร้สัญญาณเตือน "ยอดเยี่ยม... เป็นการผสมผสานที่เหนือความคาดหมายจริงๆ" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของบุคคลที่สามที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของรินรดาแข็งค้างทันที ส่วนลมหายใจของผมสะดุดกึกไปในลำคอ นั่นคือ "คุณปกรณ์" นักลงทุนมือทองผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการอาหารข้ามทวีป และเป็นคนที่รินรดาเกลียดขี้หน้าที่สุดในโลก! "สวัสดีครับคุณรินรดา... ไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นเชฟมือหนึ่งของยุโรปมาตกม้าตายอยู่ในครัวเล็กๆ นี่" ปกรณ์ส่งยิ้มเยียบเย็นมาให้ พร้อมกับสายตาที่มองตรงมาที่พวกเราซึ่งยืนชิดติดกันเกินความจำเป็น จังหวะหัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยเคมีเร่าร้อนเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นความเย็นยะเยือกที่วิ่งพล่านไปทั่วไขสันหลังในพริบตาเดียว! ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ