ตามง้อคนใจแข็ง

“คุณมีเวลาสามนาทีค่ะ... คุณคิมหันต์” น้ำเสียงเรียบนิ่งที่เจือความเหนื่อยล้าจนแทบจะกลายเป็นการถอนหายใจดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องพักแพทย์เวรยามวิกาล กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับจางๆ ของกาแฟดำคั่วเข้มลอยอวลอยู่ในบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก พรีมประภานั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน เอกสารประวัติผู้ป่วยในมือถูกวางลงอย่างเบามือ แต่นัยน์ตากลมโตคู่สวยที่เคยมองเขาด้วยความดุและระแวดระวัง บัดนี้กลับไหววับคล้ายคนกำลังพยายามควบคุมความรู้สึกบางอย่างที่สั่นคลอนอยู่ลึกๆ คิมหันต์ในชุดช็อปคณะสถาปัตย์ที่เปื้อนคราบฝุ่นปูนและรอยกาวลาเท็กซ์จางๆ ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู เขากลืนก้อนความอึดอัดลงคออย่างยากลำบาก เส้นผมสีเข้มที่มักจะยุ่งเหยิงจากการสางด้วยมือยามเคร่งเครียดถูกปล่อยให้ตกลงมาเคลียหน้าผาก ดวงตาคมกริบที่เคยพราวระยับด้วยความกวนประสาท บัดนี้กลับฉายแววความเจ็บปวดและร้อนรนอย่างปิดไม่มิด เหตุการณ์เมื่อคืนที่ตึกวิจัยยังคงวนเวียนอยู่ในหัว สายตาดุๆ และคำพูดที่เฉือดเฉือนของเธอตอนที่จับได้ว่าเขาแอบยجเอกสารแบบแปลนโครงสร้างเก่าเพื่อมาซ่อมแซมตู้ไม้โบราณในห้องพักแพทย์ให้เธอเป็นของขวัญวันเกิดย้อนหลัง มันไม่ใช่การบุกรุกเพื่อก่ออาชญากรรม แต่เป็นความซุ่มซ่ามบ้าบิ่นของเด็กสถาปัตย์หน้ามึนคนหนึ่งที่อยากทำอะไรเซอร์ไพรส์โดยไม่ดูตาม้าตาเรือ “ผมไม่ได้ตั้งใจจะล้ำเส้นคุณนะพรีม...” คิมหันต์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ชิดโต๊ะทำงานอีกนิด แต่พรีมกลับยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามปราม รักษาระยะห่างไว้อย่างเด็ดขาด “อย่ามาเรียกชื่อเล่นฉันเฉยๆ แบบนี้นะคะคุณคิมหันต์ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น และที่สำคัญ... ที่นี่คือโรงพยาบาล ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะนึกอยากเข้ามาตอนกี่โมงก็ได้ เรื่องแบบแปลนวิจัย ถ้าทางคณะกรรมการรู้ คุณรู้ใช่ไหมคะว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอาจารย์ที่ปรึกษาของคุณ” เธอพ่นคำพูดที่คมกริบออกมาทีละคำ ทว่าเสียงที่สั่นน้อยๆ ช่วงท้ายกลับทรยศความใจแข็งของเจ้าตัว “แต่ผมแค่อยากซ่อมตู้ใบนั้นให้คุณ... ตู้ที่คุณบอกว่ามันโยกเยกจนเก็บแฟ้มคนไข้ไม่สะดวกไงครับ” คิมหันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความน้อยใจอย่างปิดไม่มิด เขาไม่ได้กลัวความผิดทางวินัย ไม่ได้แคร์ว่าใครจะมองเขาอย่างไร แต่เขากลัว... กลัวว่าแววตาคู่ที่เขารักจะมองเขาเป็นแค่ตัวปัญหา พรีมชะงักไปเล็กน้อย เปลือกตาบางกะพริบลงช้าๆ เพื่อซ่อนประกายความไหววับในดวงตา ตู้ไม้โบราณประจำห้องพักแพทย์ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งยามเปิดปิด มันคือสิ่งที่เธอเคยบ่นลอยๆ ให้เพื่อนสนิทฟังเมื่อสัปดาห์ก่อน และเธอก็ไม่เคยคิดเลยว่า... ผู้ชายปากร้ายที่ชอบกวนโมโหเธอในทุกๆ คาบกิจกรรมมหาวิทยาลัย จะจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นี้ได้ แถมยังเสี่ยงเอาอนาคตตัวเองมาทำเรื่องบ้าบิ่นแบบนี้ “คุณมันบ้า…” พรีมพึมพำออกมาเบาๆ เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง “รู้ตัวไหมคะว่าทำอะไรลงไป ถ้าฉันไม่ช่วยกลบเกลื่อนรายงานการเข้า-ออกอาคารเมื่อคืนนี้ป่านนี้ชื่อของคุณคงไปอยู่บนโต๊ะอธิการบดีแล้ว!” น้ำเสียงที่หลุดออกมาไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวอีกต่อไปแล้ว หากแต่เจือไปด้วยความกังวลและความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยฟอร์มอันแข็งกระด้าง คิมหันต์มองเห็นมัน... เขาเป็นคนสังเกตเก่งเสมอ แม้ว่าภายนอกภรรยาในอนาคต (ที่เขามโนไปเอง) คนนี้จะทำตัวเป็นคุณหมอผู้เคร่งขรึม แต่หัวใจข้างในนั้นอ่อนโยนเสียจนน่าตี ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนพรีมต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ ก่อนที่คิมหันต์จะตัดสินใจทำในสิ่งที่แม้แต่ตัวเองก็คาดไม่ถึง เขาทิ้งตัวคุกเข่าลงข้างหนึ่งกับพื้นห้อง กุมมือเรียวบางที่วางอยู่บนตักของเธอขึ้นมาสัมผัสเบาๆ สัมผัสจากปลายนิ้วที่ด้านหนาจากการจับดินสอเขียนแบบและเครื่องมือช่าง ส่งผ่านความอบอุ่นและความจริงใจพุ่งตรงไปยังหัวใจของคนตัวเล็ก “ผมขอโทษครับ... ที่ทำให้คุณต้องลำบากใจ” คิมหันต์เงยหน้าขึ้นสบตา แพทย์ฝึกหัดสาวนิ่งค้างไป คล้ายถูกมนต์สะกดจากแววตาคู่คมที่จริงจังจนน่ากลัว “แต่ให้ผมโดนทำโทษ หรือให้ทางมหาวิทยาลัยไล่ออกจากคณะ... ผมก็ยอมทั้งนั้น ถ้าแลกกับการที่ได้เห็นคุณยิ้มตอนเปิดตู้ใ술นนั้นแล้วไม่ต้องคอยกังวลว่ามันจะล้มทับเอกสารสำคัญของคุณอีก” “คุณคิม...” พรีมรู้สึกเหมือนก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นผิดจังหวะ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มเนียนใส เธอพยายามจะดึงมือกลับ แต่ปลายนิ้วแกร่งกลับกุมกระชับไว้อย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือแล้วเธอจะหายวับไปกับตา “ผมไม่ได้อยากเป็นแค่นักศึกษาตัว N ที่คอยสร้างความวุ่นวายให้คุณหรอกนะพรีม...” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยกระซิบ แววตาคลั่งรักถูกเปิดเผยออกมาอย่างไร้ข้อแก้ตัว “ผมอยากเป็นคนที่ดูแลคุณ... เวลาที่คุณเหนื่อยจากการตรวจคนไข้แบบนี้ต่างหาก” ห้องพักแพทย์ตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และเสียงหัวใจของคนทั้งสองที่เต้นตรงกันอย่างน่าประหลาด พรีมเม้มปากเข้าหากันแน่น ความพยายามที่จะรักษามาดคุณหมอผู้เย็นชาพังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อปลายนิ้วอุ่นๆ ของเขาเกลี่ยเบาๆ ที่หลังมือเธออย่างปลอบประโลม มือบางอีกข้างที่ว่างอยู่ยกขึ้นหมายจะผลักไสไหล่กว้างตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว แต่สุดท้ายปลายนิ้วเรียวกลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อช็อปสีเข้มตรงอกเสื้อของเขาไว้แน่นแทน น้ำตาคลอเบ้าหน่วยด้วยความรู้สึกท่วมท้น ทั้งโกรธ ทั้งซาบซึ้ง และพ่ายแพ้ให้กับความเอาใจใส่ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกวนประสาทนั้น “คุณนี่มัน... มึนสมชื่อจริงๆ ด้วยค่ะ” พรีมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือเกินไปนัก แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาจริงๆ แล้วก็ตาม “ถ้าเกิดว่าตู้ใ술นนั้นมันพังขึ้นมาจริงๆ ฉันจะให้คุณมารับผิดชอบด้วยการซ่อมมันไปตลอดชีวิตเลยดีไหมล่ะคะ” รอยยิ้มกว้างที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่พรีมเคยเห็นมาปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของเด็กสถาปัตย์หน้ามึน ดวงตาระยิบระยับราวกับเด็กน้อยที่ได้รับของFอดโปรด คิมหันต์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างโล่งอก ก่อนจะกระชับมือที่กุมไว้ยิ่งขึ้น “ตลอดชีวิตเลยเหรอครับ... สัญญาแล้วนะ หมอห้ามคืนคำเด็ดขาด” บรรยากาศความหวานซึ้งกำลังโอบล้อมคนทั้งคู่ไว้ในพื้นที่ส่วน 1x1 เมตร ทว่าความเงียบสงบในยามวิกาลก็ต้องถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “หมอพรีมคะ! แย่แล้วค่ะ! เคสด่วนอุบัติเหตุหมู่เพิ่งถูกส่งตัวมาห้องฉุกเฉิน สามคนอาการวิกฤต หมอเวรห้องฉุกเฉินเรียกประชุมด่วนค่ะ!” เสียงตะโกนของน้ำใสพยาบาลสาวเพื่อนซี้ดังทะลุบานประตูเข้ามาด้วยความตระหนก พรีมสะعدสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ สติสัมปชัญญะของความเป็นแพทย์กลับคืนมาในเสี้ยววินาที เธอรีบดึงมือออกจากกSอบกุมของคิมหันต์ทันที ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจริงจังขึ้นมาทันที “ค่ะ! เดี๋ยวฉันลงไปเดี๋ยวนี้ค่ะ!” พรีมขานรับเสียงดัง ก่อนจะหันมามองหน้าคิมหันต์ที่ลุกขึ้นยืนตามด้วยสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน “คุณกลับไปก่อนซะ... เรื่องของเราค่อยคุยกันทีหลัง” เธอกำลังจะก้าวเท้าเดินผ่านหน้าเขาเพื่อคว้าเสื้อกาวน์สีขาวที่พาดอยู่บนพเก้าอี้ แต่ทว่า... ทันทีที่ประตูดันถูกผลักเปิดผางเข้ามาโดยไม่ต้องรออนุญาตจากด้านใน ร่างสูงโปรดของบุคคลที่ไม่คาดฝันในยามตีสองครึ่งก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนขวางทางเดินไว้เสียก่อน “อ้าว... หมอพรีมครับ ผมมารอรับตามที่นัด...” คำพูดของนายแพทย์หนุ่มรุ่นพี่แผนกศัลยกรรมผู้เพียบพร้อม ที่มักจะตามจีบพรีมอย่างเปิดเผยมาตลอดกลืนหายลงคอไปทันที เมื่อดวงตาคมกริบของเขาปะทะเข้ากับร่างของนักศึกษาคณะสถาปัตย์ในชุดช็อปเปื้อนฝุ่น ที่ยืนประจันหน้าอยู่กับแพทย์หญิงคนสวยในห้องพักเวรยามวิกาลแบบสองต่อสอง คิมหันต์หรี่ตาลงทันที รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านออกมาจากตัวหนุ่มวิศวะปากร้ายแบบ100% ส่วนพรีมถึงกับเบิกตากว้างด้วยความเครียดจัด เมื่อตระหนักได้ว่า... ความวุ่นวายครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วจริงๆ โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เกียร์เปื้อนกาวใจ" มาจนถึงตอนนี้ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้คุณคิมกับหมอพรีมด้วยนะคะ)