ความคิดถึงผ่านจอโทรศัพท์

หน้าจอสมาร์ทโฟนที่ยังคงสว่างวาบด้วยภาพของชายหนุ่มร่างสูงคณะสถาปัตย์ฯ กำลังยืนยิ้มกว้างเคียงข้างรุ่นน้องสาวหน้าตาจิ้มลิ้มในสตอรี่ของเพื่อนสนิท กำลังแผดเผาความอดทนของพรีมประภาให้มอดไหม้ลงทีละน้อย สองมือบางที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดกำเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วซีดเผือด แม้ปากจะพยายามบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเป็นเพียงแค่การทำงานร่วมกันในโปรเจกต์ส่งอาจารย์ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับบีบตัวแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ความเหนื่อยล้าจากการเข้าเวรติดกันสามสิบหั่วโมงเต็มผสานเข้ากับพิษของความหึงหวง ทำให้คุณหมอสาวผู้ไม่เคยยอมจำนนต่ออะไรง่ายๆ ถึงกับขอบตาร้อนผ่าว หัวสมองที่เคยโลดแล่นด้วยองค์ความรู้ทางการแพทย์กลับตื้อตันไปหมด “คุณหมอพรีมคะ เคสเตียงสามความดันเริ่มตกแล้วค่ะ!” เสียงพยาบาลสาวรุ่นน้องตะโกนเรียกจากหน้าประตูห้องฉุกเฉินดึงสติของเธอให้กลับคืนมา พรีมประภาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะสะบัดหน้าไล่ความฟุ้งซ่านแล้วก้าวฉับๆ ออกไปปฏิบัติหน้าที่ด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ในเวลาไล่เลี่ยกัน ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร ณ สตูดิโอออกแบบของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ กลิ่นกาวลาเท็กซ์และคัทเตอร์คมกริบกำลังทำหน้าที่ของมันอย่างแข็งขัน คิมหันต์โยนสมาร์ทโฟนลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีโมเดลตึกระฟ้าตั้งอยู่ ดวงตาคมกริบสีนิลฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นข้อความล่าสุดที่ส่งหาแฟนสาวตัวน้อยแล้วขึ้นเพียงแค่สถานะ 'อ่านแล้ว' แต่ไร้ซึ่งคำตอบใดๆ กลับมา “เฮ้ย ไอน้องคิม หน้ามึงถมึงทึงยิ่งกว่าตอนส่งแบบให้อาจารย์วิศวกรรมโยธาตรวจอีกนะเว้ย” ธามเดินถือกระป๋องกาแฟเย็นเข้ามาตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ พร้อมกับหัวเราะในลำคอ “เคลียร์กับคุณหมอคนสวยไม่ลงตัวล่ะสิ เห็นถอนหายใจมาสามรอบแล้วนะ” “มึงเงียบไปเลยไอ้ธาม” คิมหันต์ตวาดเสียงต่ำอย่างนึกรำคาญ นัยน์ตาคู่คมกวาดมองหน้าจอโทรศัพท์ที่มืดสนิทด้วยความรู้สึกเคว้งคว้าง ตารางงานของพรีมช่วงนี้แน่นเอี๊ยดจนแทบไม่มีเวลาหายใจ ส่วนตัวเขาเองก็ต้องเร่งส่งโมเดลชิ้นโบแดงก่อนเปิดเทอม ความห่างเหินในรอบสัปดาห์นี้มันช่างกัดกินหัวใจคนปากร้ายอย่างเขาให้แทบคลั่งตายอยู่รอมรอม “เอาน่า ความเป็นจริงของคนคบกันมันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบหรอกวะ มึงเป็นเด็กสถาปัตย์ ส่วนแฟนเป็นหมอ สองอาชีพนี้เวลานอนยังแทบจะไม่ตรงกันเลย นับประสาอะไรกับเวลาสวีท” ธามพูดเตือนสติตามประสาเพื่อนสนิทที่เห็นอกเห็นใจ “ถ้าคิดถึงเขาก็โทรไปสิฟะ มัวแต่ฟอร์มจัด เดี๋ยวคุณหมอก็หลุดมือไปให้หนุ่มอื่นหรอก” คำพูดของเพื่อนสนิทเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจ คิมหันต์ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนายกขึ้นเสยผมสีเข้มที่รกรุงรังอย่างลวกๆ ก่อนจะตัดสินใจคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง นิ้วเรียวกดโทรออกหาเบอร์คุ้นเคยที่จำได้ขึ้นใจ แม้จะรู้ดีว่าปลายสายอาจจะกำลังติดเคสผ่าตัดหรือวุ่นวายกับงานด่วนก็ตาม สัญญาณรอสายดังขึ้นยาวนาน... เนิ่นนานจนความหวังเริ่มริบหรี่ (‘ขออภัยค่ะ หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...’) เสียงระบบตอบรับอัตโนมัติจากเครือข่ายโทรศัพท์ดังขึ้นตัดรินความรู้สึกของชายหนุ่มให้ร่วงหล่นลงสู่ก้นบึ้งของความหงุดหงิด คิมหันต์พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก ดวงตาแดงก่ำด้วยความเหนื่อยล้าและอัดอั้นตันใจ เขาโยนโทรศัพท์เครื่องเดิมลงบนกองกระดาษไขร่างแบบอย่างแรงจนหน้าจอเกือบจะร้าว ทางด้านพรีมประภาที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการปั๊มหัวใจยื้อชีวิตผู้ป่วยวิกฤต เธอทิ้งร่างอันอ่อนล้าพิงกับผนังห้องพักแพทย์ ลมหายใจหอบถี่ หน้าผากมนชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ มือบางสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ขึ้นมาดู หน้าจอปรากฏสายที่ไม่ได้รับจาก 'คิมหันต์' ถึงห้าสายติดต่อกัน หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความรู้สึกผิด เธออยากโทรกลับใจจะขาด อยากได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่ชอบพูดจากวนประสาทแต่แฝงไปด้วยความห่วงใย เพื่อเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำจากการเผชิญหน้ากับความเป็นความตายของผู้ป่วยมาตลอดทั้งคืน แต่ทว่า... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน “หมอพรีมคะ แผนกฉุกเฉินตามด่วนค่ะ มีเคสอุบัติเหตุหมู่รถชนกันประสานงา คนไข้เลือดออกในช่องท้องจำนวนมากค่ะ!” พรีมประภาหลับตาลงชั่วขณะ ข่มความรู้สึกโหยหาและอ่อนล้าทั้งหมดลงไปในห้วงลึกของจิตใจ เธอกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวแล้วก้าวเดินออกจากห้องพักแพทย์เพื่อกลับไปทำหน้าที่ของหมอผู้เสียสละอีกครั้ง ค่ำคืนอันเงียบสงบแต่เต็มไปด้วยความอึดอัดดำเนินไปอย่างไร้จุดสิ้นสุด คิมหันต์นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างสตูดิโอที่มืดมิด แสงไฟจากเสาไฟฟ้าส่องกระทบกับโครงสร้างโมเดลที่ยังสร้างไม่เสร็จ ความเงียบงันรอบกายทำให้ความคิดถึงพรั่งพรูเข้ามาในหัวใจอย่างไม่อาจต้านทาน เขาไม่ได้เจอหน้าพรีมมาเกือบเจ็ดวันเต็มๆ และการสื่อสารผ่านตัวอักษรก็ดูเหมือนจะยิ่งทำให้ช่องว่างระหว่างเขากับเธอกว้างขึ้นทุกที “ผู้หญิงอะไรวะ ใจแข็งชะมัด...” พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะตัดสินใจควกหยิบกุญแจรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจขึ้นมาถือไว้ในมือ ในขณะที่คิมหันต์กำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องเพื่อขับรถพุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลที่พรีมประจำอยู่ เพื่อทวงสิทธิ์ความเป็นแฟนให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยนั้น เสียงสัญญาณเตือนข้อความไลน์จากโทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้นแทรกขึ้นมาเสียก่อน *Ping!* คิมหันต์ชะงักเท้า รีบหันกลับไปคว้าสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูด้วยความหวังอันริบหรี่ ชื่อผู้ส่งคือ 'คุณหมอพรีมของคิม' หัวใจของหนุ่มสถาปัตย์กระตุกวาบด้วยความดีใจ เขากดเปิดอ่านข้อความนั้นทันทีด้วยความรวดเร็ว แต่ทว่า... สิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ กลับไม่ใช่คำขอโทษหรือคำบอกคิดถึงอย่างที่วาดฝันไว้ หากแต่เป็นภาพถ่ายเซลฟี่ของพรีมประภาในชุดกาวน์เปื้อนคราบเลือดจางๆ ดวงตาคู่สวยอิดโรยจนแทบจะปิดลงให้ได้ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของคิมหันต์เย็นเฉียบลงชั่วขณะ *[คิมคะ... พรีมไม่ไหวแล้ว...]* *เกียร์เปื้อนกาวใจ* ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางส่งกำลังใจให้ตัวละครของเรามาจนถึงตอนนี้นะคะ