คุณหมอเป็นที่ปรึกษา

กลิ่นไอน้ำอุ่นๆ จากถ้วยชามะนาวที่วางอยู่ตรงหน้า ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารในมุมอับของร้านกาแฟเล็กๆ แห่งนี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยาวของหมอพรีมกำลังหมุนวนแก้วเซรามิกสีขาวไปมาอย่างใช้ความคิด ดวงตาคู่สวยที่มักจะฉายแววเด็ดเดี่ยวเสมอเวลาอยู่โรงพยาบาล ตอนนี้กลับเจือไปด้วยความกังวลระคนเหนื่อยอ่อน เมื่อเงาของปัญหาครอบครัวที่คิมหันต์แบกไว้บนบ่ากว้าง เริ่มทับถมจนน่ากลัว "เธอดื้อเกินไปแล้วนะ, คิม" พรีมประภาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเรียبيนแต่นุ่มนวลทว่าหนักแน่นพอที่จะทำให้คนฟังชะงัก ร่างสูงของหนุ่มสถาปัตย์ที่นั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ ปรายตามองเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ฝืนเสียจนดูน่าสงสาร เขายังคงเป็นคิมหันต์คนเดิม—ผู้ชายที่พร้อมจะทำตัวเป็นเด็กดื้อกับทุกคนบนโลก ยกเว้นก็แต่กับเธอคนนี้... แต่บางครั้ง ความดื้อด้านที่ตั้งใจเอามาเป็นเกราะป้องกัน มันก็ทำร้ายหัวใจคนมองเสียเหลือเกิน "ฉันไม่ได้ดื้อสักหน่อย" คิมหันต์เค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบที่มักจะมองโลกด้วยความขบขันและแบดบอย ตอนนี้กลับไหววูบคล้ายคนหลงทางในเขาวงกต "พ่ออยากให้ฉันเลิกเรียนสถาปัตย์แล้วไปบริหารบริษัทอสังหาฯ ของที่บ้าน... ให้ฉันไปนั่งใส่สูทผูกไทด์อยู่แต่ในห้องแอร์ ทิ้งโปรเจกต์ที่สุมหัวอยู่ตอนนี้ทั้งหมด... เธอคิดว่าฉันควรจะก้มหัวแล้วพูดว่า 'ครับพ่อ' แบบนั้นเหรอ, พรีม?" "แต่ท่านคือพ่อของเธอนะ, คิม" พรีมสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น เธอรู้ดีว่าปมระหว่างคิมหันต์กับคุณพ่อมันลึกซึ้งและเรื้อรังมานานแค่ไหน ท่านเป็นนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ที่มองทุกอย่างเป็นตัวเลขและผลกำไร ในขณะที่ลูกชายคนเดียวกลับรักอิสระและหลงใหลในเส้นสาย สัดส่วน และกลิ่นอายของงานออกแบบ "ท่านอาจจะใช้วิธีการที่ผิด... วิธีการที่เผด็จการและไม่ได้สนใจความรู้สึกของเธอ แต่การที่เธอเลือกจะประชดด้วยการตัดขาด หันหลังให้ และแบกทุกอย่างไว้คนเดียวแบบนี้ มันไม่ใช่ทางแก้ปัญหาเลยนะ" "แล้วจะให้ฉันทำยังไง?" คิมหันต์โน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างวางบนโต๊ะ แววตาที่มองมาที่เธอมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและ... ความหวาดกลัวที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกๆ "ถ้าฉันยอมคุยดีๆ ท่านก็จะบังคับให้ฉันแต่งงานกับลูกสาวเพื่อนนักธุรกิจคนนั้น เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ... เธออยากให้ฉันทำแบบนั้นเหรอ, พรีม? ให้ฉันเอาชีวิตตัวเองไปแลกกับความสุขจอมปลอมที่พ่อขีดเส้นไว้ให้?" หัวใจของพรีมกระตุกวูบ ประโยคคำถามนั้นทำเอาเธอพูดไม่ออก ความเงียบเข้าปกคลุมรอบตัวอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงเพลงเบาๆ ในร้านที่แทบจะไม่ได้ยินเข้าโสตประสาท เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมคู่นั้น ดวงตาที่มักจะมองหาเธอเสมอเวลาที่เขารู้สึกเคว้งคว้าง และเธอก็สังเกตเห็นบางอย่าง... บางสิ่งที่ทำให้เธอต้องรีบเอ่ยเตือนสติเขาด้วยความร้อนรน "แล้วทำไมเธอต้องเอาอนาคตทั้งหมดมาผูกไว้ที่ฉันด้วยล่ะ, คิมหันต์?" คิมหันต์ชะงัก เปลือกตาปิดลงชั่วพริบตาราวกับถูกศรปักเข้าที่กลางใจ "ฉันรู้ว่าเธอพยายามดิ้นรนเพื่ออะไร... รู้ว่าช่วงนี้เธอนอนน้อยแค่ไหนเพราะต้องรับจ๊อบฟรีล้านโปรเจกต์เพื่อพิสูจน์ว่าเธอเลี้ยงตัวเองได้โดยไม่ต้องพึ่งเงินตระกูลนั้น..." พรีมเม้มริมฝีปากแน่น ปลายนิ้วที่เคยหมุนแก้วเปลี่ยนมาประสานกันไว้บนตักเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึก "แต่การที่เธอทำตัวเหมือนคนไม่มีอะไรจะเสีย แบบนี้... มันไม่ได้ทำให้เธอดูเท่เลยนะ, คิม มันน่าโมโหต่างหาก!" "พรีม..." "ฟังฉันก่อน!" พรีมเผลอยกระดับเสียงขึ้นเล็กน้อยอย่างเหลืออด แต่แววตาที่มองเขากลับเอ่อคลอไปด้วยความห่วงใยจนปิดไม่มิด "เธอเอาแต่พูดว่าทำเพื่ออิสรภาพ เพื่อจะได้ยืนหยัดอยู่ข้างๆ ฉันได้อย่างสมศักดิ์ศรี... แต่เธอลืมไปหรือเปล่า ว่าถ้าเธอเป็นอะไรไป หรือถ้าเธอทำลายสุขภาพตัวเองจนล้มป่วยลงไปจริงๆ... ฉันต่างหากที่จะเป็นคนเสียใจที่สุด!" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจหนุ่มสถาปัตย์หน้ามึน คิมหันต์นิ่งอึ้งไปสนิท ลมหายใจสะดุดกึก รอยยิ้มกวนๆ ที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาหายวับไปกับตา เหลือเพียงความว่างเปล่าและประกายความไหววูบในดวงตาที่บ่งบอกว่า กำแพงหนาที่เขาสร้างไว้กำลังพังทลายลงทีละน้อยด้วยฝีมือของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ เขามองใบหน้าหวานที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความจริงจังและร่องรอยของความเหนื่อยล้า พรีมประภา... คุณหมอสาวผู้แสนจะปากแข็งคนนี้ แท้จริงแล้วแบกรับความกังวลเรื่องของเขาไว้ไม่แพ้กันเลย "ฉันไม่ได้เอาอนาคตมาผูกไว้กับเธอ..." คิมหันต์เอ่ยเสียงแผ่วเบa ความดื้อรั้นในตอนแรกมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ส่งผ่านทางน้ำเสียงทุ้มต่ำ "แต่เพราะ 'เธอ' ต่างหาก... คืออนาคตเดียวที่ฉันอยากมีต่างหากล่ะ, พรีม" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่งลงชั่วขณะ คำพูดหวานเลี่ยนที่ออกจากปากของนายสถาปัตย์จอมกวนคนนี้ ไม่เคยทำให้หัวใจของพรีมเต้นเป็นจังหวะปกติได้เลยสักครั้ง ใบหน้าเนียนขาวขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ แม้เธอจะพยายามตีสีหน้าดุใส่เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายก็ตาม "ยังจะมาหยอดอีกนะ, คิม" พรีมเบือนหน้าหนีไปทางกระจกใสข้างร้านเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่หลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ "สรุปคือ... เธอยอมรับปากฉันใช่ไหมว่าจะกลับไปคุยกับคุณพ่อดีๆ เลิกใช้อารมณ์ เลิกประชด แล้วเคลียร์ทุกอย่างให้มันถูกต้อง" คิมหันต์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยอมยกธงขาวแต่โดยดีเมื่อเจอสายตาคาดคั้นจากคุณหมอคนสวย เขาพยักหน้ารับช้าๆ "ก็ได้... ฉันจะลองคุยกับท่านดูสักตั้ง นัดเคลียร์กันให้รู้เรื่องไปเลยว่าอะไรยังไง ดีกว่าปล่อยให้คาราคาซังแบบนี้... แต่มีข้อแม้" พรีมขมวดคิ้วหันกลับมามอง "ข้อแม้อะไรอีก?" "เธอต้องไปเป็นเพื่อนฉัน" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมาแต้มมุมปากของคิมหันต์อีกครั้ง พร้อมกับดวงตาเป็นประกายวิบวับ "ถ้าเกิดพ่อฉันเฉดหัวฉันออกจากบ้านกลางคัน หรือบังคับให้ฉันแต่งงานกับยัยคุณหนูไฮโซคนนั้นจริงๆ... อย่างน้อยฉันจะได้มีคุณหมอคนสวยคอยเซ็นใบรับรองแพทย์ยืนยันว่าฉันสติหลุดไปแล้ว เพราะขาดความรักจากเธอไง" "คิมหันต์!" พรีมค้อนขวับ แทบอยากจะหยิบชามะนาวสาดใส่หน้ามึนๆ นั่นสักที หมอนี่มันแก้ไม่หายจริงๆ ให้ตายเถอะ! แต่ก่อนที่พรีมจะได้เอ่ยปากเอ็ดอะไรออกไปมากกว่านั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านกาแฟก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามา พร้อมทั้งหยุดยืนอยู่ตรงโต๊ะของพวกเขาเสียก่อน พรีมชะงัก เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ ส่วนคิมหันต์ที่หันไปมองตามแรงเงาที่ทาบทับลงมา สีหน้าที่เคยผ่อนคลายและหยอกล้อเมื่อครู่ กลับเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงขึ้นมาทันที ราวกับพลิกฝ่ามือ "อ้าว... คิมหันต์ ลูกชายตัวดีของพ่อ มานั่งสวีตอยู่กับแฟนหมอคนนี้นี่เองสินะ ถึงว่าล่ะ... โทรหาเท่าไหร่ก็ไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องสักที" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของผู้ชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบ ซึ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนประชิดโต๊ะ โดยมีบอดี้การ์ดร่างยักษ์ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง—คุณกิตติศักดิ์ พ่อของคิมหันต์ ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความอึมครึมที่จู่ๆ ก็พุ่งทะยานจนแทบหายใจไม่ออก! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนสำหรับการติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วมาลุ้นไปพร้อมๆ กันในตอนหน้าค่ะ!