ชีวิตคู่รักเด็กมหาลัย

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษชานอ้อยและกาวลาเท็กซ์ระคนกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ บนเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา มันคือความต่างสุดขั้วที่ลงตัวที่สุดในความรู้สึกของพรีมประภา... แพทย์ฝึกหัดสาวถอนหายใจยาวเหยียดขณะทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะหนังสีดำสนิทของรถกระบะยกสูงคันเก่ง ที่ช่วงนี้กลายเป็นเสมือนห้องนั่งเล่นเคลื่อนที่ของเธอไปเสียแล้ว กลิ่นมิ้นท์อ่อนๆ จากเครื่องปรับอากาศช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าจากการยืนผ่าตัดเคสยาวนานกว่าสี่ชั่วโมงได้เป็นอย่างดี ทว่าสิ่งที่เยียวยายิ่งกว่ากลับไม่ใช่กลิ่นอายใดๆ หากแต่เป็นร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวะสีเลือดหมูที่กำลังก้าวขึ้นมานั่งฝั่งคนขับด้วยท่าทางคล่องแคล่ว "วันนี้หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยนะคุณหมอ" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยแซوขึ้นทันทีที่ประตูดปิดลง คิมหันต์หันมามองเธอนิ่ง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วหนาฉายแววห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มมุมปาก มือหนายื่นกล่องพลาสติกใสบรรจุแซนด์วิชทูน่าอบชีสที่ยังอุ่นกรุ่นมาตรงหน้า "กินซะ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจป้อน... ซึ่งคุณก็รู้ว่าถ้าผมป้อน วิธีมันจะเปลืองเวลาชีวิตคุณไปอีกเยอะ" พรีมค้อนให้วงใหญ่ด้วยความหมั่นไส้ แต่ก็ยอมรับกล่องนั้นมาถือไว้โดยดี "ปากดีตลอดนะคุณคิม แค่นี้พรีมไม่เป็นลมคาห้องฉุกเฉินหรอกค่ะ" "ก็ใครจะไปรู้ล่ะครับ... เอ๊ย... ลืมตัว" คิมหันต์แกล้งทำเป็นยกมือขึ้นตบปากตัวเองเบาๆ พร้อมกับทำตาโตล้อเลียน "แฟนใครเนี่ย ดุเป็นหมาป่าแต่ตัวเท่าลูกแมว" "คิม!" "ครับผม! เงียบก็ได้ ขับรถละนะ" คิมหันต์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เกียร์รถถูกโยกเข้าเกียร์ถอยอย่างนุ่มนวล สายตาคมกวาดมองกระจกหลังก่อนจะบังคับพวงมาลัยพาออกไปจากโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย ท่ามกลางการจราจรช่วงหัวค่ำที่เริ่มหนาแน่น ตลอดระยะเวลาสองสัปดาห์ที่ผ่านมา นับตั้งแต่สถานะของพวกเขาก้าวข้ามคำว่า 'คนคุย' สู่คำว่า 'แฟน' อย่างเต็มตัว ชีวิตของพรีมประภาผู้รักความเนี๊ยบและมีระเบียบวินัยเป็นสรณะ ก็แทบจะกลับตาลปัตร คิมหันต์กลายเป็นเงาตามตัวที่สร้างความปั่นป่วนแต่ในขณะเดียวกันก็สร้างความอบอุ่นชนิดที่หาไม่ได้จากที่ไหน ทุกเช้าก่อนตีห้า จะมีข้อความปลุกพร้อมรูปกาแฟดำและขนมปังปิ้งจากร้านหน้าคณะสถาปัตย์ส่งมาเสมอ และไม่ว่าเธอจะเลิกงานดึกดื่นแค่ไหน ไม่เคยมีสักวันที่ตำแหน่งหน้าโรงพยาบาลจะว่างเว้นจากรถคันนี้ ความคลั่งรักแบบเงียบๆ ของพ่อหนุ่มสถาปัตย์หน้ามึน ไม่ได้แสดงออกด้วยคำพูดหวานเลี่ยน แต่เป็นการกระทำที่สม่ำเสมอจนเพื่อนสนิทอย่างน้ำใสถึงกับเอ่ยปากแซวว่า พรีมกำลังเลี้ยงหมาป่าพันธุ์ดุไว้เฝ้าเตียงคนไข้ รถกระบะเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถใต้อพาร์ตเมนต์หรูของพรีม คิมหันต์ดับเครื่องยนต์ทันที ทว่าเขากลับไม่ยอมลงจากรถ ร่างสูงหันมาปลดเข็มขัดนิรภัยให้หญิงสาวด้วยความคุ้นชิน ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนไปนิดเดียวอย่างจงใจจนพรีมต้องเอี้ยวตัวหนี "รุ่มร่ามใหญ่แล้วนะคิม ดึกแล้ว กลับห้องนายไปเลยค่ะ" พรีมเอ็ดเสียงเบา พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อไว้ใต้ความมืดสลัวในรถ "ใจร้ายจัง อุตส่าห์เป็นสารถีรับส่ง ข้าวก็ซื้อให้กิน น้ำก็คอยซื้อให้ดื่ม ค่าแรงสักบาทก็ไม่เคยทวง ถามจริง... ในฐานะแฟน ผมขอรางวัลเป็นกำลังใจหน่อยไม่ได้เหรอ" คิมหันต์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ดวงตาพราวระยับจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างชั่งใจ ความเป็นสถาปัตย์ที่ชอบขีดเส้นตรงและพุ่งชนเป้าหมายถูกนำมาใช้กับเรื่องหัวใจอย่างไม่เคยพลาดเป้า พรีมเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน มือเรียวเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างเบาๆ "รางวัลอะไรล่ะคะ หน้าที่ก็ทำตามหน้าที่สิ... อื้อ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อวงแขนแข็งแรงรวบเอวบางเข้าไปชิดติดอกอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายบุรุษผสมกลิ่นสบู่อ่อนๆ โอบล้อมรอบตัว คิมหันต์ไม่ได้รุกล้ำเกินเลยไปมากกว่าการกดริมฝีปากลงมาแนบชิดกับกลีบปากนุ่มอย่างอ้อยอิ่งและเนิ่นนาน ความอบอุ่นที่ถ่ายทอดผ่านสัมผัสนั้นทำให้กำแพงความปากแข็งของแพทย์สาวพังทลายลงทีละน้อย มือเรียวที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อช็อปของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว รสชาติของความรักในวัยปีสามและปีสุดท้ายของการเป็นหมอฝึกหัด มันช่างหอมหวานและเปี่ยมไปด้วยพลังในเวลาเดียวกัน คิมหันต์ผละออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่หลุดรุ่ยข้างแก้มให้อย่างทะนุถนอม สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความลึกซึ้งจนพรีมไม่กล้าสบตาตรงๆ "พรุ่งนี้ผมมีส่งทีสิสตอนเช้า อาจจะมารับช้ากว่าเดิมครึ่งชั่วโมง ห้ามงอน ห้ามแอบไปโรงพยาบาลก่อนเด็ดขาด เข้าใจไหมครับคุณหมอ" เสียงกระซิบพร่าข้างหูทำเอาพรีมรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งร่าง "รู้แล้วน่า... ปล่อยได้แล้วค่ะ พรีมจะขึ้นห้อง" เธอดันตัวออกเบาๆ คว้ากระเป๋าถือคู่ใจแล้วเปิดประตูลงจากรถอย่างรวดเร็วราวกับหนีเสือปะจระเข้ พรีมยืนรอจนรถกระบะคันสีดำเคลื่อนตัวลับสายตาไปจากลานจอดรถ รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าสวยอย่างห้ามไม่อยู่ ความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันมลายหายไปสิ้น เธอก้าวเท้าเดินเข้าสู่ตัวตึกด้วยความรู้สึกเบาสบายในหัวใจ พร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะพิมพ์ข้อความบอกฝันดีส่งไปหาใครบางคน ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นตัดหน้าเสียก่อน พรีมชะงักฝีเท้า ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความแปลกใจ คิดว่าคงเป็นคิมหันต์ที่ส่งอะไรมาอีกแน่ๆ แต่ทว่า... ชื่อบนหน้าจอกลับไม่ใช่ชื่อของแฟนหนุ่มสถาปัตย์ มันคือข้อความจากเบอร์แปลก พร้อมกับรูปถ่ายใบเสร็จค่าใช้จ่ายของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง และข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของแพทย์สาวเย็นเฉียบลงในพริบตา [ "บอกแฟนวิศวะของคุณให้ระวังตัวไว้เถอะหมอ... เรื่องเก่าที่มันฝังกลบไปเมื่อสามปีก่อน กำลังจะถูกขุดขึ้นมาคิดบัญชีในไม่ช้า"] พรีมยืนแข็งทื่ออยู่กลางโถงทางเดินที่เงียบสงบ ลมหายใจสะดุดกะทันหัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อตระหนักได้ว่า... ความสุขสงบและหวานชื่นที่เพิ่งก่อตัวขึ้น กำลังจะถูกพายุลูกใหญ่พัดถล่มในเวลาอันรวดเร็วนี้แล้ว! -------------------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟูหัวใจไปกับความคลั่งรักของคิมหันต์และหมอพรีมในตอนนี้นะคะ