รอยร้าวในใจ

กลิ่นฉุนเฉียวของน้ำส้มสายชูกลั่นและเศษซากผักออร์แกนิกนำเข้าเกรดพรีเมียมที่ถูกสาดทิ้งเกลื่อนพื้นห้องครัวชั่วคราว ลอยคละคลุ้งจนแสบจมูก ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของทีมงานทุกคน รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าลังไม้ที่ว่างเปล่า ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย มือเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยกขึ้นกอดอก ปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างใช้ความคิด ความเสียหายตรงหน้าไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก ตรงกันข้าม... มันกลับจุดประกายความโกรธที่สงบนิ่งแต่เฉียบคมในแววตาของเชฟสาวยุคใหม่อย่างเธอ "ตั้งใจทำลาย..." รินรดาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น "เลือกเฉพาะวัตถุดิบหลักที่ต้องใช้ในรอบเซมิฟินอล... ฝีมือของคนในกองแข่งนี้เองสินะครับ หรือว่า..." แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องครัวด้านหลังดังขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาหันขวับไปมองด้วยสัญชาตญาณ ร่างสูงสง่าในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มของคีย์ตวัทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามแบบฉบับนักวิจารณ์อาหารมืออาชีพ แต่ประกายตาคมกริบของเขากลับกวาดมองความเสียหายบนพื้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของหญิงสาว "ผมได้ยินรายงานเรื่องวัตถุดิบ" คีย์ตวัทเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นิ่งสนิทไร้ระลอกคลื่น "คุณจัดการสถานการณ์อย่างไร เชฟรินรดา" คำถามนั้นไม่ใช่ความห่วงใย แต่มันคือการประเมินสถานการณ์แบบมืออาชีพ รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องตรงไปยังชายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว เธอเกลียดที่สุดคือท่าทีราวกับพระเจ้าผู้มองลงมาจากเบื้องบนของเขาคนนี้ "คุณคีย์ตวัทคะ—เอ๊ย! คุณคีย์ตวัทครับ" รินรดาเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเผลอหลุดปากตามความคุ้นชิน แต่ความหงุดหงิดทำให้เธอเชิดหน้าขึ้นท้าทาย "นี่มันไม่ใช่เวลามานั่งถามประเมินผลงานผมนะ... เอ๊ย... ผมนะ! วัตถุดิบหายนะแบบนี้ต่อให้มีฝีมือระดับมิชลินสามดาวก็เสกเห็ดทรัฟเฟิลขึ้นมาจากพื้นไม่ได้หรอกครับ!" คีย์ตวัทก้าวเข้ามาประชิดตัวรวดเร็วกว่าที่คาดไว้ กลิ่นน้ำหอมบุรุษเจือกลิ่นไอฝนจางๆ ปะทะเข้ากับประสาทสัมผัสของหญิงสาวจนเธอต้องผถะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ ร่างสูงโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ดวงตาสีนิลคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "คนที่มั่นใจในตัวเองสูงลิ่วอย่างเชฟรินรดา ไม่มีทางยอมจำนนต่ออุปสรรคแค่นี้หรอกใช่ไหมครับ" คีย์ตวัทเอ่ยเสียงกระซิบ ทว่าทรงพลังและเจือความเย้าหยวนแบบที่ชอบกวนประสาทเธอเสมอ "หรือว่าฝีมือที่มี... มันเก่งแค่ปากพูดกันแน่" "คุณ!" รินรดาเลือดขึ้นหน้า มือเรียวกำหมัดแน่น อยากจะซัดใบหน้าหล่อเหลานั้นสักหมัดให้หายหมั่นไส้ "อย่ามาดูถูกผมนะ! ผมไม่ได้ยอมแพ้ แค่กำลังคิดบัญชีกับคนที่มันเล่นตลกสกปรกต่างหาก!" "ถ้าอยากคิดบัญชีนัก..." คีย์ตวัทผละตัวออกยืนตรงอย่างสง่างาม พร้อมกับยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งที่ถือติดมือมาให้เธอ "นี่คือรายการพัสดุตีกลับจากคลังสินค้าสำรอง... และดูเหมือนว่า 'ชื่อ' ของผู้ที่เซ็นอนุมัติรับของล็อตนี้ จะทำให้คุณสนใจมากกว่าแค่เรื่องผักเน่าพวกนี้เสียอีก" รินรดาขมวดคิ้วมุ่นคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยเมื่อกวาดสายตาอ่านบรรทัดสุดท้าย ชื่อของบริษัทนำเข้าวัตถุดิบรายใหญ่ที่ปรากฏอยู่บนหัวกระดาษ... มันคือบริษัทเดียวกับที่พ่อของเธอเคยบริหาร ก่อนที่จะล้มละลายและเกิดคดีอื้อฉาวเมื่อหลายปีก่อน! หัวใจของหญิงสาวเต้นกระหน่ำด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว ความทรงจำเก่าๆ ที่พยายามฝังกลบกลับพรั่งพรูขึ้นมาในสมอง รอยร้าวในใจที่คิดว่าสมานสนิทแล้ว กลับถูกกรีดซ้ำด้วยมีดเล่มเดิมอย่างเลือดเย็น "นี่มัน... หมายความว่ายังไง" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองคีย์ตวัท เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความเคียดแค้นผสมความสับสน "ทำไมบริษัทของ... ของครอบครัวผมถึงเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้" คีย์ตวัทไม่ได้ตอบทันที แววตาที่เคยเยชาและเย็นชาเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความซับซ้อนที่อ่านไม่ออก เขามองรินรดาด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความนิ่งสงบ "เพราะเกมนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องแข่งขันทำอาหาร..." คีย์ตวัทเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนทุบลงกลางใจ "แต่มันคือการชำระสะสางอดีตที่คุณหนีมันมาตลอดชีวิต และคนที่อยู่เบื้องหลังการทำลายวัตถุดิบของคุณวันนี้... ก็คือคนเดียวกับที่เคยทำลายครอบครัวคุณเมื่อสิบปีก่อน" รินรดานิ่งงัง สมองอื้ออึง ร่างกายเย็นเฉียบลงในพริบตา เธอกำกระดาษในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องครัว พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังแทรกเข้ามาในบรรยากาศอันอึมครึม "อุ๊ย... ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะเวลาสำคัญของเชฟคนเก่งกับท่านกรรมการคนโปรดเข้าซะแล้วสิครับ..." รินรดารีบหันขวับไปมองผู้มาใหม่ทันที และเมื่อภาพร่างของชายวัยกลางคนผู้มีรอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏแก่สายตา เลือดในกายของเธอก็เดือดพล่านขึ้นมาถึงขีดสุดในทันที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ