คู่แข่งหัวใจ

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกับเคาน์เตอร์หินอ่อนดัง *กริ๊ง* เบา ๆ แต่กลับบาดลึกเข้าไปในความเงียบงันของห้องครัวเปิดโล่งใจกลางกรุงลอนดอน รินรดากำด้ามมีดสเตนเลสในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว ดวงตาคู่คมกวาดมองคราบซอสสีแดงเข้มบนจานเซรามิกตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีรวนระคนกันระหว่างความหงุดหงิดกับความผิดหวัง รสชาติอาหารเมื่อครู่... มันสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ เส้นปาก스타ที่ลวกได้ที่กับซอสรากูต์เคี่ยวไฟอ่อนนานกว่าหกชั่วโมง รสชาติเข้มข้นที่สะท้อนถึงความใส่ใจในทุกรายละเอียด แต่น่าเสียดายที่บรรยากาศรอบตัวมันกลับกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของความอึดอัดที่เธอไม่ได้เป็นคนสร้างขึ้น "ถ้าคิดว่าฝีมือระดับนี้จะทำให้ผมยอมรับในฐานะเชฟมืออาชีพได้ล่ะก็... คุณคงต้องกลับไปฝึกเคี่ยวซอสมาใหม่อีกสักสามปีนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาเอ่ยขึ้นตามความคุ้นเคย คีย์ตวัทก้าวขายาว ๆ เข้ามาจากมุมห้อง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดูลึกล้ำและยากจะคาดเดา เขายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ ปลายจมูกแทบจะได้กลิ่นอายความโกรธที่แผ่ออกมาจากตัวหญิงสาว รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองนักวิจารณ์ปากร้ายอย่างไม่เกรงกลัว เธอวางมีดลงกระทบพื้นผิวโต๊ะเสียงดังสนั่น "ปากเก่งเสียจริงนะคุณคีย์! ถ้าซอสของฉันมันแย่ขนาดนั้น ทำไมเมื่อกี้คุณถึงซัดเกลี้ยงจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียวในจานล่ะคะ หรือว่าต่อมรับรสของคุณมันพิการไปแล้วตั้งแต่ย้ายมาอยู่ยุโรป" "ผมแค่ทำหน้าที่วิจารณ์ตามเนื้อผ้า" คีย์ตวัทตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาส่อประกายระยับที่ซ่อนความเอ็นดูไว้ภายใต้มาดขรึม "อาหารของคุณมีดีที่ความจัดจ้าน แต่มันขาดความละเมียดละไม ขาดความนุ่มนวลที่ควรจะมี... เหมือนกับตัวคุณไม่มีผิด" "นี่คุณ!" รินรดาก้าวประชิดตัวเขาอย่างเหลืออด ความสูงของเธอที่ไล่เลี่ยกันทำให้ทั้งคู่ต้องจ้องตากันในระยะประชิด เคมีคุกรุ่นระหว่างความซึนของพระเอกปากร้ายกับเชฟสาวสายมั่นแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิต ปากของเขาร้ายกาจเสมอ แต่ดวงตาสีนิลคู่นั้นกลับทอประกายความห่วงใยที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้คำพูดเชือดเฉือน ก่อนที่สงครามประสาทระหว่างคนทั้งสองจะได้ดำเนินไปถึงจุดที่หัวใจของใครบางคนอาจจะเต้นผิดจังหวะ เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังห้องครัวก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ก๊อก ๆ ๆ* ทั้งรินรดาและคีย์ตวัทชะงัก ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ ขณะที่หญิงสาวหันไปมองตามต้นเสียง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนยืนอยู่เบื้องหลังกระจกฝ้า ประตูกระจกเลื่อนเปิดออกช้า ๆ พร้อมกับสายลมเย็นเยียบยามค่ำคืนที่พัดพาเอากลิ่นน้ำหอมราคาแพงเข้ามา ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวในชุดโค้ทแคשمیریสีเบจก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ ใบหน้าสะสวยได้รูป รอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ประดับอยู่บนริมฝีปากอิ่มทำให้บรรยากาศในครัวเปลี่ยนไปในพริบตา "คีย์... ไม่คิดเลยว่าจะหาตัวคุณเจอatที่นี่นะ" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นพร้อมกับดวงตาคู่สวยที่มองตรงไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้รินรดามากที่สุด คีย์ตวัทชะفากไปชั่วขณะ ร่างสูงนิ่งค้างราวกับถูกสาบ รินรดาลอบสังเกตปฏิกิริยานั้น ความเงียบงันที่เกิดขึ้นชั่วขณะทำให้ความรู้สึกบางอย่างกระชากวูบลงในอก เธอยืนนิ่ง มองชายหนุ่มที่มักจะมีคำพูดคมกริบไว้ฟาดฟันเธอกลับนิ่งเงียบสนิทเป็นครั้งแรก "ไอ린... คุณมาได้ยังไง" เสียงของคีย์ตวัทหลุดลอดออกมาด้วยความประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวผู้มาใหม่คลี่กว้างขึ้น หล่อนก้าวเข้ามาใกล้จนเกือบจะแตะตัวชายหนุ่ม "ก็เพราะคิดถึงน่ะสิคะ ฉันตามหาคุณไปทั่ว ปารีส ลอนดอน... ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอคุณกำลังยืนกุ๊กกิ๊กอยู่กับเชฟสาวชาวไทยคนนี้" คำพูดนั้นพร้อมกับสายตาที่กวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความประเมิน ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นสาดเข้าหน้า ความมั่นใจทั้งหมดที่มีพังทลายลงในพริบตา เปลี่ยนเป็นความรู้สึกชาหนึบที่อกด้านซ้าย *อดีตคนรัก...* คำนี้ผุดขึ้นมาในหัวของรินรดาโดยไม่ต้องมีใครบอก ภาพความสนิทสนมและสายตาที่คีย์ตวัทใช้มองผู้หญิงคนนั้นมันชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำอธิบายใด ๆ ความหึงหวงและความเข้าใจผิดตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลืนก้อนสะอื้นที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วลงไป เธอหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสนุกสนานโดยสิ้นเชิง "อ๋อ... ที่แท้ก็มีแขกคนสำคัญมารอนี่เอง ถึงว่าล่ะ วันนี้คุณถึงได้ใจดีมายืนวิจารณ์อาหารฉันเสียยืดยาว ที่แท้ก็แค่หาที่ระบายความอึดอัดสินะคะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าวด้วยความโกรธและน้อยใจ คีย์ตวัทหันขวับมามองเธอทันที แววตาที่เคยนิ่งสงบฉายแววตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "ริน... เดี๋ยว, มันไม่ใช่แบบนั้น" "ไม่ต้องมาอธิบายอะไรทั้งนั้นค่ะ!" รินรดาตัดบทเสียงกร้าว ดวงตาวาววับซ่อนหยาดน้ำตาไว้ภายใต้ความแข็งกระด้าง "เชิญคุณตามสบายกับคนของ‘คุณ’เถอะค่ะ ฉันหมดหน้าที่ตรงนี้แล้ว!" พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวเดินจ้วงอารมณ์หนีออกไปทางประตูด้านหลังทันที ไม่เปิดโอกาสให้ชายหนุ่มได้เอ่ยปากรั้งแม้แต่คำเดียว คีย์ตวัทมองตามร่างบางที่ลับหายไปหัวใจกระตุกวูบ เขาผลักร่างของผู้หญิงที่เพิ่งเข้ามาออกห่างทันทีด้วยความหงุดหงิดระคนร้อนรน ดวงตาสีนิลคมกริบทอประกายดุดันเมื่อหันกลับมามองต้นเหตุของความพินาศตรงหน้า "คุณเข้ามาทำไม, ไอ린..." น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบจนน่ากลัว ทว่า ไอรินกลับแย้มยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน หล่อนเอื้อมมือเรียวไปแตะที่แขนเสื้อของเขาเบา ๆ "ฉันแค่แวะมาทักทายคนเก่า... หรือว่าคุณกลัวเชฟคนนั้นจะเข้าใจผิดล่ะคะ คีย์?" คำถามนั้นทำให้คีย์ตวัทนิ่งงันไป เขาสบตากับหญิงสาวตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนที่ภาพของรินรดาที่เดินหนีไปด้วยแววตาน้อยใจจะผุดขึ้นมาซ้ำ ๆ ในหัว ร่างสูงตัดสินใจก้าวถอยหลัง ปัดมือของไอรินออกอย่างไร้เยื่อใย "อย่าล้ำเส้น... ไอ린" คีย์ตวัทเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบกวาดมองทางที่รินรดาเพิ่งเดินหายไป หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขารู้ดีว่าหากคืนนี้เขาไม่รีบตามไปเคลียร์ความเข้าใจผิดนี้ให้กระจ่าง ผู้หญิงปากเก่งคนนั้นคงไม่มีวันยอมให้เขาเข้าใกล้เธออีกเลยเป็นแน่ และเขิน... จะไม่มีวันยอมให้เธอก้าวเดินออกไปจากชีวิตของเขาเด็ดขาด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซ่อนเร้นของเชฟสายแซ่บคนนี้ด้วยนะครับ!