ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

“ถอนตัวงั้นเหรอ? พ่อคุณช่วยกลับไปทบทวนความจำหน่อยว่าไอ้สัญญาที่เซ็นทิ้งไว้มันมีน้ำหนักแค่ไหน ไม่ใช่แค่เศษกระดาษที่ใช้เช็ดโต๊ะอาหารหรูๆ ของคุณหรอกนะ” รินรดาตบแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้สักตัวหนาในห้องทำงานส่วนตัวของคีย์ตวัท เสียงดัง ‘ปัง’ จนกาแฟในแก้วกระเบื้องเคลือบสีดำเข้มสั่นไหว เธอจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่ไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย แม้ความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มจะทำให้อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงจนเกือบติดลบก็ตาม คีย์ตวัทไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต เขายังคงเลื่อนอ่านเอกสารด้วยท่าทีเรียบเฉย ผิดกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่เขาเองก็รู้ดีว่ามันเริ่มไม่เป็นจังหวะเพราะท่าทางเอาเรื่องของหญิงสาวตรงหน้า “ผมไม่ได้จะถอนตัว ผมแค่คิดว่า... สารคดีอาหารระดับโลกที่ต้องใช้วิสัยทัศน์ทางศิลปะระดับสูง ไม่ควรจะเอาคนที่มีอคติส่วนตัวมาทำงานด้วย” เขาเอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกริบเหลือบขึ้นมองรินรดาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก “หรือว่าเชฟรินรดากลัว? กลัวว่าพอต้องมาเจอกับวิจารณ์ของจริงแล้วจะคุมเตาไม่อยู่” “อคติ?” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอโน้มตัวลงไปเท้าแขนกับโต๊ะ ขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์จางๆ จากตัวเขา “ใครกันแน่ที่ใช้ปากวิจารณ์งานคนอื่นเพื่อกลบเกลื่อนรสนิยมที่เข้าขั้นวิกฤตของตัวเอง? สารคดีนี้ต้องการความจริงใจในรสชาติ ไม่ใช่คำคมสวยหรูที่อ่านแล้วง่วงนอนแบบที่คุณชอบเขียน” คีย์ตวัทวางแท็บเล็ตลงช้าๆ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของรินรดาอย่างท้าทาย “ความจริงใจงั้นเหรอ? งั้นเรามาพิสูจน์กันว่าระหว่าง ‘ลิ้น’ ของผมกับ ‘ฝีมือ’ ของคุณ อะไรมันจะพังก่อนกันในโปรเจกต์นี้” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันโอ่อ่าเพียงชั่วครู่ เสียงเครื่องปรับอากาศกลายเป็นเสียงที่ดังที่สุดในห้วงเวลานี้ ทั้งคู่กำลังเล่นเกมจ้องตาที่ไม่มีใครยอมใคร รินรดาเห็นแววความสนุกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมของชายหนุ่ม ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกทั้งหงุดหงิดและ... ใจสั่นอย่างประหลาด “คุณกำลังบอกว่าคุณจะเซ็นยอมรับงานนี้?” รินรดาถามเสียงเย็น “ถ้าผมไม่ทำ หุ้นส่วนใหญ่คงถอนทุนคืน และคุณคงได้ไปเปิดร้านอาหารตามสั่งข้างทางแทนเชฟระดับมิชลินสตาร์อย่างที่ตั้งเป้าไว้” คีย์ตวัทลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากรูปร่างสูงโปร่งของเขาทำให้รินรดาต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “และใช่... ผมจะร่วมโปรเจกต์นี้กับคุณ แต่มีข้อแม้ว่าผมจะเป็นคนคุมโทนและเนื้อหาทั้งหมด ห้ามโต้แย้ง ห้ามใช้อารมณ์ตัดสิน และห้าม... ขัดคำสั่งผมเด็ดขาด” “ฝันไปเถอะ!” รินรดาเชิดหน้าขึ้น “เราคือหุ้นส่วน ไม่ใช่เจ้านายกับลูกน้อง ฉันไม่มีทางยอมเป็นหุ่นเชิดให้คุณปั่นหัวเล่นแน่” “งั้นก็เตรียมตัวให้ดี” คีย์ตวัทก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าใจหาย เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นประสาทเธอได้ดีกว่าคำด่าใดๆ “เพราะถ้าในกองถ่ายคุณทำพลาดแม้แต่นิดเดียว ผมจะไม่แค่เขียนวิจารณ์ แต่ผมจะบดขยี้ความมั่นใจของคุณให้ราบคาบ... จนคุณไม่มีหน้าไปยืนหน้าเตาที่ไหนได้อีก” รินรดาสูดหายใจเข้าลึก เธอสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่แก้ม แต่เธอก็ไม่ยอมก้มหัวให้ “ดี... เตรียมกระดาษปากกาไว้ให้พร้อมเถอะคีย์ตวัท เพราะฉันจะทำให้คุณต้องเปลี่ยนใจมาเขียนชมฉันแทนการด่า!” ยังไม่ทันที่คีย์ตวัทจะเอ่ยอะไรตอบโต้ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังรัวและเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่ดูตื่นตระหนก เขาคือ ‘คุณดนัย’ ตัวแทนหลักของโปรเจกต์สารคดีอาหารนี้ เขาวางเอกสารปึกใหม่ลงบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทา “คุณคีย์! คุณริน! ผมต้องขอโทษจริงๆ ครับที่ต้องมาขัดจังหวะ แต่สถานการณ์ที่นิวยอร์กเปลี่ยนไปแล้ว...” ดนัยเว้นวรรคหายใจอย่างยากลำบาก “หุ้นส่วนใหญ่เพิ่งแจ้งข่าวร้ายมา... ทริปถ่ายทำแรกของเราถูกเลื่อนขึ้นให้เร็วขึ้นเป็นคืนนี้ และที่สำคัญที่สุด...” คีย์ตวัทขมวดคิ้ว “สำคัญยังไง?” ดนัยกลืนน้ำลายลงคอ “สถานที่ถ่ายทำถูกเปลี่ยนเป็นที่พักส่วนตัวของเจ้าพ่อวงการธุรกิจอาหารที่เพิ่งประกาศจะถอนทุนจากโปรเจกต์นี้... ถ้าเราทำอาหารจานที่เขาต้องการไม่ได้ภายในเช้าวันพรุ่งนี้ เราทุกคน... ทุกคนในห้องนี้ จะต้องถูกแบนจากวงการอาหารทั่วโลกตลอดชีวิตครับ!” บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที รินรดากับคีย์ตวัทสบตากัน ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย คีย์ตวัทหันมามองรินรดา สายตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่ มีเพียงความมุ่งมั่นที่น่ากลัวพอๆ กัน เขาขยับเข้าไปใกล้เธออีกก้าว คว้าข้อมือเธอไว้แน่นก่อนจะดึงให้ขยับมาหาตัว “ดูเหมือนว่า ‘ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้’ ของจริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นนะ เชฟรินรดา... คืนนี้ เราจะได้รู้กันว่าเราจะ ‘รุ่ง’ หรือ ‘ร่วง’ ไปด้วยกัน” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์สุดร้อนแรงของทั้งคู่นะครับ แล้วพบกันในตอนต่อไปครับ!