สงครามประสาทฉบับเด็กสถาปัตย์

"คิมหันต์! เธอกำลังทำบ้าอะไรอยู่ตรงนั้น! แล้วทำไมสตูดิโอถึงได้รกเป็นรังหนูแบบนี้ หّะ!" เสียงตวาดด้วยความระอาปนตกใจของพรีมประภาดังลั่นทะลุประตูไม้สักบานเก่าของสตูดิโอสถาปัตย์ ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองกองโมเดลกระดาษชานอ้อยที่กองสุมกันระเกะระกะ รวมถึงแก้วกาแฟดำที่วางซ้อนกันเป็นหอคอยย่อมๆ บนโต๊ะเขียนแบบ แต่วินาทีนั้น สิ่งที่ดึงดูดสายตาของแพทย์ฝึกหัดสาวไม่ใช่ความรกระดับวิបโยคของห้องทำงาน หากเป็นสภาพของเจ้าของห้องที่แทบไม่ต่างอะไรกับคนงานก่อสร้างตกอับ คิมหันต์ในยามนี้สวมเพียงกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ที่เปรอะเปื้อนคราบกาวลาเท็กซ์และสีอะคริลิก ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อลอนสวยจากการโหมงานหนักและปีนป่ายโครงสร้างโปรเจกต์ โทนผิวสีแทนเนียนละเอียดชุ่มช่ำไปด้วยเม็ดเหงื่อพราวระับทั่วกรอบหน้าคมคาย เส้นผมสีดำสนิทลู่ปรกลงมาเคล้าโครงหน้าชื้นเหงื่อ ดวงตาคมกริบแบบฉบับหนุ่มสถาปัตย์เสมองมาที่เธอด้วยแววตาพราวระยับระปนความเหนื่อยล้า แต่รอยยิ้มมุมปากกลับกวนประสาทเป็นเอกลักษณ์ตามเคย "อ้าว... หมอคนสวย มาตรวจงานถึงถิ่นเลยเหรอครับเนี่ย ปกติเห็นแต่ผมต้องตามไปหยอดน้ำเกลือที่โรงพยาบาล วันนี้ลมอะไรหอบคุณหมอขาประจำมาถึงดงสถาปัตย์ได้ล่ะเนี่ย" คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เจือความขี้เล่นราวกับไม่ได้สะดุทกสะท้านกับเสียงบ่นเมื่อครู่เลยสักนิด ชายหนุ่มวางคัตเตอร์ในมือลงแล้วใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ขมับ ลากสายตาคมกริบสำรวจร่างระหงในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาที่ตัดกับบรรยากาศมอมแมมของสตูดิโออย่างสิ้นเชิง พรีมประภากลอกตาขึ้นฟ้าด้วยความหมั่นไส้ระคนระอา เธอก้าวฉับๆ เข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขาโดยไม่สนว่าพื้นห้องจะมีเศษไม้หรือคราบกาวเลอะเทอะแค่ไหน มือเรียวบางหยิบกระดาษรายงานสุขภาพที่น้ำใสฝากมาให้ขึ้นถือมั่นตั้งใจจะโยนใส่หน้าคนดื้อรั้นที่ไม่ยอมกินข้าวปลาตามเวลา "ฉันไม่ได้อยากมาเหยียบนรกบนดินนี่หรอกนะคิมหันต์ แต่น้ำใสโทรไปหาเธอแล้วเธอไม่รับสาย แล้วนี่... สภาพเธอเหมือนคนขาดสารอาหารมากกว่าคนทำโปรเจกต์ส่งอาจารย์นะ รู้ตัวบ้างไหมเนี่ย" "ก็คนมันยุ่งนี่ครับ งานโมเดลมาสเตอร์แผน1:100 ตัวนี้รายละเอียดมันยิบย่อยซะจนผมแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะหายใจ... ว่าแต่หมอเป็นห่วงผมเหรอครับเนี่ย ถึงได้ลงทุนถ่อสังขารมาตามถึงที่นี่" คิมหันต์ไม่พูดเปล่า เขาก้าวเท้าเดินเข้าประชิดร่างบางด้วยฝีเท้าเงียบกริบทว่ารวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ในสภาพเปลือยท่อนบนสร้างแรงกดดันทางอากาศจนพรีมประภาต้องผอยถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับชั้นวางหนังสือไม้เก่าๆ จนเกิดเสียงเอี๊ยดอาร์ด พรีมประภาสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อตระหนักว่าระยะห่างระหว่างเธอกับเขามันใกล้จนเกินไป ลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นกาแฟผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนใสจนเธอต้องรีบยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งเอาไว้ แต่มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนเธอกำลังสัมผัสกับแผ่นเหล็กร้อนจัดที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมชายชาตรี "ถอยไปเลยนะคิมหันต์! ใครเขาเป็นห่วงเธอ แค่กลัวว่าถ้าเธอช็อกตายคาโต๊ะสถาปัตย์แล้วฉันจะต้องโดนเดือดร้อนมารักษากลุ่มเพื่อนพวกเธอต่างหากเล่า ปล่อยฉันนะ!" พรีมประภาเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามเบี่ยงตัวหนีวงแขนแข็งแรงที่ยกขึ้นกักตัวเธอไว้กับชั้นหนังสือ ในจังหวะนั้นเอง ประตูสตูดิโอที่เปิดแง้มไว้ก็ถูกผลักให้กว้างขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของ 'นภัทร' แพทย์ประจำบ้านรุ่นพี่สุดเนี๊ยบแผนกศัลยกรรม ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยอบอุ่นบนใบหน้า นภัทรเป็นแพทย์หนุ่มอนาคตไกลที่มักจะหาโอกาสเข้ามาใกล้ชิดและเทกแคร์พรีมประภาอยู่เสมอตั้งแต่วันที่เธอเข้ามาฝึกงาน ยิ่งช่วงหลังมานี้ ความสนิทสนมของทั้งคู่ในโรงพยาบาลยิ่งทำให้คนรอบข้างแอบลุ้น แต่วันนี้นภัทรมีธุระแถวมหาวิทยาลัยพอดีจึงแวะมาหาพรีมตามที่เธอบอกไว้ในแชท "พรีม... อยู่นี่เองเหรอ พี่ขับรถผ่านมาแถวนี้พอดี เห็นบอกว่าแวะมาเอาเอกสารให้นักศึกษาคณะนี้ เลยคิดว่าแวะมาดูเป็นเพื่อนดีกว่า ข้างในนี่ฝุ่นเยอะนะ เดี๋ยวจะระคายเคืองจมูกเอา" เสียงทุ้มนุ่มนวลของนภัทรดังแทรกขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่น พรีมประภารู้สึกเหมือนเจอทางรอด เธอกำลังจะอ้าปากตอบรับและเอี้ยวตัวหนีจากพันธนาการของคิมหันต์ แต่ทว่า... เหตุการณ์กลับไม่เป็นไปตามที่แพทย์สาวคาดคิด คิมหันต์ที่ยืนบังร่างเธออยู่หันกลับไปมองช้าๆ ดวงตาคมกริบทอประกายความดุดันและเยקטเย็นขึ้นมาในเสี้ยววินาที รังสีความไม่พอใจแผ่ซ่านออกจากตัวหนุ่มสถาปัตย์จนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มไม่ได้ถอยออกห่างจากพรีมประภาเลยแม้แต่น้อย กลับกัน... เขายิ่งก้าวเข้าไปชิดร่างบางมากกว่าเดิม จนแผ่นหลังของพรีมแนบชิดกับอกแกร่งของเขาอย่างไร้ช่องว่าง มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปจับขอบโต๊ะเขียนแบบด้านหลังของพรีมไว้ ราวกับกรงข้ำกลายๆ ที่ประกาศอาณาเขตอย่างชัดเจน "อ้าว... คุณหมอนภัทรนี่เอง" คิมหันต์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหางเสียงกลับเจือความเย้ยหยันและท้าทายอย่างไม่ปิดบัง "แฟนก็ไม่ใช่... แต่ขยันตามติดหมอพรีมแจยิ่งกว่าเงาตามตัวแบบนี้ ทางโรงพยาบาลเขาไม่มีเคสผ่าตัดให้ทำหรือยังไงครับ ถึงได้มีเวลาว่างมาเดินเล่นในดงสถาปัตย์ที่มีแต่ฝุ่นกับเศษไม้" นภัทรชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มสุภาพบนใบหน้าสะดุดกึกเมื่อเห็นสภาพของคิมหันต์ที่กึ่งเปลือยและยืนประชิดตัวพรีมประภาในระยะประชิด นัยน์ตาคมของศัลยแพทย์หนุ่มฉายแววไม่พอใจขึ้นมาทันทีเช่นกัน เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้นอีกสองก้าว พยายามรักษามาดสุขุมเอาไว้ "ผมมาธุระแถวนี้ครับ และอีกอย่าง... ผมเป็นห่วงความปลอดภัยของน้องพรีม กลัวว่าจะเข้ามาเจออะไรที่ไม่ค่อย... เหมาะสมในที่รกร้างแบบนี้" นภัทรเน้นเสียงคำว่า 'ไม่เหมาะสม' พร้อมกับปรายตามองสภาพกึ่งเปลือยของคิมหันต์อย่างตำหนิ พรีมประภารู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยความโกรธและอาย เธอยื่นมือไปผลักอกคิมหันต์เต็มแรง "คิมหันต์! เลิกพูดจาหาเรื่องพี่นภัทรเขาสักทีนะ! แล้วก็ปล่อยฉันได้แล้ว คนอื่นเขามองอยู่ เห็นไหม!" คำว่า 'คนอื่น' ยิ่งทำให้คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคออย่างนึกขัน ชายหนุ่มโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนริมฝีปากหยักแทบจะแนบชิดกับใบหูเล็กของพรีม ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวผ่องจนเจ้าตัวสะท้านเฮือก ดวงตาคมดุหันไปสบตากับนภัทรตรงๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวเลยสักนิด "คนอื่นเหรอครับ?" คิมหันต์จงใจกดเสียงให้ทุ้มต่ำและชัดเจนทุกพยางค์ มือหนาที่วางอยู่ข้างตัวเลื่อนขึ้นมาโอบรอบเอวบางของพรีมประภาไว้หลวมๆ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้งและไม่อาจปฏิเสธได้ "แฟนคุณหมอเขามายืนทวงสิทธิ์ถึงที่นี่ทั้งคน... หมอพรีมจะใจร้ายบอกว่าผมเป็นแค่คนอื่นได้อย่างไรกันล่ะครับ หืม?" สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งสตูดิโอตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ นภัทรหน้าตึงเปรี๊ยะด้วยความโกรธ หมัดภายใต้เสื้อสูทกำเข้าหากันแน่น ส่วนพรีมประภาถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนลืมหายใจ สมองของเธอขาวโพลนไปหมดกับคำประกาศกร้าวที่คิมหันต์จงใจพ่นออกมาต่อหน้ารุ่นพี่ที่เธอเคารพ ก่อนที่สถานการณ์สงครามประสาทตรงหน้าจะปะทุเดือดจนกู่ไม่กลับ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของพรีมประภาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ... หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้พรีมประภาต้องหน้าถอดสี เพราะปลายสายคือ 'ศาสตราจารย์แพทย์นพดล' อาจารย์ใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในคณะแพทยศาสตร์ ซึ่งกำลังจะเดินทางมาตรวจความเรียบร้อยของนักศึกษาแพทย์ฝึกหัดที่ตึกวิจัยในอีกสิบนาทีข้างหน้า!