นัดล้างแผลที่ไม่อยากหาย

กลิ่นแอลกอฮอล์และน้ำยาฆ่าเชื้อผสมผสานกับกลิ่นอายความอับชื้นของคราบกาวตราช้างที่ยังติดอยู่ตามซอกเล็บ... นี่มันไม่ใช่กลิ่นที่ควรจะวนเวียนอยู่ในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยในช่วงเวลาใกล้เที่ยงคืนแบบนี้เลยสักนิด "ฉันถามจริง ๆ นะคุณคิมหันต์... มือของคุณเนี่ย มันทำด้วยกระดาษทิชชูเปียกน้ำหรือยังไง ถึงได้มีแผลถลอก ปักข่วน และฉีกขาดมาให้ฉันเย็บหรือทำแผลได้ทุกวี่ทุกวันแบบนี้?" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นพร้อมกับแรงกดสำลีชุบแอลกอฮอล์ลงบนหลังมือข้างขวาของร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียงคนไข้ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเฉียบของ 'หมอพรีม' หรือพรีมประภา แพทย์ฝึกหัดสาวสวยผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเด็ดขาด กำลังหรี่มองคนเจ็บหน้ามึนด้วยความระคนหมั่นไส้และสงสัยในเวลาเดียวกัน คิมหันต์ หรือ 'คิม' สถาปนิกปีสามผู้มีเรือนผมหยักศกยุ่งเหยิงและเสื้อช็อปสีเลือดหมูที่เปื้อนคราบสีอะคริลิกกับฝุ่นปูน ลอบกลืนน้ำลงคออึกใหญ่ ไม่ใช่เพราะความเจ็บแสบจากแผลสดตรงหน้าหรอก... แต่เป็นเพราะสายตาของหมอสาวต่างหากที่กำลังแสกนเขาเหมือนเครื่องเอ็กซเรย์ความจริง "โธ่ หมอครับ... คนเรามันก็ต้องมีพลาดกันบ้างสิครับ งานโมเดลสถาปัตย์นะ ไม่ใช่พับเรือกระดาษ คัตเตอร์มันคมยิ่งกว่าใจคนซะอีก" คิมส่งยิ้มเจื่อน ๆ พร้อมกับทำหน้าออดอเซ็นที่ฝึกซ้อมมาอย่างดีเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ "หมอ..." พรีมทวนคำเสียงสูง เธอวางสำลีลงในถาดสแตนเลสเสียงดังเคร้ง ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นจนคิมต้องเผลอเอนหลังหนีตามสัญชาตญาณ "ฉันเพิ่งทำแผลให้คุณไปเมื่อบ่ายวานนี้... แล้วนี่ผ่านไปไม่ถึงสามสิบชั่วโมง คุณกลับมานั่งอยู่ตรงนี้ด้วยแผลที่นิ้วชี้ข้างเดิม แถมยังมีรอยถลอกใหม่ที่แขนซ้ายเพิ่มมาอีกต่างหาก คุณคิมหันต์... คุณตั้งใจเอาหัวใจเอ้ย เอาเนื้อตัวมาให้ฉันฟัน เอ้ย เย็บเล่นแก้เหงาหรือยังไงคะ?" บรรยากาศในห้องทำแผลเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบา ๆ แต่หัวใจของนายคิมหันต์กลับเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนส่งโปรเจกต์อาจารย์ใหญ่เสียอีก *ก็ใครใช้ให้ห้องพักแพทย์ฝึกหัดมันอยู่ใกล้ตึกคณะสถาปัตย์จนเดินมาแค่ห้านาที... แล้วใครล่ะจะยอมพลาดโอกาสมานั่งอ่อย เอ้ย มารักษากับคุณหมอคนสวยที่ดุแต่ใจดีคนนี้เล่า* ความคิดในหัวของพ่อหนุ่มวิศวะ(นอกคณะ)ตีกันวุ่นวาย แต่ภายนอกเขากลับตีหน้ามึนทำเป็นกระแอมไอแก้เขิน "โธ่ หมอก็พูดเกินไป ใครจะอยากเจ็บตัวบ่อย ๆ ล่ะครับ แต่มันช่วยไม่ได้นี่นา... พอดีผมเป็นคนมือหนักเวลาทำงาน แล้วอีกอย่าง..." คิมเว้นจังหวะ เลื่อนสายตาคมกริบขึ้นสบตาหมอสาวตรง ๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์นิด ๆ "...พอแผลมันหายช้า ผมก็เลยคิดถึง... เอ้ย คิดถึงบรรยากาศตอนหมอเป่าแผลให้ไงครับ" พรีมชะงักมือที่กำลังหยิบหลอดเบตาดีน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "ปากดีจริง ๆ นะคะคุณคิมหันต์ สงสัยแผลแค่นี้คงยังน้อยไป เดี๋ยวฉันจะจัดชุดใหญ่ยาชาเข็มเบ้อเร่อฉีดย้ำแผลให้สักสามเข็มดีไหมคะ จะได้ไม่ต้องมาหาฉันบ่อย ๆ อีก" คำขู่เรื่อง 'เข็มฉีดยา' ได้ผลชะเด็ดขาด คิมสะดุ้งโหยงทันทีโดยสัญชาตญาณ หนุ่มมาดเซอร์ผู้ไม่เคยกลัวใครหน้าไหน กลับมีปมฝังใจกับเข็มฉีดยาขนาดเท่าท่อประปาของโรงพยาบาลรัฐตั้งแต่เด็ก ๆ ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มทะเล้นเริ่มซีดเผือดลงเล็กน้อย จนพรีมแอบอมยิ้มกับปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปเหมือนหนังคนละม้วนนั้น "อ่า... หมอครับ เรื่องเข็มเนี่ย ผมว่าเราคุยกันด้วยเหตุผลดีกว่านะ หน้าตาหล่อ ๆ แบบผม ถ้าโดนเข็มแทงบ่อย ๆ เดี๋ยวหน้ามันจะเบี้ยวเอานะครับ" คิมรีบเปลี่ยนเรื่องพร้อมกับทำหน้าหงิกงอจนน่าเอ็นดู น้ำใส พยาบาลสาวเพื่อนซี้ของพรีมที่เพิ่งเดินถือแฟ้มประวัติคนไข้เข้ามาในห้องพอดี ถึงกับหลุดขำพรืดออกมาเสียงดัง เธอเหล่มองเพื่อนรักสลับกับหนุ่มสถาปัตย์หน้ามึนที่แวะเวียนมาป้วนเปี้ยนแถวนี้จนพยาบาลทั้งตึกจำหน้าได้ขึ้นใจแล้ว "แหม... หมอพรีมคะ สงสัยเคสนี้ไม่ต้องใช้ยาชาหรอกค่ะ ใช้ยาใจจากแถวนี้ก็น่าจะหายเองได้ทันทีเลยนะคะเนี่ย เห็นมานั่งรอหน้าห้องฉุกเฉินตั้งแต่ยังไม่หมดเวรบ่าย แถมยังเนียนบอกว่าลืมกุญแจรถไว้ในห้องตรวจอีกต่างหาก" น้ำใสอดไม่ได้ที่จะแซวขึ้นมาตามประโยคที่ตนเองเห็นกับตา พรีมหรี่ตามองคิมหันต์ทันทีเมื่อได้ยินความจริงข้อใหม่ "อ๋อ... ลืมกุญแจรถไว้ในห้องตรวจว่างั้นเถอะ? ทั้ง ๆ ที่ฉันเห็นคุณเดินถือพวงกุญแจรถยนต์แกว่งไปแกว่งมาตั้งแต่ตอนเดินเข้าโรงพยาบาลเนี่ยนะ คุณคิมหันต์... นี่คุณโกหกหมอหน้าตายเลยเหรอคะ?" คิมหันต์ยิ้มแห้ง ๆ เกาหัวตัวเองแก้เก้อ "โธ่ น้ำใสก็... อย่าเพิ่งแฉกันสิครับ กำลังฟิลม์กู๊ดอยู่เลย" เขาหันไปค้อนเพื่อนสนิทตัวเองในใจ (เอ้ย เพื่อนสนิทของหมอ) ก่อนจะหันกลับมาส่งสายตาออดอเซ็นให้หมอสาวคนสวยอีกครั้ง "ก็คนมันอยากเจอหน้าหมอนี่ครับ... อยู่คณะทำแต่โมเดลจนหน้าจะเหมือนกระดาษลังอยู่แล้ว ถ้าไม่ได้มาเห็นหน้าหมอพรีมสักวัน ชีวิตผมคงขาดแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิตแน่ ๆ เลย" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากร้ายแต่ใจตรงกับปาก (เฉพาะเวลานี้) ทำให้พรีมถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ใบหน้าหวานเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ เธอก้มหน้าลงแสร้งทำเป็นเก็บอุปกรณ์ทำแผลเพื่อซ่อนความประหม่าที่จู่ ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมาในอก หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะกับคำพูดตรงไปตรงมาแบบไม่อ้อมค้อมของผู้ชายตรงหน้า "เพ้อเจ้อใหญ่แล้วค่ะคุณคิม เสร็จแล้วก็กลับไปซะนะคะ ดึกดื่นตื่นค่ำแล้ว ไม่ใช่เวลามานั่งหยอดมุกแป้กแถวนี้" พรีมเอ่ยเสียงดุกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ใบหูที่แดงแจ๋ของเธอกลับทรยศคำพูดทั้งหมดอย่างสิ้นเชิง คิมระบายยิ้มกว้างออกมาด้วยความเอ็นดู เขายอมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับหมวกแก๊ปสีดำคู่ใจมาสวมไว้บนหัวลวก ๆ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบเบา ๆ ใกล้ใบหูของแพทย์สาวที่กำลังยืนเก็บของ "งั้นพรุ่งนี้... ผมแกล้งทำมีดคัตเตอร์บาดมือลึกกว่าเดิมหน่อย หมอจะยอมใจอ่อนมาเลี้ยงกาแฟผมหน้าโรงพยาบาลไหมครับ?" "คุณคิมหันต์!" พรีมเงยหน้าขึ้นหวังจะเอ็ดให้ชุดใหญ่ แต่ร่างสูงกลับหัวเราะร่ออย่างอารมณ์ดีแล้วโบกมือลาเดินลิ่วออกจากห้องฉุกเฉินไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าจะโดนเข็มฉีดยาเบอร์ใหญ่จริง ๆ พรีมยืนถอนหายใจอยู่หน้าโต๊ะทำงาน พลางส่ายหัวเบา ๆ ให้กับความตื๊อและหน้ามึนขั้นสุดของสถาปนิกหนุ่มคนนั้น แต่มุมปากของเธอกลับยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบแฟ้มประวัติคนไข้เล่มสุดท้ายของคืนนี้ขึ้นมาเปิดดูเพื่อเตรียมตัวเซ็นชื่อส่งมอบเวร แต่ทว่า... ทันทีที่สายตาคู่สวยกวาดมองไปที่ช่อง 'ประวัติการมารับบริการ' ในหน้ากระดาษแผ่นรองสุดท้าย รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ต้องค้างเติ่งไปในทันที ชื่อและนามสกุลของคนไข้รายล่าสุดที่เพิ่งเดินออกไปจากห้องเมื่อสักครู่นี้... ไม่ใช่ชื่อของ 'คิมหันต์' สถาปนิกปีสามอย่างที่เธอเข้าใจมาตลอดสามวันที่ผ่านมา! แต่มันคือชื่อของ **'คิมหันต์ ธนat'**... บุตรชายเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนเครือใหญ่ที่สุดในจังหวัด และที่สำคัญที่สุด... เขาเพิ่งเข้ามารับตำแหน่ง 'คณะกรรมการบริหารโรงพยาบาลชุดใหม่' ที่จะเข้ามาตรวจเยี่ยมและควบรวมกิจการกับโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งนี้ในอีกสามวันข้างหน้า! ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นไปพร้อมกันในตอนหน้าค่ะ!