กลิ่นอายความหึงหวง

"คุณเข้ามาทำไม รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านความเงียบของห้องนั่งเล่นไม่ได้เจือความประหลาดใจแม้แต่น้อย มีเพียงความเย็นชาและคมกริบราวกับใบมีดที่ถูกชักออกจากฝัก คิรินก้าวเท้าออกมาจากมุมมืด ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีที่ยังไม่ได้ถอดออกทำให้เขายิ่งดูทรงอำนาจและน่าเกรงขาม ดวงตาคู่คมกวาดมองผู้หญิงที่ยืนล้ำเส้นเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ในขณะเดียวกัน จินที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักรีบถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง สายตาของเธอหันไปสบตากับรินรดาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเบนกลับมามองเจ้าของบ้านที่กำลังเดินเข้าประชิดตัวอดีตคู่หมั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก—มันมีความอึดอัด ความไม่พอใจ และบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้นซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง "แปลกใจเหรอคะที่รินเข้ามาได้" รินรดาแย้มยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ เธอก้าวเข้าไปใกล้คิริน หมายจะเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อสูทของเขาตามความคุ้นเคยเดิมๆ "รินก็แค่วิตกกังวล... กลัวว่าคุณจะถูกคนฉวยโอกาสบางคนหลอกเอาผลประโยชน์เข้าตัว ถึงได้ต้องรีบมาดูให้เห็นกับตาว่าคุณยังปลอดภัยดีไหม" คำพูดนั้นจงใจเหน็บแนมอย่างชัดเจน พร้อมกับหันมาปรายตามองจินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง จินเม้มปากแน่น ความรู้สึกกรุ่นโกรธพุ่งขึ้นมาจุกที่อก เธอไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเล่นๆ โดยไม่โต้ตอบ มือเรียวเล็กกำเข้าหากันแน่นจนข้อปลายนิ้วขาวซีด แต่ก่อนที่เธอจะได้สวนกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนตามสไตล์ของตัวเอง ร่างสูงของคิรินก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับรินรดาเสียก่อน การกระทำนั้นรวดเร็วและเด็ดขาด จนรินรดาต้องชะงักมือที่ค้างอยู่กลางอากาศ "ผลประโยชน์ของผม จะเป็นของใคร หรือใครจะเข้ามาฉวยโอกาส... มันก็เรื่องของผม" คิรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาก้มมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่ไร้เยื่อใยสิ้นเชิง "และที่สำคัญที่สุด... นี่มันห้องส่วนตัวของผม การที่คุณถือวิสาสะเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต มันล้ำเส้นเกินไปแล้ว รินรดา" รินรดาหน้าเสียไปชั่วขณะ รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มสั่นระริก "คุณกำลังปกป้องผู้หญิงคนนี้เหรอคะคิริน? ผู้หญิงโนเนมที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าเนี่ยนะ ที่ทำให้คุณเปลี่ยนไปขนาดนี้" "เธอไม่ใช่คนอื่น" คิรินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มขึ้นและจริงจังจนจินที่ยืนฟังอยู่ถึงกับใจกระตุก วาจาร้ายกาจที่เคยใช้กัดเธอหายวับไปกับตา เหลือเพียงท่าทีปกป้องที่แสดงออกอย่างโต้งๆ จนน่าหมั่นไส้ "และต่อให้เธอจะเป็นใคร มันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรที่คุณจะต้องมาวุ่นวาย ออกไปจากห้องของผมซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วเรียก รปภ. มาเชิญคุณออกไปจริงๆ" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ด้วยมีด รินรดากัดริมฝีปากล่างด้วยความเจ็บใจ เธอมองคิรินสลับกับจินด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วก้าวเท้ากระแทกกระทั้นเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงปิดประตูกระแทกดังสนั่น ปัง! ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันในความสลัว จินถอนหายใจออกมาเบาๆ เพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่ตึงเครียด เธอยกมือขึ้นกอดอกแล้วเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่เพิ่งประกาศกร้าวปกป้องเธอไปหมาดๆ "Ego จัดจริงๆ นะคุณ... ทำไมต้องไปพูดจาแรงใส่เขาขนาดนั้นด้วย เดี๋ยวเขาก็เอาไปบิดเบือนข่าวเสียหายให้อีกหรอก" คิรินหันขวับกลับมามองเธอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจในท่าทีสบายๆ ของหญิงสาว "เป็นห่วงผมหรือไง ถึงได้ทำหน้าเป็นห่วงเป็นใยซะขนาดนั้น" "ห่วงตัวเองเถอะค่ะ ฉันแค่ไม่อยากซวยติดร่างแหไปด้วยเพราะความเป็นคนปากพล่อยของคุณ" จินสวนกลับทันควัน เชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "อีกอย่าง... เมื่อกี้คุณเล่นใหญ่เกินเหตุไปหน่อยนะ พูดซะฉันเกือบจะซาบซึ้งในน้ำใจของนายตัวร้ายอย่างคุณแล้วเชียว" "ปากเก่งนักนะ" คิรินก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว จนจินต้องผถอยหลังไปชนกับผนังห้องโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงโน้มตัวลงมาใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพงกั้นเธอไว้ กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ "อยากลองพิสูจน์ไหมล่ะ ว่าผมพูดจริงหรือแค่เล่นใหญ่?" กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับความดุดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ทำให้หัวใจของจินเต้นผิดจังหวะ เธอพยายามซ่อนความหวั่นไหวไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉย แสร้งทำเป็นหัวเราะในลำคอเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "ถอยไปเลยนะคุณ ห่างๆ หน่อย อึดอัด" เธอดันอกเสื้อสูทของเขาเบาๆ แต่คนตัวโตกลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อນ แถมยังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "หึ กลัวเหรอ?" เสียงทุ้มกระซิบอยู่ชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่บนพวงแก้มทำให้สติของจินเริ่มกระเจิง กริ๊ก! เสียงปลดล็อกประตูหน้าห้องดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ งัดเอาบรรยากาศชวนใจเต้นให้หยุดชะงักลงทันที คิรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายังไม่ทันได้ถอยห่าง ประตูกันเสียงก็ถูกผลักเปิดออกกว้าง พร้อมกับร่างของชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลาในชุดลำลองสบายๆ ก้าวเข้ามาพร้อมกับถุงกระดาษใส่กาแฟและขนมเต็มสองมือ "เฮ้ย คิริน! กูซื้อกาแฟกับขนมมาฝาก... อ้าว ชิบหาย กูเข้ามาผิดจังหวะหรือเปล่าเนี่ย?" ธาม เพื่อนสนิทหนุ่มเพลย์บอยตัวฉกาจของคิรินยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงทางเข้า ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—ภาพที่เพื่อนสนิทสายเย็นชาของเขากำลังยืนคร่อมกักตัวผู้หญิงคนหนึ่งไว้กับผนังห้องในระยะประชิดแบบแนบเนื้อ จินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบออกแรงผลักอกคิรินเต็มแรงจนชายหนุ่มเซถอยหลังไปสองก้าว เธอก้มหน้าซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำด้วยความอายสุดขีด ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงหลบผ่านหน้าธามเพื่อตรงดิ่งไปยังห้องครัวทันที คิรินยืนนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงสนิท ดวงตาคมกริบตวัดมองเพื่อนสนิทตัวดีที่เข้ามาขัดจังหวะสำคัญในเวลาแบบนี้ด้วยแววตาที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อ "มึง... เข้ามาผิดเวลาชิบหายเลยไอ้ธาม" คิรินเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความหึงหวงที่ยังค้างคาอยู่ในอก ขณะที่ธามทำหน้าเหวอแล้วยกมือขึ้นยอมแพ้โดยปริยาย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนระอุนี้ด้วยกันนะครับ