กอดแน่นๆ แทนคำขอโทษ

กลิ่นฉุนของแอลกอฮอล์และยาฆ่าเชื้อลอยอบอวลอยู่ในห้องฉุกเฉิน มันเป็นกลิ่นที่พรีมประภาคุ้นชินมาตลอดหลายปีในฐานะแพทย์ฝึกหัด แต่ในวินาทีนี้... กลิ่นเดียวกันกลับทำให้หัวใจของเธอบีบตัวจนเจ็บแปลบราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ "หมอพรีมคะ เคสเตียงสามรายงานตัวแล้วค่ะ..." เสียงของนางพยาบาลรุ่นพี่ดังแว่วเข้ามาในโสประสาท แต่พรีมกลับไม่ได้ยินมันเลยสักนิด สายตาคู่สวยที่มักจะฉายแววเด็ดเดี่ยวและมั่นใจในยามรักษาผู้ป่วย บัดนี้กลับไหวระริก ร่างบางในชุดกราวน์สีขาวสะอาดกำลังยืนนิ่งค้างอยู่หน้าประตูกระจกฝ้าของห้องพักแพทย์ มือเรียวที่เคยถือแฟ้มประวัติคนป่วยแน่นจนปลายนิ้วซีดเผือด ภาพเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อสองชั่วโมงก่อนยังคงฉายชัดอยู่ในหัว ท้องถนนเปียกชื้นจากฝนที่เพิ่งขาดเม็ด แสงไฟท้ายรถยนต์ละลานตา และร่างสูงโปรดของใครคนหนึ่งที่ยอมเอาตัวเข้ามาปกป้องเธอจากอุบัติเหตุไม่คาดฝัน... คิมหันต์ เด็กสถาปัตย์ปากร้ายที่ชอบกวนประสาทเธอเสมอ กลับนอนแน่นิ่งอยู่บนเปลพยาบาลในสภาพที่เสื้อช็อปสีเลือดหมูเปื้อนคราบฝุ่นและรอยถลอก *“ถ้าวันนั้นฉันไม่ดื้อรั้นเดินหนีคุณไป... เรื่องบ้าๆ แบบนี้คงไม่เกิดขึ้น”* พรีมเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่หัวใจดวงน้อยจนแทบหายใจไม่ออก ความปากแข็งที่เธอพยายามสร้างเป็นกำแพงหนามาตลอด พังทลายลงในพริบตาเดียวเมื่อนึกถึงคำพูดของธามเพื่อนสนิทของเขาที่วิ่งกระหืดกระหอบมาบอกที่หน้าห้องฉุกเฉิน *“มันปลอดภัยดีครับหมอ... แค่หัวแตกเย็บไปสามเข็ม แขนซ้ายเคล็ด แล้วก็น็อดยาสลบนิดหน่อยเพราะหัวฟาดพื้น แต่... หมอรู้ไหมครับว่าก่อนมันจะหมดสติไป มันพึมพำชื่อใครตลอดเวลา?”* คำพูดนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท พรีหมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะผลักประตูกระจกเข้าไปด้านในอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษ แสงไฟสีส้มวลนวลจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องกระทบร่างสูงที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะกวนโมโหเธอบัดนี้มีผ้าพันแผลสีขาวสะอาดคาดอยู่บริเวณขมับซ้าย มุมปากมีรอยช้ำจางๆ และผิวเนื้อคมเข้มดูซีดเซียวลงถนัดตา สภาพของพ่อหนุ่มวิศวะ/สถาปัตย์มามาดเซอร์ที่พรีมเคยหมั่นไส้ หายลับไปเหลือเพียงความเปราะบางที่ทำให้คนมองใจหายวาบ พรีมก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้เตียงทีละน้อย ฝ่ายคิมหันต์ที่สัญชาตญาณความรู้สึกตัวไวแม้ในยามเจ็บป่วย ค่อยๆ ปรือเปลือกตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคมกริบที่มักจะพราวระยับด้วยความขี้เล่น บัดนี้ฉายแววอ่อนล้าและเจือความประหลาดใจเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น "หมอ..." เสียงทุ้มแหบพร่าและแห้งผากเอ่ยเรียกชื่อเธอเบาๆ พลางพยายามจะขยับตัวลุกขึ้นนั่ง "อย่าเพิ่งขยับนะคะ!" พรีมรีบพุ่งเข้าไปหาด้วยความตกใจ สองมือเรียวประคองไหล่กว้างเอาไว้ทันที น้ำเสียงที่เคยราบเรียบและดุในยามทำงาน สั่นเครือจนแทบจะกลายเป็นเสียงสะื้น "คุณเพิ่งฟื้น... นอนลงไปเลยนะคิมหันต์ อย่าดื้อ!" คิมหันต์มองใบหน้าเนียนใสที่เปื้อนคราบน้ำตาจางๆ ของคนตรงหน้า ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักจะมองเขาด้วยความรำคาญหรือความถือดี บัดนี้แดงก่ำและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ปิดไม่มิด ชายหนุ่มระบายยิ้มจางๆ ออกมาที่มุมปาก แม้ว่ามันจะทำให้เขาต้องนิหน้าด้วยความเจ็บแปลบที่แผลก็ตาม "ผมไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย... ร้องไห้ทำไมเนี่ย คุณหมอคนเก่งของผม" เขาเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ตั้งใจจะผ่อนคลายบรรยากาศตึงเครียด แต่มันกลับไม่ได้ผลเลยสักนิด "มันตลกมากหรือไงคะ!" พรีมแหวใส่เสียงสั่น เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยออกลวกๆ "คุณบ้าหรือเปล่า! เอาตัวมารับแทนฉันทำไม รู้ไหมว่าถ้าเสาไฟต้นนั้นล้มลงมาทับคุณจริงๆ ฉันจะ..." ประโยคที่เหลือขาดหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ คิมหันต์ก็ใช้มือข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บรวบเอวบางของเธอเข้าไปหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงดึงที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้พรีมเสียหลักล้มลงไปซบกับอกแกร่งของเขาโดยอัตโนมัติ "โอ๊ย... เบาๆ สิคิม!" พรีมร้องอุทานด้วยความตกใจกลัวจะไปโดนแผลของเขา พยายามจะดันตัวลุกขึ้น แต่คนเจ็บกลับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีก ใบหน้าคมซบลงกับกลุ่มผมนุ่มของเธอ สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยเพื่อยืนยันว่าหญิงสาวในอ้อมแขนปลอดภัยดีจริงๆ "ผมไม่เป็นไร... จริงๆ นะพรีม" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงนั้นอบอุ่นและจริงจังจนหัวใจของพรีมกระตุกวูบ "ตอนนั้น... สมองผมมันไม่ได้คิดอะไรเลยสักอย่าง มันมีแค่ความคิดเดียว... ว่าผมยอมเจ็บแทนคุณดีกว่าเห็นคุณเป็นอะไรไปต่อหน้าต่อตา" หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาอีกระลอก พรีมซบหน้าลงกับอกเสื้อช็อปของเขา ปล่อยให้ความอัดอั้นตันใจทั้งหมดพรั่งพรูออกมาเป็นเสียงสะื้นเบาๆ มือบางกำเสื้อของเขาแน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายมือออกแล้วร่างสูงตรงหน้าจะหายวับไปกับตา "คุณมันบ้าที่สุด... คิมหันต์ คนบ้า!" เธอยกกำปั้นเล็กๆ ทุบลงบนอกแกร่งเบาๆ เป็นการระบายความโกรธปนความโล่งอก "ถ้าคุณเป็นอะไรไปจริงๆ ฉันจะทำยังไง... ฉันจะเอาหน้าไปสู้กับใคร... ฮือ..." คิมหันต์ยิ้มบางๆ ความเจ็บปวดที่แผลบรรเทาลงไปครึ่งหนึ่งเมื่อได้ยินเสียงสะื้นนั้น มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆ อย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อ่อนโยนและแตกต่างจากมาดกวนประสาทโดยสิ้นเชิง ทำให้พรีมยิ่งรู้สึกซาบซึ้งใจจนบรรยายไม่ถูก "ขอโทษ... ที่ทำให้เป็นห่วงนะครับ" คิมหันต์กระซิบเสียงนุ่ม ริมฝีปากหยักกดจูบเบาๆ ลงบนเรือนผมของหญิงสาว "ผมสัญญา... ต่อไปนี้ผมจะไม่ยอมให้ตัวเองเจ็บตัวจนคุณต้องร้องไห้อีกแล้ว" พรีมเงยหน้าขึ้นจากอกแกร่ง ดวงตาคู่สวยชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของคนเจ็บ ความเงียบงันเข้าปกคลุมรอบตัวชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจและจังหวะหัวใจที่เต้นตรงกันของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้องในความรู้สึก "สัญญาแล้วนะคะ..." พรีมเอמהเสียงสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น "ว่าจะไม่ปล่อยมือจากฉันอีก ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ตาม" คิมหันต์สบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มอบอุ่นระบายเต็มดวงหน้าคมคาย เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม "สัญญาด้วยเกียรติของเด็กสถาปัตย์ที่คลั่งรักคุณหมอบدคนนี้เลยครับ..." พรีมหลับตาลงรับสัมผัสอบอุ่นที่ประทับลงมาบนหน้าผากอย่างแผ่วเบา มันไม่ใช่จูบที่ร้อนแรงหรือวาบหวาม แต่มันคือการโอบกอดและพันธนาการหัวใจของทั้งสองดวงเข้าด้วยกันอย่างมั่นคง ท่ามกลางกลิ่นอายของโรงพยาบาลและความเหนื่อยล้า กำแพงความปากแข็งทั้งหมดถูกพังทลายลง เหลือเพียงความรักและความเข้าใจที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำใดมาอธิบาย แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความหวานละมุนกำลังโอบล้อมหัวใจของทั้งคู่ให้เคลิบเคลิ้มไปกับความเงียบสงบนั้นเอง *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูกระจกบานเลื่อนด้านหลังดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างของพยาบาลสาวเพื่อนสนิทอย่างน้ำใส ที่ก้าวเข้ามาพร้อมชาร์จประวัติคนไข้ในมือ โดยไม่ได้ทันสังเกตบรรยากาศชวนใจเต้นตรงนั้นเลยสักนิด "หมอพรีมคะ... แย่แล้วล่ะค่ะ! คือว่ามีคนไข้ฉุกเฉิน..." น้ำใสชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจปนหมั่นไส้ "อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ฉันเข้ามาขัดจังหวะความหวานหรือเปล่าคะเนี่ย พอดีว่าที่เคาน์เตอร์มี... เอ่อ... แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งกำลังโวยวายตามหาหมอพรีมอยู่ค่ะ บอกว่าเป็นคู่หมั้น..." เพล้ง! ราวกับมีแก้วน้ำเย็นจัดสาดใส่หน้าคนทั้งคู่ในเสี้ยววินาที รอยยิ้มหวานละมุนบนใบหน้าของคิมหันต์แข็งค้างทันที ส่วนพรีมถึงกับหน้าถอดสี ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก หัวใจที่เพิ่งสงบลงกลับมากระหน่ำรัวด้วยความหวาดหวั่นอีกครั้งเมื่อได้ยินคำว่า 'คู่หมั้น' หลุดออกมาจากปากเพื่อนสนิท "ใครนะ... น้ำใส?" พรีมถามเสียงสั่น ร่างกายเย็นเฉียบลงในพริบตา น้ำใสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยชื่อบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะโผล่มาในเวลานี้ "คุณภาคินค่ะ... เขาเพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ แล้วพุ่งตรงมาที่นี่เลยค่ะหมอ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เด็กสถาปัตย์กับคุณหมอจนถึงตอนนี้นะคะ อย่าลืมเตรียมทิชชู่ไว้รอตอนต่อไปด้วยนะคะ!