แผนซ่อมโมเดลที่ล่มไม่เป็นท่า

"ถ้าคุณยังทำหน้าเหมือนเห็นผีแบบนั้น โมเดลตึกคณะฉันคงได้กลายเป็นกองขยะรีไซเคิลเร็วกว่ากำหนดนะคะ หมอพรีม" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับแรงสะกิดเบาๆ ที่หัวไหล่ ทำให้พรีมประภาสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสละสายตาจากร่างสูงโปร่งของบุคคลปริศนาที่เพิ่งเดินลับหายเข้าไปในมุมตึก หันขวับมามองสถาปนิกหนุ่มปีสามที่ยืนถือคัตเตอร์เล่มโตอยู่ในมือด้วยสีหน้าตื่นๆ หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความหล่อเหลาแบบเซอร์ๆ ของคิมหันต์ในชุดช็อปเปื้อนคราบกาวตราช้างและฝุ่นดินสอ 2B แต่เป็นเพราะภาพสะท้อนในความทรงจำที่เพิ่งถูกกระชากขึ้นมาต่างหาก "ฉันไม่ได้ทำหน้าเหมือนเห็นผีสักหน่อยค่ะ... แค่คิดว่าบรรยากาศในโรงเก็บโมเดลของคุณมันทึบเกินไปจนหายใจไม่ออกต่างหาก" พรีมแก้ตัวเสียงแข็ง พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นคุณหมอฝึกหัดผู้เยือกเย็นและแสนจะเนี๊ยบเช่นเคย แม้ว่ามือเรียวที่ซ่อนอยู่ใต้กระเป๋าเสื้อกาวน์สั้นจะกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ คิมหันต์หรี่ตามองคนปากแข็ง ประกายในดวงตาคมกริบฉายแววรู้ทันอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวยาวที่เต็มไปด้วยแผ่นฟิวเจอร์บอร์ด โฟมบอร์ด และเศษกระดาษชานอ้อย กลิ่นน้ำยาประสานอะคริลิกจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นสบู่หอมสะอาดจากตัวเขา จนพรีมต้องแอบถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อรักษาพื้นที่ส่วนตัว "อ๋อเหรอคะ? นึกว่าตกใจที่เห็น... เอ่อ คนรู้จักเก่าเสียอีก" คิมหันต์จงใจลากเสียงยาวอย่างหยอกเย้า เขาวางคัตเตอร์ลงบนโต๊ะเสียงดัง *ก๊อก* ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนพรีมต้องเอนตัวหนี "ไหนบอกว่าว่างนักไม่ใช่หรือคะ ถึงยอมเสียสละเวลาอันมีค่าจากโรงพยาบาลมาช่วยเด็กสถาปัตย์ตาดำๆ ปั่นงานส่งอาจารย์" "ก็... ก็คุณบอกว่างานมันด่วนมาก แล้วถ้าฉันไม่มาช่วย คุณก็จะอดส่งโปรเจกต์แล้วต้องดรอปปีหน้า ซึ่งมัน... มันก็คงน่ารำคาญถ้าฉันต้องมานั่งฟังคุณบ่นไปตลอดเทอมต่างหากล่ะค่ะ" พรีมหาข้ออ้างกลบเกลื่อนความพิรุธ เธอเบนสายตาหนีสันจมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากหยักลึกที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ "เหตุผลดูเป็นทางการดีนี่คะ หมอ" คิมหันต์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยจนคนฟังรู้สึกวูบวาบในช่องท้องอย่างประหลาด "งั้นในฐานะที่หมอเมตตากรุณาสละเวลาอันมีค่ามาช่วยชีวิตเด็กตาดำๆ คนนี้ ช่วยหยิบแผ่นฟิวเจอร์บอร์ดความหนาห้ามิลลิเมตรที่วางอยู่ตรงมุมโต๊ะนั้นให้หน่อยสค่ะ... ระวังนะ ตรงนั้นมันรกหน่อย" พรีมถอนหายใจยาวอย่างยอมจำนน เธอก้าวเท้าเดินอ้อมไปยังมุมโต๊ะตามที่เขาระบุ มือเรียวยื่นไปหยิบแผ่นฟิวเจอร์บอร์ดสีขาวสะอาดตาขึ้นมา แต่เพราะความรีบร้อนและสมองที่ยังคงกังวลกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ทำให้ข้อศอกของเธอไปปัดโดนกระป๋องกาวลาเท็กซ์ที่เปิดฝาทิ้งไว้จนล้มคว่ำ! "อุ๊ย!" เสียงอุทานหลุดจากปากพรีมพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างเมื่อเห็นของเหลวสีขาวข้นไหลทะลักออกจากกระป๋อง พุ่งตรงไปยังฐานโมเดลตึกสูงสามสิบชั้นที่คิมหันต์ใช้เวลาอดหลับอดนอนทำมาเกือบสัปดาห์! ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย คิมหันต์ไม่มีเวลามาคิดเสียดายผลงาน มือหนาพุ่งพรวดเข้าไปคว้าเอวบางของพรีมไว้แล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธอเซถลาล้มทับร่างสูงที่ทรุดลงไปนั่งกับพื้นห้อง โดยมีอ้อมแขนแข็งแกร่งของสถาปนิกหนุ่มทำหน้าที่เป็นเบาะรองรับแรงกระแทกไว้ได้อย่างเฉียดฉิว *โคร้ง!* เสียงเศษโมเดลบางส่วนหักสะบั้นลงพร้อมกับกาวลาเท็กซ์ที่ไหลนองอาบโต๊ะทำงาน แต่ไม่มีใครสนใจความเสียหายนั้นเลยสักนิด ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ที่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจ พรีมเบิกตากว้างเมื่อพบว่าใบหน้าของเธออยู่ห่างจากใบหน้าคมคายของคิมหันต์เพียงไม่กี่มิลลิเมตร ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดริมฝีปากทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงไปแล้วยิ่งเตลิดเปิดเปิงหนักขึ้นไปอีก ดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่พราวระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะตีความ มันลึกซึ้ง อบอุ่น และร้อนแรงจนแทบจะหลอมละลายความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นมาห่อหุ้มตัวเอง "เอ่อ... คิม คุณ... ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ" พรีมกระซิบเสียงสั่น เปลือกตาหลุบต่ำลงมองแผงอกกว้างใต้เสื้อช็อปที่กระดุมหลุดลุ่ยจนเห็นผิวเนื้อรำไร ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนจนลามไปถึงใบหู "ไม่เอาค่ะ" คิมหันต์ตอบหน้าตาเฉย แขนแกร่งที่โอบรอบเอวบางยิ่งกระชับแน่นขึ้นไปอีกราวกับกลัวว่าเธอจะหายวับไปกับตา "หมอทำโมเดลผมพังไปครึ่งซีกแล้วนะคะ จะให้ลุกหนีความผิดหน้าตาเฉยแบบนี้มันใจร้ายไปหน่อยหรือเปล่า?" "ฉันไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย! ก็คุณวางของไม่เป็นระเบียบเองนี่คะ" พรีมเถียงเสียงอุบอิบ พยายามใช้มือดันแผงอกเขาออกห่าง แต่ยิ่งดัน เขากยิ่งแกล้งโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ครับ ผมผิดเอง... ผิดที่เอาแต่จ้องหน้าหมอ จนไม่ได้มองทาง" น้ำเสียงนุ่มนวลที่เอ่ยออกมาอย่างไม่เกรงใจทำเอาพรีมถึงกับพูดไม่ออก สมองสีขาวโพลนราวกับถูกลบความทรงจำทั้งหมดทิ้งชั่วขณะ ปากที่เคยแข็งเป็นหินตอนนี้กลับเม้มเข้าหากันแน่นอย่างไร้ทางสู้ คิมหันต์อมยิ้มบางๆ เมื่อเห็นอาการจำนนของคนปากแข็ง นิ้วเรียวยาวข้างหนึ่งยกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาปรกแก้มเนียนให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นอบอุ่นเสียจนพรีมรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหลุดออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตนี้กำลังจะทำให้เธอบ้าตายอยู่แล้ว แต่ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความหวานละมุนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความคลั่งรักกลับต้องสะดุดลงอย่างกะทันหัน *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องเก็บโมเดลที่แง้มไว้ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างสูงโปรดูกของชายหนุ่มในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบก้าวเข้ามา พร้อมกับถุงกาแฟแบรนด์ดังในมือ ดวงตาคมกราบกกราดมองสภาพความเละเทะบนโต๊ะ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของชายหญิงที่กำลังกอดก่ายกันอยู่บนพื้นห้อง "อ้าว... ผมมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับรุ่นน้อง" น้ำเสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยทักขึ้นด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าแววตากลับคมกริบและเต็มไปด้วยความหมายที่ชวนให้ขนลุกซู่ พรีมเบิกตากว้างจนแทบถลน ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ชื่อของบุคคลที่เธอพยายามหนีหน้ามาตลอดสามปีลอยวนเข้ามาในหัว *พี่กรณ์...* คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ เขาค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับดึงพรีมให้ลุกขึ้นมาหลบอยู่ด้านหลังตามสัญชาตญาณการปกป้อง ดวงตาสีเข้มตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาแข็งกร้าวขึ้นทันที "ถ้าเห็นว่าขัด... แล้วจะเดินเข้ามาทำไมล่ะครับรุ่นพี่" คิมหันต์สวนกลับเสียงเรียบ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเยือกเย็นราวกับติดลบ กรณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ เขาก้าวเข้ามาใกล้แสงไฟสลัวในห้อง ก่อนจะส่งยิ้มพิมพ์ใจให้พรีมที่หลบอยู่ข้างหลังสถาปนิกหนุ่ม พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของแพทย์สาวเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ "บังเอิญผมเป็นห่วง... ว่าที่คุณคู่หมั้นของผม ก็เลยแวะมาดูว่าเขาทำงานเครียดเกินไปจนต้องมา'ซ่อมโมเดล'กับเด็กวิทยาลัยเดียวกันแบบนี้... หรือเปล่าครับ?" เกียร์เปื้อนกาวใจ ขอขอบคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างกันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ