วันรับปริญญาที่รอคอย

“ถ้าคุณยังขยับตัวยุกยิกแล้วทำเสื้อฉันยับอีกนิดเดียวนะคะ คิมหันต์... ฉันจะเอาเข็มฉีดยาเบอร์ใหญ่ที่สุดในโรงพยาบาลมาสะกิดไอ้เกียร์บนปกเสื้อคุณให้หลุดหายไปจริงๆ ด้วย” เสียงหวานที่เจือแววคาดโทษดังขึ้น ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายของลานเกียร์ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ในเช้าวันที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความสำเร็จ หมอพรีมประภาในชุดกราวน์สีขาวสะอาดตา ตัดกับความยับย่นเล็กๆ ของเสื้อผ้าที่เกิดจากความซุกซนของบัณฑิตหนุ่มป้ายแดง กำลังยืนเท้าสะเอวด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู มือเรียวข้างหนึ่งถือช่อดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ ส่วนอีกข้างกำลังพยายามจัดเนกไทสีดำสนิทให้เข้าที่เข้าทาง คิมหันต์ หรือที่เพื่อนฝูงเรียกติดปากว่า ‘ไอ้คิม’ ยอมยืนนิ่งให้คุณหมอคนสวยจัดการแต่โดยดี แม้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะแต้มอยู่ริมฝีปากหยักลึก ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะไว้หนวดเคราจางๆ ตามสไตล์เด็กสถาปัตย์สายเซอร์ ดูสว่างไสวขึ้นเป็นกองเมื่อสวมชุดครุยวิทยฐานะ แต่สิ่งที่ทำให้ดวงตาคมกริบคู่นั้นระยิบระยับยิ่งกว่าใบปริญญาในมือ กลับไม่ใช่ความสำเร็จของตนเอง... หากแต่เป็นร่างเพรียวบางในชุดกราวน์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างหาก “ใครใช้ให้คุณสวยขนาดนี้ล่ะครับ... เอ้ย! สวยขนาดนี้ล่ะค่ะ” คิมหันต์รีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทัน เมื่อเห็นดวงตากลมโตคู่สวยหรี่มองอย่างจับผิด พร้อมกับนิ้วเรียวที่ยกขึ้นทำท่าจะดีดหน้าผากเขาจริงๆ “หมอครับ ยอมรับมาเถอะว่าแอบไปกินฟอร์มาลีนมา ถึงได้สวยวันสวยคืนแบบนี้” “ปากคอเรานี่มันยังไว้ใจไม่ได้เหมือนเดิมเลยนะคะ คิมหันต์” พรีมถอนหายใจยาว พยายามซ่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายขึ้นบนพวงแก้มใส “นี่วันรับปริญญานะคะคุณสถาปนิก ไม่ใช่เวลามาหยอดมุกเสี่ยวๆ แถวนี้ เพื่อนคุณมองกันใหญ่แล้วโน่น” พรีมพยักเพยิดไปทางกลุ่มเพื่อนสนิทของฝ่ายชาย ซึ่งนำทัพโดยธาม วิศวะโยธาตัวแสบ กำลังยืนถือกล้องโปรเล็งซูมตรงมาที่พวกเขาสองคนพร้อมกับส่งเสียงแซวแซ่ “ปล่อยมันไปเถอะค่ะ พวกอิจฉาคนมีแฟนสวย” คิมหันต์เอื้อมมือหนาไปคว้าข้อมือเล็กของพรีมมากุมไว้หลวมๆ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้หลังมือเนียนแผ่วเบา ดวงตาคมกริบที่เคยพยศใส่คนทั้งคณะ กลับทอประกายความอ่อนโยนและความคลั่งรักออกมาอย่างปิดไม่มิด “รู้ไหมครับว่าผมรอวันนี้มานานแค่ไหน... ไม่ใช่รอนะครับว่าอยากได้ใบปริญญาหรอกนะ แต่รอนานมาก... ที่จะได้ยืนถ่ายรูปคู่กับคุณในสถานะที่พร้อมกว่าเดิม” คำพูดที่จริงจังเจือความนัยซึ้งๆ ทำให้หัวใจของแพทย์ฝึกหัดสาวเต้นรำไม่เป็นจังหวะ พรีมหลบสายตาคู่นั้นวุ่นวาย พยายามกลบเกลื่อนความเขินอายด้วยการจัดคอเสื้อให้เขาอีกครั้ง “พูดมากจริงนะคะ บัณฑิตใหม่... ยืนนิ่งๆ สิคะ เดี๋ยวช่างภาพเขาจะถ่ายรูปแล้ว” “ครับผม... ตามใจคุณหมอทุกอย่างเลยครับ” คิมหันต์ยอมยืนตัวตรงแต่โดยดี แต่ท่อนแขนแข็งแรงก็ยังคงโอบเอวคอดกิ่วของคนตัวเล็กเข้ามาชิดแนบกายอย่างถือวิสาสะ พรีมสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้ความอบอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายของอีกฝ่ายแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ แชะ! เสียงชัตเตอร์จากกล้องของธามดังขึ้น พร้อมกับเสียงโห่ร้องแซวจากรอบด้าน เมื่อร่างสูงใหญ่ของสถาปนิกป้ายแดงโน้มใบหน้าลงมาแนบชิดกับพวงแก้มเนียนของแพทย์สาว จนปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนกัน ภาพที่ออกมาจึงไม่ใช่แค่รูปถ่ายแสดงความยินดีธรรมดา แต่เป็นภาพที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรัก ความผูกพัน และความลงตัวของสองขั้วชีวิตที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ระหว่าง ‘วิศวกรรม/สถาปัตยกรรม’ กับ ‘แพทยศาสตร์’ “ไหน ขอดูรูปหน่อยสิคะธาม” พรีมผละออกจากอ้อมแขนของคิมหันต์อย่างนึกกระดากอายเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปหาธามที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ไม่ไกล ปล่อยให้คิมหันต์ยืนมองตามด้วยสายตาหวงแหนระคนเอ็นดู “โหย หมอพรีมครับ ฝีมือผมระดับโปรเฟสชั่นแนลอยู่แล้ว รูปนี้เอาไปล้างใส่กรอบติดหัวเตียงได้เลยนะเนี่ย รับรองว่าเห็นแล้วน้ำลายสอ... อูย!” ธามยังไม่ทันพูดจบประโยคดี ก็ต้องร้องจ๊ากออกมาเสียงหลง เมื่อศอกหนักๆ ของคิมหันต์กระแทกเข้าที่สีข้างอย่างจัง พร้อมกับสายตาดุๆ ที่ส่งมาเตือน “ปากหมานะมึง” คิมหันต์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน “เดี๋ยวเหอะ มึงอยากโดนหมอพรีมฉีดยาแก้โรคปากเสียไหมล่ะ” น้ำใสที่เดินถือกระติกน้ำแข็งเข้ามาสมทบพอดี หัวเราะคิกคักกับท่าทางของสองหนุ่มเพื่อนซี้ ก่อนจะยื่นแก้วน้ำให้พรีม “แหม สองคนนี้นี่น้า... วันรับปริญญาเพื่อนฉันแท้ๆ แต่ทำไมดูสวีทกว่าคู่บ่าวสาวในงานแต่งงานซะอีกนะคะเนี่ย หมอพรีมดูสิคะ แก้มแดงแจ๋เลย” “น้ำใสก็... พูดอะไรก็ไม่รู้ค่ะ” พรีมรีบยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าวอย่างปฏิเสธไม่เนียน ยิ่งทำให้เสียงหัวเราะของเพื่อนๆ ดังขึ้นไปอีก บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และความอบอุ่นของมิตรภาพ แต่ท่ามกลางความชื่นมื่นนั้นเอง คิมหันต์กลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง สายตาคมกริบที่ผ่านการฝึกฝนการมองโครงสร้างและมิติที่ซับซ้อน สังเกตเห็นเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนกำลังเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของบัณฑิตหนุ่มค่อยๆ เลือนหายไปทีละน้อย กลาย เป็นความตึงเครียดที่ฉายชัดขึ้นในแววตา พรีมที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของคนรัก เธอหันกลับไปมองตามสายตาของคิมหันต์ ก่อนที่ลมหายใจของเธอจะสะดุดกึกเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนอย่างชัดเจน “คุณพ่อ...?” เสียงพรีมพึมพำแผ่วเบา แทบจะกลืนหายไปกับเสียงรอบข้าง นายแพทย์ประจักษ์ ศัลยแพทย์ชื่อดังผู้เป็นบิดาของพรีม ยืนนิ่งอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสเกลห้าก้าว สีหน้าของท่านเรียบเฉย ไร้รอยยิ้ม และสายตาที่มองตรงมายังคิมหันต์กับพรีมนั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาและอำนาจกดดันแบบที่พรีมคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก “พรีม... กลับบ้านกับพ่อเดี๋ยวนี้ครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่โรยตัวลงมาราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลาไว้ “ส่วนเธอ... ไอ้เด็กสถาปัตย์ที่อนาคตยังไม่แน่นอนคนนั้น เลิกยุ่งกับลูกสาวฉันเสียที” ทุกลมหายใจหยุดชะงัก คิมหันต์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น ขณะที่มือหนากำชับชายเสื้อกราวน์ของพรีมไว้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนความรักของคิมหันต์และหมอพรีมมาจนถึงบทรองสุดท้ายนี้นะคะ