โปรเจกต์เดือดกับเวลาที่หายไป

"ถ้าคุณจะเลือกยืนอยู่ตรงนั้น... ในฐานะของคนที่ไม่อยู่ในแผนชีวิตตั้งแต่แรก ก็กรุณาอย่าทำหน้าเหมือนเป็นเจ้าของชีวิตฉันค่ะ" น้ำเสียงของพรีมประภาไม่ได้ดัง แต่มันคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันของโถงทางเดินชั้นห้า กลิ่นอายความตึงเครียดแผ่ซ่านจนแทบจะควานหาออกซิเจนไม่เจอ ร่างเงาสูงโปร่งที่ก้าวออกมาจากลิฟท์ตัวนั้นหยุดชะงัก ดวงตาคมกริบของเขามีร่องรอยความไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์—รอยยิ้มที่พรีมเกลียดนักหนา เพราะมันมักจะมาพร้อมกับความดื้อด้านระดับร้อยแรงม้าของนายคิมหันต์ ไม่ใช่... ไม่ใช่คนจากอดีตที่เธอหวาดกลัว แต่เป็นตัวปัญหาปัจจุบันที่กำลังสร้างรอยร้าวลึกในหัวใจของเธอต่างหาก "ผมไม่ได้ทำหน้าเป็นเจ้าของชีวิตคุณสักหน่อย แค่เดินมาหาแฟนตัวเองที่นี่ มันผิดกฎข้อไหนของกระทรวงสาธารณสุขเหรอครับ... อ๊ะ ขอโทษที ติดปากไปหน่อย" คิมหันต์ยักไหล่ ท่าทีสบายๆ สวนทางกับขอบตาดำคล้ำและสภาพผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงราวกับไม่ได้นอนมาสามวันเต็ม เสื้อช็อปสีเลือดหมูตัวเก่งเปื้อนคราบกาวลาเท็กซ์และสีอะคริลิกจนดูแทบไม่ได้ แต่กลิ่นน้ำหอมกลิ่นโปรดของเขากลับยังคงลอยมาแตะจมูกเธอ—กลิ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย แต่วันนี้กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว พรีมประภากลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอลงไป เธอป้องแขนเข้าหากัน กอดอกแน่นเพื่อซ่อนมือที่กำลังสั่นเทาจากการอดนอนและอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "คุณคิม... ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าตอนนี้ฉันเข้าเวรอยู่ และคุณก็ควรจะอยู่ที่คณะเพื่อปั่นโมเดลส่งอาจารย์พรุ่งนี้ ไม่ใช่มายืนเถียงกับฉันตรงนี้!" "แล้วผมทำอะไรอยู่ล่ะพรีม?" สรรพนามที่เปลี่ยนไปพร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาประชิด ทำให้พรีมต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ คิมหันต์ใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพงกักตัวเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ดวงตาคู่นั้นมองเธอด้วยความตัดพ้อที่ปิดไม่มิด "ผมอดนอนมาสามคืนเพื่อเคลียร์โปรเจกต์บ้าพาร์ทนี้ให้มันจบไวที่สุด ก็เพราะอยากมีเวลาว่างมาเจอคุณในวันหยุด... แต่สิ่งที่คุณให้ผมคืออะไร? คือการบอกว่าผมไม่มีเวลาให้ แล้วก็ทำหน้าเย็นชาใส่แบบนี้เนี่ยนะ?" "ก็เพราะคุณไม่มีเวลาไงคะ!" พรีมเผลอตะคอกออกไป น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัดอั้น "คุณคิดว่าฉันไม่เหนื่อยเหรอ? การเป็นแพทย์ฝึกhัดมันไม่ได้มีเวลามายืนสวีทหรือรอให้คุณเคลียร์งานเสร็จแล้วค่อยมาใส่ใจนะคิม! ทุกครั้งที่เรานัดกัน แล้วคุณยกเลิก... คุณรู้ไหมว่าฉันรู้สึกเหมือนยืนรอคนเดียวในที่มืดนานแค่ไหน?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คำพูดของพรีมเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่แทงลงกลางใจของคนฟัง คิมหันต์ชะงักไป ดวงตาที่เคยดื้อรั้นอ่อนลงทันที เขามองผู้หญิงตรงหน้า—คนที่มักจะเข้มแข็งและเนี๊ยบในทุกกระเบียดนิ้ว แต่ตอนนี้ขอบตากลับแดงก่ำและริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นเพื่ออดกลั้นความอ่อนแอ มือหนาที่เปื้อนคราบกาวและรอยดินสอ ค่อยๆ ยกขึ้นหมายจะแตะลงบนแก้มเนียนที่ซีดเซียว แต่พรีมกลับเบือนหน้าหนี ปลายจนสัมผัสของเขาคว้างอยู่กลางอากาศ ความเย็นชาที่เธอแสดงออก ไม่ใช่เพราะไม่รัก... แต่เพราะเธอกลัว กลัวว่าความสัมพันธ์ที่เปราะบางนี้จะพังทลายลงด้วยน้ำมือของ "ความไม่มีเวลา" และภาระหน้าที่ที่ต่างฝ่ายต่างแบกรับไว้จนหลังแทบหัก "พรีม..." เสียงของเขาแหบพร่า ความซ่า กวนประสาทเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังพยายามรักษาความรักของตัวเองไว้ด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้าย "ผมขอโทษ... งานพรีเซนต์โปรเจกต์นี้มันหมายถึงเกรดและอนาคตของผม ถ้าผมไม่ผ่าน ตัวผมเองก็จะกลายเป็นภาระของคุณในอนาคตด้วยซ้ำ ผมแค่อยากสร้างความมั่นคงให้เรา... คุณเข้าใจผมหน่อยไม่ได้เหรอ" "แล้วปัจจุบันล่ะคะคิม?" พรีมสวนกลับทันควัน น้ำตาหยดหนึ่งรินไหลลงมาอย่างสุดจะกลั้น เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ถ้าปัจจุบันเรายังประคับประคองกันไม่รอด อนาคตที่คุณพูดถึงมันจะมีค่าอะไร? กลับไปทำโปรเจกต์ของคุณเถอะค่ะ... คืนนี้ฉันต้องเข้าเวรยาวถึงเช้า เราต่างคนต่างไปเคลียร์หน้าที่ของตัวเองให้รอดก่อนเถอะนะ" พูดจบ พรีมก็ก้มหน้ามุดลอดแขนของเขาเดินหนีไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้คิมหันต์ยืนนิ่งอยู่ลำพังหน้าลิฟท์ ความรู้สึกชาหนึบแล่นพล่านไปทั่วอก สถาปัตย์หน้ามึนอย่างเขาที่เคยคิดว่าความมุ่งมั่นและใจที่รักมั่นคงจะเอาชนะได้ทุกอุปสรรค เพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า ความรักในชีวิตจริงมันไม่ง่ายเหมือนเส้นดรออิ้งในกระดาษ คิมหันต์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เขาหันหลังกลับเพื่อจะเดินเข้าลิฟท์ลงไปจัดการกับโมเดลนรกแตกตัวนั้นให้มันจบๆ ตามที่ปากพูด แต่เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อช็อปก็ดังขึ้นเสียก่อน เขากดเปิดหน้าจอด้วยความหงุดหงิด คิดว่าเป็นข้อความจากธามที่อาจจะตามจิกเรื่องงานอีก แต่พาดหัวข่าวในกลุ่มแชทคณะและภาพถ่ายที่ถูกส่งเข้ามาจากเพื่อนสนิท ทำให้เลือดในกายของคิมหันต์เย็นเฉียบลงในพริบตา *ธาม: "ไอ้คิม! แย่แล้วโว้ย! โมเดลพาร์ทหลักมึงที่วางไว้โต๊ะสตูดิโอ... มีคนทำพังเสียหายหมดเลยวะ! ตัวโครงสร้างหลักพับยุบลงมาเพราะโดนน้ำอะไรไม่รู้สาดใส่จนเละหมดแล้ว!"* พร้อมกันนั้น มีข้อความจากเบอร์แปลกปลอมถูกส่งตรงเข้ามายังมือถือของเขาโดยตรง เป็นภาพวิดีโอสั้นความยาวเพียงสามวินาที... ภาพของมือใครบางคนกำลังถือแก้วน้ำ เทราดลงบนโมเดลสถาปัตยกรรมชิ้นเอกที่เขาใช้เวลาทำมาเจ็ดวันเจ็ดคืนจนพินาศย่อยยับคากล่อง พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่แนบมาว่า: *"ถ้าอยากให้โปรเจกต์นี้รอด... มึงต้องเลือก... ระหว่างอนาคตของมึงกับอนาคตของหมอพรีม"* ดวงตาของคิมหันต์เบิกกว้าง ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยสัญชาตญาณดิบที่สั่งให้เขาพุ่งตัวออกไปจากโรงพยาบาลในเสี้ยววินาทีนั้นทันที! ติดตามตอนต่อไป... เมื่อความพังทลายของงานศิลป์กลายเป็นหมากเกมอันตรายที่เดิมพันด้วยชีวิตและความปลอดภัยของคนที่เขารักที่สุด คิมหันต์จะเลือกทางไหน และใครคือผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังเงาดำนี้? ห้ามพลาดในตอนที่ 12 นะคะ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเป็นกำลังใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" เสมอนะคะ