ทริปพักผ่อนฮีลใจ

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นเป็นรอบที่สิบของวัน จนคนที่กำลังนั่งขับรถอยู่ข้างๆ ต้องเหลือบสายตาคมกริบมองผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะหันมาเลิกคิ้วใส่คนที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่เบาะข้างคนขับ “ถ้าเธอถอนหายใจอีกแค่ทีเดียว หน้าผากสวยๆ ของหมอจะย่นจนแก้อ็อกซิเจนไม่หายใจแล้วนะคะคุณพรีม” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทของธามดังขึ้น พร้อมกับมือหนาที่ละจากพวงมาลัยมาชงกาแฟกระป๋องยื่นให้ แต่มันกลับถูกปัดออกด้วยเรียวแขนเล็กของน้ำใสที่นั่งอยู่เบาะหลัง ทว่าเบียดตัวโน้มหน้าเข้ามาตรงกลางระหว่างเบาะหน้าอย่างถือวิสาสะ “ไม่ต้องมาทำเป็นใจดีเลยนะตาธาม! นี่แกพาพวกฉันมาลงนรกชัดๆ นายคิมหันต์บ้าอำนาจ นั่นเพื่อนเธอนะ ทำไมไม่ห้ามมันวะ!” น้ำใสแว้ดใส่เพื่อนสนิทของพระเอกทันทีด้วยความอัดอั้นตันใจ หลังจากที่อยู่ๆ สองหนุ่มวิศวะก็อุ้มสัมภาระของพวกเธอขึ้นรถกระบะแต่งซิ่งคันโต แล้วประกาศกร้าวแบบเผด็จการว่า *‘ทริปสัตหีบฮีลใจกะทันหัน เริ่ม ณ บัดนี้’* โดยที่เจ้าของชีวิตทั้งสองคนไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธแม้แต่น้อย รถกระบะคันโตเลี้ยวโค้งลัดเลาะผ่านแนวสนเข้าสู่รีสอร์ทส่วนตัวติดริมชายหาด บรรยากาศเงียบสงบและเป็นส่วนตัว เสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งเบาๆ เป็นจังหวะ น่า, ตรึงใจ... แต่ไม่ใช่สำหรับสถานการณ์ของสี่คนนี้แน่นอน ทันทีที่เครื่องยนต์ดับลง คิมหันต์ในชุดเสื้อกล้ามสีดำเซอร์ๆ สวมทับด้วยเชิ้ตฮาวายปลดกระดุมโชว์แผงอกและรอยสักจางๆ ที่ไหปลาร้า ก็ก้าวลงจากรถ ฝั่งคนขับอย่างรวดเร็ว ขายาวก้าวฉับๆ มาเปิดประตูฝั่งที่หมอพรีมนั่งอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาติดจะบึ้งตึงเล็กน้อยตามประสาคนหวงแฟน (ที่ยังปากแข็งใส่กันอยู่) ฉายแววความดุดันชัดเจน “ลงมาค่ะคุณหมอ ถึงที่หมายแล้ว... อย่าทำหน้าบึ้งน่า เดี๋ยวตีนกาขึ้นแล้วฉันจะไม่รับผิดชอบนะ” พรีมประภาตวัดสายตาคมกริบมองค้อนควับใส่ร่างสูงที่ยืนค้ำหัวอยู่ เธอขยับแว่นสายตาที่สวมไว้กันแดดเล็กน้อย เชิดปลายคางขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ “ใครใช้ให้นายพามาไม่ทราบคะคิมหันต์ ฉันมีเคสต้องอ่านทบทวน มีงานวิจัยต้องเคลียร์ ไม่ได้ว่างมาเที่ยวทะเลไร้สาระแบบนี้หรอกนะ!” “ไร้สาระเหรอ?” คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความดื้อรั้นแผ่ออกมาจากตัวพ่อหนุ่มสถาปัตย์คนนี้แบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม “การที่ฉันพาแฟนตัวเองมาพักผ่อน หลังจากที่เธอหักโหมจนหน้าซีดเป็นไก่ต้มในโรงพยาบาลติดกันสามวัน... มันเรียกว่าไร้สาระตรงไหน หื้ม?” คำพูดตอกกลับแบบรู้ทันทำเอาแพทย์ฝึกหัดสาวถึงกับพูดไม่ออก เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง อยากจะเถียงใจแทบขาดแต่ก็เถียงไม่ออกเพราะมันคือความจริง ธามกับน้ำใสที่ก้าวลงมาจากรถฝั่งตรงข้ามรีบสบตากันทันที แล้วทำเนียนเดินแยกย้ายเลี่ยงตัวออกไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงเขaาและเธอที่ยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางลมทะเลที่เริ่มพัดแรงขึ้น “ธาม! น้ำใส! หนีไปไหนกันกลับมานี่เลยนะ!” พรีมร้องเรียกเพื่อนสนิทเสียงหลง แต่ไร้การตอบรับ มีเพียงเสียงหัวเราะเบาๆ ของธามที่ลอยตามลมไป “ไม่ต้องเรียกหรอกค่ะ พวกมันรู้หน้าที่ดี” คิมหันต์เอ่ยเสียงพร่า มือหนาเอื้อมมาฉวยข้อมือบางของคนตัวเล็กไว้ ไม่ให้อีกฝ่ายถอยหนี แรงบีบกระชับพอเหมาะอบอุ่นจนพรีมเผลอสะดุ้ง “มานี่เลย เดินทางมาเหนื่อยๆ ไปเก็บของในห้องแล้วออกไปรับลมทะเลซะดีๆ” “ปล่อยนะคิม! ฉันเดินเองได้!” “ถ้าปล่อยเธอก็จะหาทางหนีขึ้นรถทัวร์กลับกรุงเทพฯ น่ะสิ ฉันรู้ทันหรอกน่า หมอพรีมคนดื้อ” แม้ปากจะบ่นอุบอิบ แต่สุดท้ายพรีมก็ต้องจำยอมปล่อยให้ร่างสูงจูงมือพาเดินเข้าไปในตัวบ้านพักตากอากาศริมทะเลบรรยากาศสุดโรแมนติก ที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับสองคู่ (ที่สถานะชวนปวดหัวไม่แพ้กัน) ภายในห้องพักโทนสีขาวครีมตกแต่งสไตล์มินิมอลอบอุ่น หน้าต่างกระจกใสบานใหญ่เปิดรับวิวทะเลกว้างไกลสุดสายตา คิมหันต์โยนกระเป๋าเดินทางสองใบลงบนเตียงนุ่ม ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่มุมห้อง ดวงตากลมโตมองสำรวจรอบๆ ห้องด้วยความระแวงระวัง “ห้องนี้... มีห้องนอนเดียวเหรอคะ?” พรีมถามเสียงสั่นเล็กน้อย เมื่อกวาดสายตาพบว่ามีเตียงคิงไซส์เพียงเตียงเดียวตั้งเด่นอยู่กลางห้อง คิมหันต์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ร้ายกาจแบบฉบับหนุ่มสถาปัตย์ตัวแสบผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาก้าวช้าๆ เข้าหาคนตัวเล็กที่ถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ “รีสอร์ทของไอ้ธามมันเหลือห้องสุดท้ายพอดีค่ะ... แล้วอีกอย่าง เราก็เป็นแฟนกันแล้วไม่ใช่เหรอคะ ทำไม? กลัวฉันกินหรือไง” “คิมหันต์! นายพูดจาลามปามใหญ่แล้วนะ! เราแค่วันนั้น... เอ่อ หมายถึง... ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเป็นแฟนนักหน่อย!” พรีมหน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันที ร้อนผ่าวไปจนถึงใบหู เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างที่โน้มเข้ามาใกล้เสียจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว “อ๋อเหรอคะ วันก่อนที่ร้องไห้งอแงซบไหล่ฉันในห้องพักแพทย์ ใครกันนะบอกว่า *‘ห้ามไปไหนนะคิม’* หื้ม... จำไม่ได้เหรอ ให้ฉันรื้อฟื้นความจำหน่อยไหม” เสียงทุ้มกระซิบชิดริมใบหู ทำเอาพรีมขนลุกซู่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความใกล้ชิดนี้ทำเอาสติที่สะสมมาตลอดทั้งวันพังทลายลงไม่เป็นท่า กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายแดดอ่อนๆ จากตัวเขาทำให้เธอลืมหายใจไปชั่วขณะ ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานละมุนปนระอุความตึงเครียดเล็กๆ ริมหน้าต่างห้องพัก เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของคิมหันต์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ หนุ่มสถาปัตย์ขมวดคิ้วมุ่นอย่างขัดใจ เขายอมผละตัวออกจากร่างบางอย่างเสียดาย ควิบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนที่นัยน์ตาคมจะวูบไหวไปชั่วขณะ ความหงุดหงิดฉายชัดขึ้นบนใบหน้า พรีมแอบมองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายด้วยความสงสัย เธอยืนจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยเพื่อซ่อนความประหม่า “ใครโทรมาเหรอคะ?” เธอถามเสียงเรียบพยายามทำเป็นไม่ใส่ใจ คิมหันต์กดรับสายด้วยสีหน้าบึ้งตึง น้ำเสียงห้วนจัดเอ่ยกรอกลงไปในเครื่อง “มีอะไร... ฉันบอกแล้วไงว่าช่วงนี้ไม่ว่าง... เออ... อยู่สัตหีบ... อะไรนะ?!” ประโยคสุดท้ายของคิมหันต์หลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่คาดคิด ร่างสูงหันขวับกลับมามองหน้าพรีมทันทีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความยุ่งยากใจอย่างถึงที่สุด พรีมเห็นท่าทีผิดปกติของชายหนุ่ม หัวใจก็กระตุกวูบอย่างสังหรณ์ใจไม่ดี “เกิดอะไรขึ้นคิม?” คิมหันต์วางสายช้าๆ มือหนาลูบผมตัวเองอย่างหงุดหงิด เขาถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนรักที่ยืนรอคำตอบด้วยสีหน้าตึงเครียด “ยัยมิน... น้องสาวลูกพี่ลูกน้องฉันที่เพิ่งกลับมาจากอังกฤษ... มันเพิ่งลงเครื่องมา แล้วบอกว่าเซอร์ไพรส์ มายืนรอฉันอยู่ที่ล็อบบี้รีสอร์ทนี้เรียบร้อยแล้วครับ...” คำพูดนั้นทำเอาพรีมถึงกับนิ่งค้างไปทันที สมองประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์กระทันหันที่โถมเข้ามา ทว่า... ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ตั้งตัว ประตูห้องพักที่ไม่ได้ลงกลอนไว้ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจากด้านนอก พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของหญิงสาวแปลกหน้าที่ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ “พี่คิมมมม! มินคิดถึงพี่คิมที่สุดเลยรู้ไหมคะเนี่ย! อ้าว... แล้วนี่ใครเหรอคะแฟนพี่คิมเหรอ หน้าตาดูดุจังแฮะ!” ร่างบางระหงในชุดเดรสแฟชั่นสนามบินสุดเก๋ก้าวเข้ามาในห้องหน้าตาเฉย พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้พรีมและคิมหันต์ที่ยืนแข็งค้างอยู่กลางห้อง... และวินาทีนั้นเองที่พรีมสังเกตเห็นประกายตาวาววับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มหวานนั้นอย่างชัดเจน เกียร์เปื้อนกาวใจขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความรักของคิมหันต์และหมอพรีมในตอนนี้นะคะ