สงครามเครื่องเทศ

ปัง! เสียงประตูไม้สักเก่าแก่ที่ถูกกระแทกจนเปิดอ้าออกกว้าง สะท้อนก้องไปทั่วห้องครัวแคաբๆ ของตึกแถวโบราณในย่านการค้าเมืองมาร์เซย์ แรงลมวูบใหญ่พัดพาเอาละอองฝนและกลิ่นอายความชื้นจากท้องถนนด้านนอกเข้ามาปะทะใบหน้าของทุกคนในห้อง รahินรดาชะงักมือที่กำลังถือตะหลิว เธอนิ่งค้างไปเสี้ยววินาทีเมื่อดวงตาเรียวสวยกวาดมองผู้มาใหม่ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตูนั้นไม่ใช่ใครอื่น—วิคเตอร์ เชฟหนุ่มลูกครึ่งฝรั่งเศส-อังกฤษผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการอาหารยูโรเปียน และเป็นคู่แข่งคนสำคัญที่คอยตามรังควานเธอกับคีย์ตวัทมาตั้งแต่กรุงลอนดอน รอยยิ้มเยือกเย็นประดับอยู่บนมุมปากคมคายนั้น มันคือรอยยิ้มของพวกผู้ดีจอมปลอมที่พร้อมจะเหยียบย่ำคนอื่นได้ทุกเมื่อเพื่อผลประโยชน์ "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะดินเนอร์ยามวิกาลของคู่รักนักชิมกับเชฟสาวฝีมือปากกล้าเข้าสินะครับ" วิคเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท สายตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องครัวที่ตอนนี้เต็มไปด้วยวัตถุดิบและกลิ่นเครื่องเทศอบอวล ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่คีย์ตวัทที่ยืนนิ่งสงбиอยู่ข้างกายรินรดา คีย์ตวัทไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกวาดมองวิคเตอร์ด้วยความรังเกียจที่ปิดไม่มิด เขาก้าวขาขยับบังรินรดาไว้เล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว—เป็นสัญชาตญาณของการปกป้องที่แสดงออกมาชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ "ถ้าตาไม่บอดจนเกินไป ก็น่าจะมองออกนะว่าที่นี่ไม่มีพื้นที่ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ" คีย์ตวัทสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น "ไสหัวออกไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" วิคเตอร์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องทีละก้าว รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบย่ำลงบนพื้นไม้เก่าจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอาร์ด "ใจร้อนเสียจริงนะคุณคีย์ตวัท สมกับที่เป็นนักวิจารณ์มือหนึ่งผู้หยิ่งยโส... แต่ก็น่าเสียดายนะ ที่วันนี้ผมไม่ได้มาเพื่อต่อปากต่อคำกับคุณ แต่ผมมาเพื่อประกาศศักดา" วิคเตอร์ผายมือออกกว้าง ท่าทางเย่อหยิ่ง "พรุ่งนี้เช้า ที่ตลาดกลางเมืองมาร์เซย์ จะมีการแข่งขันทำอาหารเฉพาะกิจเพื่อคัดเลือกตัวแทนไปงาน 'Grand Epicurean Festival' และผม... ได้ยินมาว่าเชฟรินรดาผู้มั่นใจในฝีมือตัวเองนักหนา ได้ลงทะเบียนเข้าร่วมด้วยแล้ว" รินรดาขยับตัวก้าวพ้นเงาร่างของคีย์ตวัท ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่ในแววคู่นั้นแม้แต่น้อย "แล้วมันทำไมล่ะ? หรือว่ากลัวว่าฝีมือปลอมๆ ของนายจะสู้รสชาติแท้จริงของฉันไม่ได้ ถึงต้องรีบมาเห่าขู่ถึงที่นี่?" รอยยิ้มบนใบหน้าวิคเตอร์กระตุกวูบ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่นที่ถูกตอกกลับอย่างเจ็บแสบ "ปากเก่งให้ได้ตลอดเถอะครับแม่คุณ... เพราะพรุ่งนี้ หัวข้อการแข่งขันคือ 'สงครามเครื่องเทศ' และผมจะทำให้คุณรู้ว่าวัตถุดิบชั้นต่ำแบบที่คุณชอบใช้ ไม่มีทางเทียบชั้นกับวัตถุดิบระดับไฮendที่ผมเตรียมมาได้หรอก" พูดจบ วิคเตอร์ก็หันหลังกลับ เดินนجออกไปจากห้องอย่างผู้ชนะ ทิ้งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยไว้เบื้องหลัง พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทิ้งตัวลงบนบ่าของสองหนุ่มสาว ประตูปิดลงแล้ว ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องครัวอีกครั้ง รินรดายืนนิ่ง ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความโกรธผสมผสานกับความกดดันพุ่งพล่านอยู่ในอก หัวข้อ 'สงครามเครื่องเทศ' ในตลาดท้องถิ่นของมาร์เซย์ไม่ใช่เรื่องง่าย เครื่องเทศแต่ละชนิดมีคาแรคเตอร์ที่รุนแรง หากผสานกันไม่ดี อาหารจะกลายเป็นขยะรสชาติแย่ทันที "ไหวไหม?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาหันไปมอง เจ้าของร่างสูงโปรดปรานยังคงยืนกอดอกมองเธออยู่ แววตาที่มักจะเย็นชาคู่นั้นเวลานี้กลับมีความห่วงใยเจือจางซ่อนอยู่ลึกๆ "ถามอะไรแปลกๆ" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามฝืนทำเป็นเข้มแข็ง ทั้งที่ในใจเริ่มปั่นป่วน "คนอย่างรินรดาไม่มีคำว่าไม่ไหวหรอกค่ะคุณคีย์ตวัท แค่เชฟปากเสียกับวัตถุดิบแพงๆ ไร้จิตวิญญาณ ฉันไม่กลัวหรอก" คีย์ตวัทถอนหายใจยาวนาน เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ต่อปากต่อคำถกเถียงกับเธอเหมือนเคย ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วและกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ทำให้หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง "อย่าทำเป็นเก่งให้มากนักเลยน่า" คีย์ตวัทเอ่ยเสียงนุ่มขึ้นอย่างผิดวิสัย นิ้วเรียวใหญ่เอื้อมออกไปปัดเศษแป้งที่เปื้อนอยู่ข้างแก้มเนียนของเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจัดนั้นทำให้รินรดารู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่านผิวหนัง "เธอมีแค่ตัวคนเดียว แต่จำไว้... ตอนนี้เธอไม่ได้สู้คนเดียวแล้ว" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอมองสบตาผู้ชายปากร้ายที่มักจะหาเรื่องวิจารณ์เธอในทุกๆ เรื่อง แต่ในยามวิกฤตินี้ เขากลับเป็นคนแรกที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้าง และพร้อมจะรบเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับเธอ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ เสียงฝนที่ตกกระทบหลังคานอกหน้าต่างกลายเป็นเสียงประกอบฉากที่เงียบสงบ ความซึนเดระที่เคยมีพังทลายลงในชั่วพริบตา เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "นี่คุณ... พูดจาแบบนี้หมายความว่าไงเนี่ย หยอดคำหวานใส่ฉันเหรอ?" คีย์ตวัทชะงักไปนิด รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นชั่วแวบก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามฟอร์มเดิมเพื่อปกปิดความเขินอาย "ใครหยอดเธอ อย่าหลงตัวเองน่า ฉันแค่ไม่อยากเห็นเชฟแถวนี้ร้องไห้ขี้มูกโป่งเวลาแพ้ต่างหาก รสชาติอาหารของเธอวันพรุ่งนี้ ถ้าทำออกมาห่วยแตก ฉันนี่แหละจะเป็นคนแรกที่จะเขียนบทความวิจารณ์สับเละไม่เหลือชิ้นดีเลยคอยดู" "ปากร้ายจริงนะ!" รินรดาแยกเขี้ยวใส่ทันที ความซึ้งเมื่อครู่ปลิวหายไปในอากาศ เหลือเพียงความหมั่นไส้ที่กลับมาเต็มร้อย "ถ้าอาหารของฉันชนะขึ้นมา อย่ามาขอร้องให้ฉันทำให้กินก็แล้วกัน!" "ฝันไปเถอะ" คีย์ตวัทตอบกลับทันควัน นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายความเอ็นดูที่เขาพยายามซ่อนไว้ไม่มิด "ถ้าชนะ... ค่อยมาคุยกันว่าเธอจะต้องแลกด้วยอะไร" เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ตลาดท้องถิ่นใจกลางมาร์เซย์ แสงแดดจัดจ้านสาดส่องลงมากระทบแผงขายเครื่องเทศสีสันสดใส กลิ่นอายของยี่หร่า อบเชย พริกไทยดำ และสมุนไพรเมดิเตอร์เรเนียนลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เสียงผู้คนจอแจและเสียงเคาะกระทะจากบรรดาเชฟผู้เข้าแข่งขันดังระงมไปหมด โต๊ะทำอาหารของรินรดาตั้งอยู่กลางลานกว้าง เธอยืนสวมผ้ากันเปื้อนสีเข้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น มือเรียวกำลังจัดเรียงขวดเครื่องเทศนานาชนิดอย่างเป็นระเบียบ ขณะที่ฝั่งตรงข้าม วิคเตอร์ยืนกอดอกยิ้มเยาะด้วยความมั่นใจ พร้อมวัตถุดิบราคาแพงระยับที่วางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ "เริ่มการแข่งขันได้!" เสียงประกาศก้องจากคณะกรรมการดังขึ้น รินรดาสูดหายใจเข้าลึกตั้งสติ เธอหันไปมองข้างเวที ที่ซึ่งคีย์ตวัทยืนกอดอกพิงเสาไม้ มองตรงมาที่เธอด้วยสายตาที่ส่งสัญญาณบอกเป็นนัยว่า *'ทำให้เต็มที่'* รอยยิ้มมั่นใจผุดขึ้นที่มุมปากของเชฟสาวฝีมือจัดจ้าน มือเรียวคว้ามีดทำครัวขึ้นมาเตรียมพร้อมลุยกับ 'สงครามเครื่องเทศ' ครั้งนี้อย่างไม่เกรงกลัวใครหน้าไหนทั้งสิ้น ทว่า... ในวินาทีที่รินรดากำลังจะลงมือหั่นเนื้อแกะหมักเครื่องเทศสูตรพิเศษ เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอจากด้านหลัง ก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจของตลาด "เชฟรินรดาครับ! แย่แล้วครับ! วัตถุดิบหลักล็อตสำคัญที่สั่งมาจากฟาร์ม... ถูกสับเปลี่ยนและถูกทำลายจนเสียหายหมดแล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคและลุ้นไปกับเคมีสุดแซ่บนี้ด้วยกันนะครับ