คุณหมอขาโหดโหมดงอน

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงเตือนของเครื่องมือแพทย์ในห้องฉุกเฉินยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของคิมหันต์ ทว่าวินาทีนี้... สิ่งที่น่ากลัวกว่าเคสผ่าตัดด่วนหรืออุบัติเหตุตรงหน้า กลับเป็นแผ่นหลังบอบบางที่กำลังยืนกอดอกหันหลังให้เขาอย่างเยชาในห้องพักแพทย์ ดวงตากลมโตคู่สวยของหมอพรีมประภาไม่ได้แม้แต่จะเหลือบแลมามองผู้ชายในชุดช่างเสื้อยืดสีดำมอมแมมกับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบฝ่าฝนตกหนักเข้ามา ความเงียบที่ปกคลุมบรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่มันช่างน่าอึดอัดเสียจนเข็มหมอที่คิมหันต์เกลียดนักหนายังดูน่ารักไปเลย "พรีม..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกแผ่วเบา พร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างบางทีละนิดอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าหากเข้าใกล้เร็วกว่านี้ แผ่นหลังนั้นจะยิ่งถอยห่างออกไปไกลกว่าเดิม "คือว่า... เค้า... คิมขอโทษครับ เอ๊ย! คิมขอโทษค่ะ..." สรรพนามที่หลุดปากเกือบผิดเพี้ยนทำเอาคิมหันต์ต้องเม้มปากแน่นด้วยความหงุดหงิดตัวเอง ชายหนุ่มยกมือขึ้นขยี้ผมหยักศกของตัวเองจนยุ่งเหยิงไปหมด ปกติแล้วไอ้คิมคนนี้ไม่เคยต้องมานั่งอธิบายอะไรให้ใครฟังยืดยาว ไม่เคยต้องแคร์ความรู้สึกใครหน้าไหนนอกจากโปรเจกต์สถาปัตย์ส่งอาจารย์ แต่กับคุณหมอตัวเล็กคนนี้... แค่เธอไม่ยอมพูดด้วย หัวใจไอ้เสือร้ายอย่างเขาก็แทบจะร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว "ไม่ต้องมาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้นเลยนะคะ คุณคิมหันต์" พรีมหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววอ่อนโยนยามตรวจคนไข้ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความงอนและตัดพ้ออย่างปิดไม่มิด "นัดกันไว้ทุ่มตรง นี่มันกี่ทุ่มแล้วคะ? สี่ทุ่มครึ่ง! สามชั่วโมงเต็มๆ ที่ฉันนั่งรอคุณอยู่ที่ร้านเดิมจนพนักงานมองหน้าด้วยความเวทนา รู้ตัวไหมคะว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่" "คิมติดเคส... เอ๊ย ไม่ใช่! พอดีรุ่นน้องที่ไซส์งานมันเกิดอุบัติเหตุ แล้วเลือดมันออกเยอะมาก พรีมก็รู้ว่าไอ้ธามมันติดต่อใครไม่ได้ คิมเลยต้อง..." "แล้วโทรศัพท์มือถือของคุณล่ะคะมันพังเหรอ? ถึงได้ติดต่อไม่ได้เลย ปิดเครื่องหนี ทำไมคะ? หรือว่าการเคลียร์แบบโมเดลตึกบ้าๆ ของคุณมันสำคัญกว่าสัญญาที่มีให้กัน" ประโยคตัดพ้อหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบ พร้อมกับหยดน้ำใสๆ ที่คลอหน่วยอยู่บริเวณหางตา แม้พรีมจะพยายามกะพริบตาไลืมันกลับเข้าไปแค่ไหน แต่มันก็ยังคงสะเทือนใจคนมองอยู่ดี คิมหันต์เห็นดังนั้น หัวใจแมนๆ ของสถาปัตย์ปีสามก็หล่นวูบลงไปกระแทกพื้น ความพยองพองขนทั้งหมดมลายหายไปในพริบตา เขาไม่กลัวเลือด ไม่กลัวความสูง ไม่กลัวคำสั่งดรอปโปรเจกต์ของอาจารย์จอมโหดคนไหนทั้งสิ้น... แต่เขาโคตรกลัวน้ำตาของผู้หญิงตรงหน้าเลยให้ตายสิ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะทิ้งตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบของห้องพักแพทย์ ทำเอาพรีมถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ ถอยหลังกรูดจนสะโพกไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน "คุณคิม! คุณทำอะไรเนี่ย ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลยนะคะ คนอื่นมาเห็นเข้าจะว่ายังไง" พรีมเอ็ดเสียงเบา พยายามก้มลงดึงแขนเสื้อของชายหนุ่มให้ลุกขึ้น แต่มีหรือที่แรงของหมอสาวตัวเล็กจะสู้แรงของหนุ่มวิศวะ/สถาปัตย์ที่ออกกำลังกายสม่ำเสมอได้ คิมหันต์เพียงแค่ใช้มือข้างหนึ่งกุมมือเรียวบางของเธอเอาไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างก็ควักบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ มันคือกล่องพลาสติกใสใบเล็กๆ ที่ข้างในบรรจุเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม ซึ่งสภาพมันค่อนข้างจะเละเทะและเอียงกะเท่เร่จนแทบดูไม่ได้ เนื่องจากผ่านศึกหนักจากการวิ่งฝ่าฝนและลุยโคลนที่ไซส์งานมาสดๆ ร้อนๆ "อันนี้... คิมตั้งใจจะเอามาเซอร์ไพรส์ตอนทุ่มตรง" คิมหันต์เงยหน้าขึ้นสบตาพรีม แววตาคมเข้มที่เคยดุดันและปากร้ายใส่คนอื่นเสมอ บัดนี้กลับฉายแววออดอ้อนและสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง "ตอนที่วิ่งไปช่วยเด็กที่ไซส์งาน มือมันเปื้อนปูน เปื้อนสี แถมต้องอุบัติตามไปเคลียร์เรื่องที่โรงพยาบาลอีก คิมนึกเป็นห่วงพรีมแทบแย่กลัวว่าจะรอนาน แต่พอหยิบมือถือขึ้นมาดู... แบตมันดันหมดเพราะลืมชาร์จตั้งแต่เช้า" พรีมเม้มริมฝีปากแน่น เธอก้มมองเค้กช็อกโกแลตหน้าตาประหลาดในมือของเขา สลับกับใบหน้าคมคายที่มีคราบเขม่าดินสอและหยาดเหงื่อผสมกับละอองฝนเกาะพราวอยู่ ลึกๆ ในใจความโกรธขึงเมื่อครู่เริ่มระเหิดระเหยหายไปทีละน้อย เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านเข้ามาในทรวงอก "สภาพเค้กดูไม่ได้เลยนะคะ..." พรีมพยายามทำเสียงดุกลบเกลื่อนความใจอ่อนของตัวเอง "แต่ความรู้สึกของคนถือยังครบถ้วนร้อยเปอร์เซ็นต์นะครับ... เอ๊ย! ค่ะ! ครบถ้วนร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะคุณหมอ" คิมรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนิดๆ ชายหนุ่มใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหลังมือของเธอเบาๆ อย่างทะนุถนอม "คิมขอโทษนะพรีม ที่ทำให้รอนาน ที่ทำให้เป็นห่วง... ต่อไปนี้ถ้าโทรศัพท์แบตหมด คิมสัญญาว่าจะวิ่งโร่กลับมารายงานตัวกับคุณหมอคนสวยคนนี้คนแรกเลย ห้ามโกรธกันนะ... นะครับ... เอ๊ย! นะคะคนดี" คำว่า 'คนดี' ที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายปากแข็งอย่างคิมหันต์ ทำเอาพรีมถึงกับหน้าร้อนผ่าว ไล่ลามตั้งแต่พวงแก้มใสไปจนถึงใบหูขาวสะอาด เธอยกมืออีกข้างขึ้นแตะแก้มตัวเองเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะระเบิดออกมา "ใครเป็นคนดีของคุณกันคะ พูดมากจริง" พรีมเชิดหน้าขึ้นนิดๆ ทำฟอร์มไว้ตัวต่อ "ลุกขึ้นได้แล้วค่ะ เค้กเละๆ แบบนี้ ฉันไม่กินหรอกนะ เสียอารมณ์หมด" "อ้าว... ไม่กินได้ไง คิมอุตส่าห์แบกมาฝ่าดงทีนรุ่นน้องที่ไซส์งานเลยนะเนี่ย" คิมหันต์ยิ้มกริ่มเมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มยอมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเข้าไปกระแซะใกล้ๆ จนไหล่แทบจะชิดกัน "ถ้าคุณหมอไม่กิน ระวังวิศวกรหน้ามึนคนนี้จะงอแงไม่ยอมกลับคณะจริงๆ ด้วย" บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นเป็นจังหวะใกล้เคียงกันในห้องพักแพทย์ยามดึก พรีมถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างยอมแพ้ให้กับความขี้อ้อนแบบผิดคีย์ของคนตรงหน้า มือเรียวเอื้อมไปรับกล่องเค้กมาจากมือเขา "ก็ได้ค่ะ... เห็นแก่ความพยายามหรอกนะ" พรีมพึมพำเสียงเบา ก่อนจะแอบอมยิ้มมุมปาก "แต่บอกไว้ก่อนว่าถ้าไม่อร่อย คุณต้องเป็นคนล้างจานชามในห้องพักแพทย์ทั้งหมดนี่อาทิตย์นึงเต็มๆ นะคะ" "แค่สัปดาห์เดียวเองเหรอ คิมยอมล้างให้ทั้งปีเลยก็ได้ครับ... เอ๊ย! ค่ะ!" คิมหันต์หัวเราะร่ออย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับจ้องมองใบหน้าหวานที่ไม่ยอมเงยขึ้นสบตา เขายื่นมือออกไปหมายจะสอดนิ้วเข้ากับเส้นผม นุ่มสลวยของเธอเพื่อแสดงความขอบคุณ ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสกับเรือนผมนั้น เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ทั้งคิมหันต์และพรีมสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองบานประตูสีขาวที่ปิดสนิท "หมอพรีมคะ! แย่แล้วค่ะ!" เสียงหอบสะท้านของพยาบาลสาวเวรดึกดังทะลุประตูเข้ามา พร้อมกับประโยคต่อมาที่ทำให้เลือดในกายของคิมหันต์เย็นเฉียบลงในเสี้ยววินาที "คนไข้เคสด่วนเมื่อกี้... ญาติคนไข้โวยวายอาละวาดใหญ่เลยค่ะ บอกว่าหมอวินิจฉัยผิดพลาด แถมตอนนี้... เขาถือมีดบุกเข้ามาที่โซนห้องพักแพทย์แล้วค่ะ!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความอบอุ่นหัวใจและร่วมลุ้นไปกับความรักป่วนๆ ของคุณหมอกับเด็กสถาปัตย์ด้วยกันนะคะ!