สูตรลับที่ไม่ลับ

“ถ้าฝีมือระดับคุณเรียกว่า ‘ทำได้’ งั้นมาตรฐานวงการอาหารปารีสคงตกต่ำลงจนน่าใจหายแล้วล่ะครับ เชฟรินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นอย่างจงใจยียวนดังแทรกผ่านความเงียบของห้องครัวทดลองในสถาบันการทำอาหารชื่อดังใจกลางกรุงปารีส คีย์ตวัทกอดอกพิงสะโพกกับเคาน์เตอร์สแตนเลส ดวงตาคมกราบกวาดมองจานอาหารตรงหน้าด้วยแววตาเรียบนิ่งไร้ความปรานี ราวกับสิ่งที่วางอยู่เป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า ไม่ใช่เมนู ‘ลาซานญ่าเนื้อตุ๋นไวน์แดงกลิ่นอายสมุนไพรไทย’ ที่รินรดastทุ่มเทเคี่ยวเค้นมาตลอดสามชั่วโมงเต็ม รินรดาหรี่ตามองผู้ชายปากร้ายฝั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ เธอไม่ได้โกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงเหมือนสัปดาห์ก่อน แต่ความรู้สึกคันไม้คันมืออยากหยิบคัตเตอร์มาตัดลิ้นคนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอดมันพุ่งพล่านจนปลายนิ้วกระตุก “ถ้าตาไม่บอดจนเกินไปนัก คุณน่าจะลองใช้ลิ้นสัมผัสรสชาติเบสิคพวกนั้นดูให้ดีเสียก่อนนะฃคีย์ตวัท” รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว “อย่าเอามาตรฐานแคบๆ ของนักวิจารณ์หูเบามาตัดสินความตั้งใจของคนอื่น แค่เพราะมันไม่ใช่สูตรดั้งเดิมที่คุณกินจนเลี่ยน” “ความตั้งใจกินไม่ได้หรอกครับเชฟ อาหารคือรสชาติ ไม่ใช่พื้นที่ระบายอารมณ์” คีย์ตวัทสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบไหววูบชั่วพริบตาเมื่อเห็นประกายไฟในดวงตาของหญิงสาว ทว่าเขากลับเลือกที่จะซ่อนมันไว้ใต้มาดเยือกเย็น “อีกอย่าง… ผู้หญิงที่เอาแต่เถียงข้างๆ คูๆ แบบคุณ ต่อให้ทำอาหารให้อร่อยแค่ไหน มันก็ไร้เสน่ห์สิ้นดี” บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบทันที เสียงฮือฮาจากเชฟฝึกหัดชาวฝรั่งเศสที่ยืนลุ้นอยู่รอบห้องเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าหายใจแรงเมื่อสองโปรไฟล์จัดจ้านปะทะคารมกันกลางห้องครัว ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้อ้าปากสวนกลับด้วยประโยคเจ็บแสบชนิดที่อีกฝ่ายต้องจุก เสียงปรบมือเบาๆ พร้อมกับเสียงหัวoาะในลำคอของบุคคลที่สามก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน “โอ้โห… บรรยากาศเร่าร้อนยิ่งกว่าเตาอบอุตสาหกรรมเสียอีกนะเนี่ย ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นนักวิจารณ์มือหนึ่งอย่างคุณคีย์ตวัท ยืนเถียงกับเชฟสาวมือฉมังด้วยความอินเบอร์นี้” รินรดาขมวดคิ้วมุ่นทันที หันขวับไปมองผู้มาใหม่ ส่วนคีย์ตวัทเองก็ชักสีหน้าเรียบตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นใบหน้าคุ้นเคยของเชฟหนุ่มลูกครึ่งฝรั่งเศส-อิตาลี ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ “คุณมาทำอะไรที่นี่… เลโอนาร์ด” คีย์ตวัทเอ่ยเสียงเย็น เย็นเสียจนรินรดารู้สึกได้ถึงพลังงานกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม “ก็แค่ผ่านมาดูว่า ‘สูตรลับที่ไม่ลับ’ ของเชฟสาวชาวไทยคนนี้ จะทำให้วงการอาหารปารีสสั่นคลอนได้จริงไหม” เลโอนาร์ดก้าวเข้ามาประชิดเคาน์เตอร์ ส่งสายตาหวานเยิ้มให้รินรดา “และดูเหมือนว่าผมจะมาทันเวลาพอดิบพอดี… เชฟรินครับ สนใจไปทานมื้อค่ำกับผมสักมื้อไหมครับ? ผมมีไวน์ชั้นยอดที่อยากให้คุณลองชิม พร้อมกับฟังคุณด่าผู้ชายปากเสียแถวนี้แก้เบื่อ” รินรดาชะงักไปนิด เธอยังไม่ทันได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ร่างสูงใหญ่ของคีย์ตวัทก็ขยับเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอและเลโอนาร์ดอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มส่งยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา—ให้คู่แข่งหัวใจคนสำคัญ “เกรงว่าค่ำคืนนี้ เชฟรินรดาจะมีธุระด่วนต้องเคลียร์กับผมเรื่อง ‘สูตรอาหาร’ ที่เธอยังทำได้ไม่ถึงเกณฑ์…” คีย์ตวัทหันมาสบตารินรดา รัศมีความกดดันและสายตาที่เว้าวอนลึกซึ้งระคนหวงแหนฉายชัดในวินาทีที่เขาก้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ “...และถ้าคุณกล้าตอบรับคำชวนไอ้บ้านี่ มีหวังผมได้สั่งแบนร้านคุณไปตลอดชีวิตแน่” รินรดาลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของเธอกับคีย์ตวัทเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและความร้อนจากเตาหลอมรวมกันจนเธอแทบหายใจไม่ออก ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของฟีนิกซ์สีทองเสมอนะครับ